Tu-141

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tu-141
Ilustracja
Tu 141 na wyrzutni
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Charkowski Zakład Lotniczy

Konstruktor

Tupolew

Typ

UAV

Konstrukcja

metalowa

Załoga

0

Historia
Data oblotu

1974

Wycofanie ze służby

1989

Liczba egzemplarzy

152

Dane techniczne
Napęd

silnik turboodrzutowy Tumański KR-17A

Ciąg

19,6 kN

Wymiary
Rozpiętość

3,88 m

Długość

14,33 m

Wysokość

2,44 m

Powierzchnia nośna

10 m²

Masa
Użyteczna

5370 kg

Osiągi
Prędkość maks.

1100 km/h

Prędkość przelotowa

1000 km/h

Pułap

6000 m

Zasięg

1000 km

Dane operacyjne
Wyposażenie dodatkowe
aparatura rozpoznawcza
Użytkownicy
ZSRR

Tu-141 (oznaczany też jako M-141, ros. nazwa Стриж, Striż, tzn. „jerzyk”) – bezzałogowy samolot rozpoznawczy (UAV) opracowywany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa w ZSRR od lat 60. XX wieku, rozwinięcie starszej konstrukcji Tu-123.

Długość 14,33 m, rozpiętość skrzydeł 3,88 m, masa całkowita 5370 kg, wyposażony w silnik turboodrzutowy Tumański KR-17A o ciągu 19,6 kN.

Prędkość 1000 km/h, zasięg 1000 km, pułap 6000 m. Wyposażony był w aparaturę rozpoznawczą (aparaty fotograficzne, radary, kamery, aparaty na podczerwień itp.).

Oblatany pod koniec 1974, do służby w armii ZSRR wszedł w 1979, wyprodukowano łącznie 152 egzemplarze, a zaprzestano ich produkcji i wycofano ze służby w latach 80. XX wieku. Jego pomniejszona wersja (blisko dwukrotnie krótsza i czterokrotnie lżejsza) nosiła oznaczenie Tu-143 Riejs (Рейс, tzn. „lot”) i oblatywana była także w latach 70.; zastąpiona została przez nieznacznie różniącą się od Tu-143 konstrukcję Tu-243 Riejs-D (Рейс-Д), a potem przez Tu-300 Korszun (Коршун, tzn. „kania”).