Tarnopolska Półbrygada Obrony Narodowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tarnopolska Półbrygada Obrony Narodowej - jednostka organizacyjna Obrony Narodowej Wojska Polskiego II RP.

Półbrygada nie występowała w organizacji pokojowej wojska i nie była ujęta w tabeli alarmowania jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej z 25 sierpnia 1939. O jej istnieniu mówią autorzy Polskich Sił Zbrojnych ... [1], Stanisław Truszkowski [2] oraz płk. Józef Zończyk-Bohusz (szef referatu ON)[3]. Dowództwo półbrygady i Złoczowski Batalion Obrony Narodowej miały być sformowane w mobilizacji powszechnej. Ponadto dowództwu półbrygady podporządkowane zostać miały dwa bataliony ze składu Lwowskiej Brygady ON. Wszystkie trzy pododdziały zorganizowane zostały według etatu batalionu ON typ I. Jednostką mobilizującą miał być 54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, stacjonujący w garnizonie Tarnopol. Brak danych na temat obsady personalnej dowództwa półbrygady i jej walk w kampanii wrześniowej 1939.

Struktura organizacyjna

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polskie Siły Zbrojne w drugiej wojnie światowej, tom I Kampania wrześniowa, cz. 1 Polityczne i wojskowe położenie Polski przed wojną, Londyn 1961.
  2. Stanisław Truszkowski, ''Z dziejów organizacji formacji Obrony Narodowej w siłach zbrojnych II Rzeczypospolitej", Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3/4 z 1969 i Nr 1 z 1970.
  3. J. Zończyk-Bohusz: "Protokół przesłuchania z dnia 10 sierpnia 1944", Komisja powołana w związku z wynikiem kampanji wojennej 1939 r., Londyn 1944, IPMS, Relacje z Kampanii 1939 roku, teczka B.I.12g, ss.: 1, 5, 10, 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]