Tu-135

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tu-135
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Tupolew

Typ

bombowiec strategiczny

Konstrukcja

metalowa

Dane techniczne
Napęd

4 x silnik turboodrzutowy NK-10B (docelowe)
4 x silnik turboodrzutowy NK-6 (tymczasowe)

Ciąg

4 x 26 000 kg (NK-10B)
4 x 22 500 kg (NK-6)

Wymiary
Rozpiętość

28 m (z wyprostowanymi końcówkami)

Długość

44,8 m

Powierzchnia nośna

380 m²

Masa
Startowa

190 000 kg

Osiągi
Prędkość przelotowa

2500 km/h

Pułap praktyczny

22 500 m

Zasięg

7950 km

Dane operacyjne
Użytkownicy
ZSRR

Tu-135radziecki, naddźwiękowy bombowiec, zaprojektowany na przełomie lat 50. i 60. XX wieku w biurze konstrukcyjnym Tupolewa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot swoją konstrukcją przypominał amerykański North American XB-70 Valkyrie, skrzydła typu delta z odchylanymi do dołu w trakcie lotu końcówkami i układzie konstrukcyjnym typu kaczka. Cztery silniki umieszczone obok siebie w jednym bloku pomiędzy statecznikami pionowymi. Maszyna miała być uzbrojona w pojedynczą Ch-22 podwieszaną pod silnikami. Biuro konstrukcyjne planowało również wersję pasażerską zdolną zabrać na swój pokład od 100 do 120 pasażerów oraz kolejną wersję bombową oznaczoną jako Tu-137. Samolot pozostał jedynie w sferze projektów. Był to okres, w którym Nikita Chruszczow przestawił przemysł lotniczy na produkcję kosmiczną. To rakietowe pociski balistyczne miały być nosicielami broni jądrowej, lotnictwu pozostawiono jedynie działania na szczeblu taktycznym. Tym samym projekt Tupolewa, jako niespełniający wymagań pozostał na papierze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski, Rosyjskie naddźwiękowe bombowce strategiczne. Projekty i prototypy z lat 1955 - 1975, „Lotnictwo”, nr 3 (1998), s. 65-77, ISSN 1505-1196.