Víctor Espárrago

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Víctor Espárrago
Imię i nazwisko Víctor Rodolfo Espárrago Videla
Data i miejsce
urodzenia
6 października 1944
Montevideo, Urugwaj
Pozycja pomocnik
Wzrost 174 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1963
1964-1965
1966-1973
1973-1975
1975-1979
1979-1981
Urugwaj Danubio
Urugwaj Cerro
Urugwaj Nacional
Hiszpania Sevilla
Hiszpania Recreativo
Urugwaj Nacional
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1965-1974 Urugwaj 40 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1985-1987
1987-1988
1988-1991
1991-1992
1992-1994
1994-1995
1995-1996
1996-1997
2004-2006
Urugwaj Nacional
Hiszpania Cádiz
Hiszpania Valencia
Hiszpania Sevilla
Hiszpania Albacete Balompié
Hiszpania Real Valladolid
Hiszpania Sevilla
Hiszpania Real Saragossa
Hiszpania Cádiz

Víctor Rodolfo Espárrago Videla (6 października 1944) - piłkarz urugwajski, pomocnik. Wzrost 174 cm, waga 73 kg. Później trener.

Jako piłkarz klubu Nacional Montevideo był w kadrze reprezentacji Urugwaju w finałach mistrzostw świata w 1966 roku, gdzie Urugwaj dotarł do ćwierćfinału. Espárrago nie zagrał w żadnym meczu.

Będąc wciąż graczem Nacionalu wziął udział wraz z reprezentacją Urugwaju w finałach mistrzostw świata w 1970 roku. Urugwaj został czwartą drużyną świata, a Espárrago zagrał we wszystkich sześciu meczach - z Izraelem, Włochami, Szwecją, ZSRR, Brazylią i Niemcami. Duży rozgłos zdobył dzięki kontrowersyjnej bramce zdobytej w ćwierćfinałowym meczu z ZSRR.

Jako gracz hiszpańskiej Sevilli wystąpił w finałach mistrzostw świata w 1974 roku. Urugwaj odpadł już w fazie grupowej, a Espárrago wystąpił we wszystkich trzech meczach - z Holandią, Bułgarią i Szwecją.

Nigdy nie zagrał w turnieju Copa América.

Od 4 grudnia 1965 do 23 czerwca 1974 rozegrał w reprezentacji Urugwaju 40 meczów i zdobył 1 bramkę[1]

Grał początkowo w klubach Danubio i Cerro, skąd w 1965 znalazł się w Nacionalu. Z klubem tym odniósł najwięcej sukcesów - sześć razy zdobył mistrzostwo Urugwaju (w 1966, 1969, 1970, 1971, 1972 oraz w 1980), wygrał Copa Interamericana (w 1972), dwukrotnie zdobył Copa Libertadores i Puchar Interkontynentalny (w 1970 i 1980). W 1973 przeniósł się z Nacionalu do Hiszpanii, do klubu Sevilla. Potem grał w Recreativo Huelva. W 1979, na zakończenie piłkarskiej kariery, wrócił do Nacionalu. W klubie tym rozegrał łącznie 431 meczów i zdobył 62 bramki.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem i w 1985 został szkoleniowcem Nacionalu. W 1987 przeniósł się do Hiszpanii, gdzie pracował w klubach Cádiz CF, Valencia, Sevilla, Albacete Balompié, Real Valladolid i Real Saragossa.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]