Paulo Sousa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paulo Sousa
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Paulo Manuel Carvalho de Sousa
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1970
Viseu
Wzrost 177 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Polska (selekcjoner)
Kariera juniorska
Lata Klub
1984–1986 Repesenses
1986–1989 SL Benfica
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1989–1993 SL Benfica 87 (1)
1993–1994 Sporting CP 31 (2)
1994–1996 Juventus F.C. 54 (1)
1996–1997 Borussia Dortmund 27 (1)
1998–1999 Inter Mediolan 31 (0)
2000 Parma F.C. 8 (0)
2000–2001 Panathinaikos AO 10 (0)
2002 RCD Espanyol 9 (0)
W sumie: 257 (5)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1989  Portugalia U-20 2 (0)
1991–2002  Portugalia 51 (0)
W sumie: 53 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2005–2008 Portugalia U-16
2008 Portugalia (asystent)
2008–2009 Queens Park Rangers
2009–2010 Swansea City
2010 Leicester City
2011–2013 Videoton FC
2013–2014 Maccabi Tel Awiw
2014–2015 FC Basel
2015–2017 ACF Fiorentina
2017–2018 Tianjin Tianhai
2019–2020 Girondins Bordeaux
2021– Polska
Faksymile
Odznaczenia
Kawaler Orderu Infanta Henryka (Portugalia)

Paulo Manuel Carvalho de Sousa (wym. [ˈpaw.lu ˈso.zɐ]; ur. 30 sierpnia 1970 w Viseu) – portugalski trener piłkarski oraz piłkarz występujący na pozycji pomocnika. Od 21 stycznia 2021 selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej[1].

W latach 1989–2002 reprezentant Portugalii. Mistrz Świata U-20 z 1989. Uczestnik Mistrzostw Europy 1996, 2000 oraz Mistrzostw Świata 2002. Dwukrotny zdobywca Ligi Mistrzów UEFA (z Borussią Dortmund i Juventusem), mistrz Włoch, zdobywca Pucharu Włoch (Juventus) i triumfator Pucharu Interkontynentalnego (Borussia Dortmund). Po zakończeniu kariery, trener piłkarski – zdobywca mistrzostwa Izraela z Maccabi Tel-Awiw (2014) i mistrzostwa Szwajcarii z FC Basel (2015), szkoleniowiec klubów angielskich, a także drużyn najwyższej ligi włoskiej i francuskiej.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Portugalii zadebiutował 16 stycznia 1991 roku w zremisowanym 1:1 towarzyskim spotkaniu z Hiszpanią. Dla drużyny narodowej rozegrał łącznie 51 pojedynków, a ostatnim z nich był wygrany 2:0 mecz z Chinami w 2002 roku. Jako reprezentant kraju uczestniczył w Euro 1996 oraz Euro 2000, był także w składzie reprezentacji na Mistrzostwa Świata 2002, lecz nie wystąpił tam w żadnym spotkaniu.

Karierę piłkarską zakończył przedwcześnie, w wieku 31 lat, z powodu wielu poważnych kontuzji, z którymi zmagał się na przestrzeni lat. Występował jako defensywny pomocnik.

Trener[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Sousa przez pół roku był asystentem selekcjonera reprezentacji Portugalii, Carlosa Queiroza[2]. W latach 20082010 prowadził drużyny angielskiej Championship Queens Park Rangers, Swansea City i Leicester. W latach 20112013 był szkoleniowcem węgierskiego zespołu Videoton FC, następnie był trenerem kolejno Maccabi Tel Awiw i FC Basel, z którymi sięgnął po mistrzostwa kraju. W latach 2015–2017 prowadził włoski zespół, ACF Fiorentina. W następnych latach Sousa trenował chiński klub Tianjin Tianhai oraz francuski Girondins Bordeaux.

Od 21 stycznia 2021 roku piastuje funkcję selekcjonera reprezentacji Polski, zastąpił na tym stanowisku Jerzego Brzęczka[3].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Del Piero i Sousa z pucharem Ligi Mistrzów, Rzym 22 maja 1996
Gwiazda Sousy w Alei Sław Borussii Dortmund

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Juventus F.C.

Borussia Dortmund

Portugalia U-20

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Videoton FC

Puchar Ligi i Superpuchar Węgier

Maccabi Tel Awiw

FC Basel

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paulo Sousa nowym selekcjonerem reprezentacji!, www.laczynaspilka.pl [dostęp 2021-01-21].
  2. Paulo Sousa, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [online] [dostęp 2021-01-22].
  3. Paulo Sousa selekcjonerem reprezentacji Polski na 90minut.pl
  4. Cidadãos Nacionais Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2021-03-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]