Adam Obrubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Obrubański
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1892
Kopyczyńce
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby do 1922, 1939-1940
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki Dywizjon Żandarmerii Wojskowej Nr 9
Stanowiska dowódca plutonu żandarmerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Adam Obrubański (ur. 28 grudnia 1892 w Kopczyńcach, zm. 1940 w Katyniu) – piłkarz (napastnik), sędzia międzynarodowy, trener, dziennikarz, porucznik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Adam Obrubański urodził się 28 grudnia 1892 roku w Kopczyńcach, w rodzinie Leona i Wandy. Tytuł doktora praw uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Latem 1921 roku był dowódcą Plutonu Żandarmerii „Kobryń”[1]. W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 4 Dywizjonu Żandarmerii w Łodzi[2]. W latach 1923-1924 był oficerem rezerwy 75 Pułku Piechoty w Królewskiej Hucie[3][4].

W 1934 roku, jako porucznik ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 464. lokatą w korpusie oficerów pospolitego ruszenia piechoty, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V[5].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia kapitana[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Kariera piłkarska[edytuj]

Do krakowskiej Wisły trafił w 1914 roku z AZS Kraków. Jej barw bronił do 1924 roku z przerwą m.in. na występy w ŁKS Łódź. W 1923 roku wraz z „Białą Gwiazdą” sięgnął po wicemistrzostwo kraju. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował w Wiśle jako działacz klubowy. W barwach Łódzkiego Klubu Sportowego grał w latach 1920–1922, pełniąc jednocześnie funkcję pierwszego trenera tej drużyny. Jego największym sukcesem było wprowadzenie ŁKS do pierwszego finałowego turnieju o mistrzostwo Polski.

Obrubański był kapitanem związkowym, czyli „de facto” selekcjonerem reprezentacji narodowej. Funkcję tę pełnił w latach 1922–1924.

W 1924 roku jako pierwszy Polak sędziował mecz międzynarodowy (w Budapeszcie, WęgryAustria). W latach 1924–1925 znajdował się na liście sędziów FIFA. Ponadto, w 1927 roku sędziował mecze w premierowej edycji ligi polskiej.

Adam Obrubański oprócz działalności sportowej, zajmował się także dziennikarstwem (pisał do „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”). Był także pracownikiem kontrwywiadu wojskowego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Danuta Poźniakowska-Hanak, Żandarmeria Polowa i Wojskowa w latach 1918-1939, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 24 z 2001 r., s. 127.
  2. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1 maja 1922, s. 203, tu jako Józef Obrubański, urodzony 28 grudnia 1892 roku.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 341, 498.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 300, 437.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 256, 928.
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]