Nuno Espírito Santo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nuno Espírito Santo
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Nuno Herlander Simões Espírito Santo
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1974
São Tomé, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
Wzrost 188 cm
Pozycja bramkarz
Informacje klubowe
Klub Wolverhampton Wanderers (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1992–1996 Vitória Guimarães 34 (0)
1997–2002 Deportivo 4 (0)
1998–2000 Mérida (wypoż.) 69 (0)
2000–2001 CA Osasuna (wypoż.) 33 (0)
2002–2004 FC Porto 6 (0)
2005–2006 Dinamo Moskwa 11 (0)
2007 Aves 15 (0)
2007–2010 FC Porto 8 (0)
W sumie: 180 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1994–1996  Portugalia U-21 3 (0)
2008  Portugalia 0 (0)
W sumie: 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2012–2014 Rio Ave
2014–2015 Valencia CF
2016–2017 FC Porto
2017– Wolverhampton Wanderers

Nuno Herlander Simões Espírito Santo znany jako Nuno (ur. 25 stycznia 1974 w São Tomé) – portugalski piłkarz, który występował na pozycji bramkarza. Od 2017 trener angielskiego klubu Wolverhampton Wanderers.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Nuno urodził się na Wyspach Świętego Tomasza i Książęca, ale w młodym wieku trafił do Portugalii. Karierę piłkarską rozpoczął w klubie Vitória Guimarães, do której trafił w 1992 roku. Zawodnikiem Vitórii był przez cztery sezony, ale nie osiągnął większych sukcesów z tym klubem. W 1997 roku został bramkarzem hiszpańskiego Deportivo La Coruña. 3 maja tamtego roku zadebiutował w Primera División w wygranym 3:0 meczu z Sevillą. Przez dwa sezony rozegrał w barwach „Depor” tylko dwa spotkania i był trzecim bramkarzem zespołu po Jacques'u Songo’o i Petrze Koubie. W latach 1998–2000 Nuno został wypożyczony do grającej w Segunda División Méridy, której był podstawowym bramkarzem. Latem 2000 kierownictwo Deportivo znów wypożyczył Portugalczyka, tym razem do Osasuny Pampeluna. Tam swój pierwszy mecz rozegrał 10 września przeciwko Celcie Vigo (0:2). Do końca sezonu był pierwszym bramkarzem Osasuny, a w sezonie 2001/2002 wystąpił w dwóch spotkaniach Deportivo i został wicemistrzem Hiszpanii.

Latem 2002 Nuno wrócił do Portugalii. Został piłkarzem FC Porto, które zapłaciło za niego 3 miliony euro. Pełnił rolę rezerwowego dla Vítora Baí. W 2003 i 2004 roku jako jego dubler wywalczył mistrzostwo Portugalii, zdobył także kolejno Puchar UEFA oraz Puchar Mistrzów.

W 2005 roku Nuno wyjechał do rosyjskiego Dynama Moskwa. 6 sierpnia zadebiutował w Premjer-Lidze w wygranym 1:0 wyjazdowym meczu z Saturnem Ramienskoje. W Dinamie był jednym z kilku Portugalczyków obok Jorge Ribeiro, Frechauta, Maniche'a, Costinhi, Luisa Loureiro oraz Cícero. W 2006 roku przegrał jednak rywalizację z Žydrūnasem Karčemarskasem i Siergiejem Owczinnikowem, toteż latem odszedł z zespołu.

Nuno wrócił do Portugalii. Przez pół roku występował w drużynie Desportivo Aves, z którą na koniec sezonu spadł z ligi. Następnie ponownie został zawodnikiem Porto, gdzie był dublerem Brazylijczyka Heltona. W 2010 roku zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku Nuno został powołany przez Luiza Felipe Scolariego do kadry na Euro 2008, gdy na dzień przed spotkaniem z Turcją kontuzji doznał drugi bramkarz zespołu, Quim.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską rozpoczął w listopadzie 2010 w Panathinaikosie Ateny, gdzie był trenerem bramkarzy. 1 lipca 2012 objął posadę pierwszego trenera portugalskiego zespołu Rio Ave. W lipcu 2014 objął posadę trenera hiszpańskiej Valencii. Valencia pod wodzą Nuno zdobyła czwarte miejsce w tabeli Primera División w sezonie 2014/2015 roku gwarantujące udział w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów UEFA. W listopadzie 2015 roku Nuno Espirito Santo złożył dymisję z obejmowanego stanowiska. W czerwcu 2016 roku został przedstawiony jako nowy trener portugalskiego klubu FC Porto[1]. W maju 2017 został trenerem angielskiego klubu Wolverhampton Wanderers[2].

Nuno Espírito Santo (11-07-2015).JPG

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]