Ernesto Valverde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernesto Valverde
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ernesto Andres Valverde Tejedor Pedro
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1964
Viandar de la Vera, Hiszpania
Wzrost 169 cm
Pozycja napastnik
Informacje klubowe
Klub FC Barcelona (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1983–1985 Deportivo Alavés ? (?)
1985–1986 Sestao Sport Club 31 (6)
1986–1988 RCD Espanyol 72 (16)
1988–1990 FC Barcelona 22 (8)
1990–1996 Athletic Bilbao 170 (44)
1996–1997 RCD Mallorca 18 (2)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1986  Hiszpania U-21 1 (0)
1987 Hiszpania U-23 1 (0)
1990  Hiszpania 1 (0)
W sumie: 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2001–2002 Athletic Bilbao (asytent)
2002–2003 Bilbao Athletic
2003–2005 Athletic Bilbao
2006–2008 RCD Espanyol
2008–2009 Olympiakos SFP
2009–2010 Villarreal CF
2010–2012 Olympiakos SFP
2012–2013 Valencia CF
2013–2017 Athletic Bilbao
2017– FC Barcelona

Ernesto Valverde Tejedor (ur. 9 lutego 1964 w Viandar de la Vera) – hiszpański piłkarz, który występował na pozycji napastnika. Od sezonu 2017/2018 trener FC Barcelony.

Jest wychowankiem Deportivo Alavés. Największe sukcesy odnosił w drugiej połowie lat 80., kiedy grał w Espanyolu Barcelona oraz FC Barcelona. Z tym pierwszym klubem w 1988 roku awansował do finału Pucharu UEFA, w którym podopieczni Javiera Clemente ulegli po rzutach karnych (3:0, 0:3, k. 2:3) Bayerowi 04 Leverkusen. Udane występy w barwach Espanyolu zaowocowały transferem do zespołu prowadzonego przez Johana Cruyffa, gdzie jednak Valverde był tylko zmiennikiem Gary'ego Linekera albo Julio Salinasa. W ciągu dwu lat spędzonych w drużynie ze stolicy Katalonii wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Króla oraz wicemistrzostwo Hiszpanii. W latach 90. z mniejszym powodzeniem grał w Athletic Bilbao i Realu Mallorca.

Po zakończeniu piłkarskiej kariery w 1997 roku trafił do sztabu szkoleniowego Athletic Bilbao, gdzie przez sześć lat zajmował się trenowaniem młodzieży. Po rozgrywkach 2002-2003 niespodziewanie zastąpił Niemca Juppa Heynckesa na stanowisku trenera pierwszego zespołu. Prowadził Athletic przez dwa sezony, w pierwszym zajął wysokie piąte miejsce, gwarantujące grę w Pucharze UEFA, a w kolejnym - ósme. W 2005 został zmieniony przez José Luisa Mendilibara.

Rok później przyjął propozycję pracy w Espanyolu Barcelona. Już w pierwszym sezonie z zespołem, w którym grali m.in. doświadczeni byli reprezentanci Hiszpanii Iván de la Peña i Raul Tamudo oraz młodzi Idriss Carlos Kameni, Fredson Pereira i Albert Riera, dotarł do finału Pucharu UEFA, w którym po emocjonującym (2:2, k. 3:1) spotkaniu jego podopieczni przegrali z obrońcą trofeum Sevillą FC. Po tym, jak w sezonie 2007/2008 klub zajął w Primera Division dopiero dwunaste miejsce, Valderve złożył dymisję.

Niedługo potem znalazł zatrudnienie w Olympiakosie Pireus. Drużynę, w której wówczas występowali m.in. Andonios Nikopolidis, Wasilis Torosidis i Michał Żewłakow, poprowadził do zwycięstwa w lidze oraz rozgrywkach o Puchar Grecji. Po zakończeniu sezonu nie zdołał porozumieć się ze swoimi pracodawcami w sprawie nowej umowy.

2 czerwca 2009 doszedł do porozumienia z władzami hiszpańskiego Villarrealu, skąd kilka dni wcześniej do Realu Madryt odszedł Manuel Pellegrini. W 2010 ponownie został trenerem Olympiakosu, a następnie Valencii. Po sezonie 2016/17 odszedł z Athleticu Bilbao do FC Barcelony.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona:

Jako trener[edytuj | edytuj kod]

Olympiakos SFP:

Athletic Bilbao:

FC Barcelona:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]