Bernard Blaut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernard Blaut
Ilustracja
Imię i nazwisko Bernard Adolf Blaut
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1940
Otmęt, Niemcy
Data i miejsce śmierci 19 maja 2007
Warszawa, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 185 cm
Kariera juniorska
Budowlani Gogolin
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1958–1961
1962–1972
1973–1974
Odra Opole
Legia Warszawa
FC Metz
48 (2)
236 (30)
42 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1960–1971 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 36 (3)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja

1972
1974–1976
1975–1981
1981–1982
1984–1986
1985
1986–1988
1988–1992
1990
1993–1994
1998–1999
2000
2001
2004
Legia Warszawa (młodzież)
Hutnik Warszawa
Jagiellonia Białystok (asystent)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
CO Transports
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (asystent)
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska (zastępstwo)
CO Transports
Sharjah FC
Zjednoczone Emiraty Arabskie ZEA
Club Africain
CO Transports
CO Transports
CO Transports
CO Transports

Bernard Adolf Blaut (ur. 3 stycznia 1940 w Otmęcie (ob. dzielnica Krapkowic), zm. 19 maja 2007 w Warszawie) – polski piłkarz (pomocnik), reprezentant Polski. 185 cm – 72 kg. Pseudonim „Długopis”, „Dziadek”.

Był zawodnikiem Budowlanych Gogolin, Odry Opole (1958–1961), Legii Warszawa (1962–1972) i FC Metz (FRA) (1973–1974). W Legii rozegrał 12 sezonów (236 meczów, 30 bramek), dwukrotny Mistrz Polski (1969, 1970), trzykrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966, 1973).

Reprezentant Polski w 36 meczach (w latach 1960–1971), zdobywca trzech bramek – pierwszą zdobył w Szczecinie 4 września 1963 w meczu towarzyskim przeciwko Norwegii, kapitan drużyny zarówno w klubie, jak i reprezentacji. Piłkarz nazywany był często „polskim Nettą”.

Kariera trenerska to praca z młodzieżą Legii Warszawa, Hutniku Warszawa, Jagiellonii. Działacz PZPN. Od połowy 1983 roku do finałów Mistrzostw Świata w Meksyku 1986 asystent trenera reprezentacji Polski Antoniego Piechniczka (w 1985 prowadził Polskę w meczu z Czechosłowacją). Pracował jako trener za granicą – w Tunezji, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, od 1990 przez 3 miesiące był trenerem ZEA.

Starszy brat Zygfryda, także piłkarza, reprezentanta Polski i trenera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017