Ignacy Izdebski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Izdebski
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1892
Złoczów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1957
Kraków, Polska
Kariera trenerska
Lata Klub
1949–1950 Polska

Ignacy Izdebski, ps. Igo (ur. 11 lipca 1892 w Złoczowie, zm. 16 czerwca 1957 w Krakowie) – polski wojskowy, dr filozofii, pułkownik dyplomowany piechoty, działacz sportowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Leona i Franciszki, z d. Warżały. W 1912 ukończył Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, w 1919 Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie obronił pracę doktorską[1].

Służba wojskowa i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej służył w Armii Austro-Węgier, w której otrzymał stopień porucznika. Po zakończeniu wojny wstąpił do Wojska Polskiego, w 1923 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, następnie był kolejno dowódcą batalionu w 73 Pułku Piechoty (1924–1925) oraz szefem sztabu 6 Dywizji Piechoty (1925–1928), szefem Wydziału Wyszkolenia w Oddziale III Sztabu Głównego (1928–1932), zastępcą dowódcy (1932–1936) i dowódcą (1936–1937) 64 Pułku Piechoty, szefem sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Śląsk” (1938), I oficerem sztabu w Inspektoracie Armii w Toruniu (1938), wreszcie szefem sztabu Armii „Pomorze” (od 1939)[1].

Wziął udział w kampanii wrześniowej, 22 września 1939 dostał się do niewoli w czasie bitwy pod Bzurą, następnie przebywał w obozach jenieckich w Prenzlau, Neubrandenburgu, Gross-Born (gdzie był starszym obozu) i Sandbostel. Po zakończeniu wojny przebywał początkowo w Niemczech, gdzie uczestniczył w opiece nad polskimi dipisami, następnie do maja 1946 był członkiem Polskiej Misji Repatriacyjnej w Niemczech. Następnie wrócił do Polski i został zdemobilizowany w stopniu pułkownika[1].

Po II wojnie światowej pracował jako radca prawny w Małopolskim Zjednoczeniu Przetworów Papierowych, dyrektor Krakowskich Zakładów Wyrobów Papierowych i pracownik Zarządu Budowy Pieców Przemysłowych w Nowej Hucie[1]. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (Wojskowym) w Krakowie (kwatera 7 wojskowa, rząd wschodni, grób 4) [2].

Działalność sportowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1912 był członkiem Cracovii[1]. Od stycznia 1926 do stycznia 1929 pełnił funkcję prezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[3]. Od stycznia 1929 do stycznia 1933 był prezesem Ligi Piłki Nożnej i w związku z tą funkcją członkiem zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej[4].

W 1948 był kierownikiem sekcji piłkarskiej Cracovii, pełnił także funkcję prezesa Polskiego Związku Hokeja na Lodzie[5]. W lutym 1949 został powołany w skład kapitanatu PZPZ – komisji selekcyjnej odpowiadającej za ustalenie składu reprezentacji Polski[6]. W tej roli uczestniczył w wyborze składu w dziewięciu spotkaniach: z Rumunią (8.05.1949), Danią (19.06.1949), Węgrami (10.07.1949), Bułgarią (2.10.1949), Czechosłowacją (30.10.1949), Albanią (6.11.1949), Albanią (1.05.1950), Rumunią (14.05.1950) i Węgrami (4.06.1950)[7]. W latach 1952–1956 był sekretarzem Prezydium Sekcji Piłki Nożnej Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Krakowie[1]. W latach 1956–1957 był wiceprezesem Cracovii ds. sportowych, a także sekretarzem honorowym i kapitanem związkowym Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej[1][8][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Polski Słownik Biograficzny, Tom X, Warszawa 1962-1964 (biogram autorstwa Bolesława Pirożyńskiego), s. 195-196
  2. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Ignacy Izdebski. rakowice.eu. [dostęp 2019-02-10].
  3. Jerzy Cierpiatka, Andrzej Gowarzewski, Bożena Lidia Szmel 85 lat w Krakowie. Małopolski Związek Piłki Nożnej. Księga pamiątkowa, wyd. gia, Katowice 2005, s. 32
  4. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 46, 243
  5. a b Dziennik Polski, nr 143 z 18.06.1957, s. 5
  6. Andrzej Gowarzewski z zespołem Polski Związek Piłki Nożnej 1919-2009, wyd. gia, Katowice 2010, s. 86
  7. Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni. Dzieje piłkarskiej reprezentacji Polski 1921-2018, wyd. gia, Katowice 2018, s. 55-58
  8. 50 lat Klubu Sportowego Cracovia, wyd. Kraków 1956, s. 8