Wołyńska Półbrygada Obrony Narodowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wołyńska Półbrygada Obrony Narodowejpółbrygada piechoty Wojska Polskiego II RP.

Wołyńska Półbrygada ON sformowana została w drugim kwartale 1938 roku w składzie trzech batalionów typu I na terenie Okręgu Korpusu Nr II. Dowództwo jednostki umieszczono w garnizonie Lublin natomiast dowództwa poszczególnych batalionów w Chełmie, Kowlu i Łucku. Także w Kowlu zorganizowano oddział zwiadowców. Brygada podporządkowana została inspektorowi armii, gen. dyw. Burhardt-Bukackiemu. Na stanowisko dowódcy półbrygady został wyznaczony ppłk piech. Władysław Ciepielowski.

Podczas organizacji brygady napotkano poważne trudności z powodu braku dostatecznej liczby dyspozycyjnej rezerwy. Postanowiono więc, żeby jej uzupełnienie oprzeć głównie na młodzieży przedpoborowej oraz najstarszych rocznikach rezerwy zaliczonej do pospolitego ruszenia. Ze względu na niską wartość bojową, w przypadku wojny nie przewidywano dla półbrygady żadnych zadań bojowych, poza zadaniami ochronnymi, służbą wartowniczą i służbą bezpieczeństwa na tyłach obszaru etapowego armii.

Z relacji podporucznik rezerwy piechoty Walentego Lubienieckiego wynika, że 13 września 1939 roku w Brodach generał brygady Kazimierz Sawicki wydał rozkaz sformowania Wołyńskiej Brygady Obrony Narodowej i w tym celu przydzielił do sztabu kilku oficerów z podległego mu Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, w tym majora Józefa Juliana Uhacza i płatnika, kapitana Kazimierza I Grudzińskiego. Sam Lubieniecki miał objąć stanowisko referenta personalnego. Major Uhacz poległ w czasie nalotu na Brody. Sztab brygady nie został zorganizowany. Transport kolejowy z personelem PUWFiPW 14 września znalazł się w Kopyczyńcach skąd tego samego dnia podwodami udał się do Probużnej i dalej na południe do Jezierzan. W tej miejscowości personel PUWFiPW pod dowództwem majora Franciszka Orawca przebywał do 17 września, kiedy to rozpoczęła się agresja ZSRR na Polskę[1].

Organizacja Wołyńskiej Półbrygady ON[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Walenty Lubieniecki, Załącznik do zeszytu ewidencyjnego, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.92b, s. 58-60. Walenty Lubieniecki urodził się 8 sierpnia 1909 roku w Rzeszowie. Zmarł 29 maja 1986 roku w Buenos Aires. Podporucznik rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 września 1932 roku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Brzeżany. Posiadał przydział do 51 Pułku Piechoty. Od 1 maja 1938 roku był zatrudniony jako urzędnik państwowy VIII grupy uposażenia w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisku referenta personalnego. 17 września 1939 roku zdołał przekroczyć granicę z Rumunią. 8 stycznia 1940 roku w Paryżu spisał swoją relację.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Pindel, Obrona narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I
  • Pismo Inspektora Armii, gen. broni Kazimierza Sonskowskiego, z 19 III 1938 r. do szefa Biura Inspekcji GISZ-u, CAW, Akta GISZ, t. 891.
  • Stanisław Truszkowski, Z dziejów formacji Obrony Narodowej w siłach zbrojnych II Rzeczypospolitej, Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 3/4 z 1969 i nr 1 z 1970