Strzelecka Brygada Obrony Narodowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strzelecka Brygada Obrony Narodowejbrygada Obrony Narodowej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

27 kwietnia 1939 Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych wydał rozkaz o utworzeniu nowych brygad Obrony Narodowej oraz o zorganizowaniu nowych jednostek w istniejących brygadach ON. Zgodnie z tym rozkazem zamierzano sformować sześć batalionów strzeleckich ON. Wiosną 1939, w pierwszej fazie, zorganizować miano trzy bataliony:

Organizację pododdziałów przeprowadzić mieli dowódcy: Podkarpackiej Brygady ON (1 batalion) i Wołyńskiej Półbrygady ON (2 batalion). Żołnierze mieli być rekrutowani do tych batalionów wyłącznie spośród zarejestrowanych członków Związku Strzeleckiego.

Etat batalionu przewidywał dwóch oficerów służby stałej i czterech podoficerów zawodowych oraz 71 podoficerów rezerwy i 458 szeregowców. Mimo wydania wiążącego rozkazu formowanie strzeleckich batalionów ON odłożono w czasie.

29 sierpnia 1939 Biuro do Spraw Jednostek Obrony Narodowej wydało rozkaz wykonawczy w sprawie organizacji 1, 2 i 3 Strzeleckich Batalionów Obrony Narodowej. Wymienione pododdziały tworzyć miały Strzelecką Brygadę ON z miejscem postoju dowództwa w Warszawie[1]. Bataliony miały zostać zorganizowane na zasadach określonych w kwietniu tego roku. Na stanowisko dowódcy brygady został wyznaczony ppłk piech. Stefan Leukos-Kowalski.

Kazimierz Pindel w swojej monografii o Obronie Narodowej, opierając się na relacji p. Leonarda Zielińskiego, podał, że 3 Strzelecki Batalion ON w Łodzi został sformowany i był wykorzystywany do pełnienia służby wartowniczej, a po wycofaniu z miasta uległ rozproszeniu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ..., s. 1073, 1074.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Pindel, Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 62-63, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.