Ignacy Izdebski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Rudolf Izdebski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1892
Złoczów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1957
Kraków, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 64 Pułk Piechoty
Inspektorat Armii w Toruniu
Armia „Pomorze”
Stanowiska dowódca pułku
I oficer sztabu
szef sztabu armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości
Ignacy Izdebski
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1949–1950 Polska

Ignacy Rudolf Izdebski herbu Pomian[a], ps. Igo (ur. 11 lipca 1892 w Złoczowie, zm. 16 czerwca 1957 w Krakowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, doktor filozofii, działacz sportowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Leona i Franciszki, z domu Warżały. W 1912 ukończył Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, w 1919 Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie obronił pracę doktorską[3].

Służba wojskowa i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej służył w Armii Austro-Węgier, w której otrzymał stopień porucznika. Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 stycznia 1917 roku, zaliczeniem do 1 Rezerwy armii oraz powołaniem do służby czynnej, do czasu demobilizacji[4]. 19 lutego 1919 roku został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków na stanowisko referenta w Oddziale II Sztabu[5]. W 1921 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[6]. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[7]. Z dniem 1 grudnia 1924 został przeniesiony do 73 Pułku Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy I batalionu[8][9]. Z dniem 1 grudnia 1925 roku został przydzielony do 6 Dywizji Piechoty w Krakowie na stanowisko szefa sztabu[10]. W kwietniu 1928 roku został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie[11][12][13] na stanowisko szefa Wydziału Wyszkolenia. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. W październiku 1932 roku został przeniesiony do 64 Pułku Piechoty w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. W listopadzie 1935 roku został mianowany dowódcą tego pułku. W lutym 1938 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i przydzielony na stanowisko I oficera sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg. Władysława Bortnowskiego z siedzibą w Toruniu. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[16]. W tym samym roku, w czasie akcji zaolziańskiej, był szefem sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W marcu 1939 roku, po awansie Władysława Bortnowskiego na generała dywizji i mianowaniu go inspektorem armii, został I oficerem sztabu inspektora armii oraz szefem sztabu Armii „Pomorze”[3].

Na stanowisku szefa sztabu Armii „Pomorze” walczył w kampanii wrześniowej. 22 września 1939 roku, w czasie bitwy pod Bzurą, dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozach jenieckich w II A Prenzlau, II A Neubrandenburg, II D Gross-Born (gdzie był starszym obozu) i X B Sandbostel. Po zakończeniu wojny przebywał początkowo w Niemczech, gdzie uczestniczył w opiece nad polskimi dipisami, następnie do maja 1946 był członkiem Polskiej Misji Repatriacyjnej w Niemczech. Następnie wrócił do Polski i został zdemobilizowany w stopniu pułkownika[3].

Po II wojnie światowej pracował jako radca prawny w Małopolskim Zjednoczeniu Przetworów Papierowych, dyrektor Krakowskich Zakładów Wyrobów Papierowych i pracownik Zarządu Budowy Pieców Przemysłowych w Nowej Hucie[3]. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (Wojskowym) w Krakowie (kwatera 7 wojskowa, rząd wschodni, grób 4) [17].

Działalność sportowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1912 był członkiem Cracovii[3]. Od stycznia 1926 do stycznia 1929 pełnił funkcję prezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[18]. Od stycznia 1929 do stycznia 1933 był prezesem Ligi Piłki Nożnej i w związku z tą funkcją członkiem zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej[19].

W 1948 był kierownikiem sekcji piłkarskiej Cracovii, pełnił także funkcję prezesa Polskiego Związku Hokeja na Lodzie[20]. W lutym 1949 został powołany w skład kapitanatu PZPZ – komisji selekcyjnej odpowiadającej za ustalenie składu reprezentacji Polski[21]. W tej roli uczestniczył w wyborze składu w dziewięciu spotkaniach: z Rumunią (8.05.1949), Danią (19.06.1949), Węgrami (10.07.1949), Bułgarią (2.10.1949), Czechosłowacją (30.10.1949), Albanią (6.11.1949), Albanią (1.05.1950), Rumunią (14.05.1950) i Węgrami (4.06.1950)[22]. W latach 1952–1956 był sekretarzem Prezydium Sekcji Piłki Nożnej Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Krakowie[3]. W latach 1956–1957 był wiceprezesem Cracovii ds. sportowych, a także sekretarzem honorowym i kapitanem związkowym Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[3][23][20].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Został przyjęty do Wojska Polskiego jako „Ignacy Izdebski de Pomian”[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 23 z 1 marca 1919 roku, poz. 741.
  2. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 25 z 6 marca 1919 roku, poz. 814.
  3. a b c d e f g Polski Słownik Biograficzny, Tom X, Warszawa 1962-1964 (biogram autorstwa Bolesława Pirożyńskiego), s. 195-196
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 23 z 1 marca 1919 roku, poz. 741.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 25 z 6 marca 1919 roku, poz. 814.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170, 407.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 586.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 686.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 294, 349.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 20 listopada 1925 roku, s. 664.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 157.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 172.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24, 421.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 327.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 413.
  16. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 416.
  17. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Ignacy Izdebski. rakowice.eu. [dostęp 2019-02-10].
  18. Jerzy Cierpiatka, Andrzej Gowarzewski, Bożena Lidia Szmel 85 lat w Krakowie. Małopolski Związek Piłki Nożnej. Księga pamiątkowa, wyd. gia, Katowice 2005, s. 32
  19. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 46, 243
  20. a b Dziennik Polski, nr 143 z 18.06.1957, s. 5
  21. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 86
  22. Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018, wyd. gia, Katowice 2018, s. 55-58
  23. 50 lat Klubu Sportowego Cracovia, wyd. Kraków 1956, s. 8
  24. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  25. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 170.
  26. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24.
  27. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]