Ernesto Valverde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernesto Valverde
Ilustracja
Imię i nazwisko Ernesto Valverde Tejedor
Data i miejsce
urodzenia
9 lutego 1964
Viandar de la Vera,  Hiszpania
Pozycja napastnik
Wzrost 169 cm
Masa ciała 61 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1983–1985
1985–1986
1986–1988
1988–1990
1990–1996
1996–1997
Deportivo Alavés
Sestao
Espanyol
FC Barcelona
Athletic Bilbao
RCD Mallorca
? (?)
31 (6)
72 (16)
22 (8)
170 (44)
18 (2)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1986
1987
1990
 Hiszpania U-21
Hiszpania Hiszpania U-23
 Hiszpania
1 (0)
1 (0)
1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2001–2002
2002–2003
2003–2005
2006–2008
2008–2009
2009–2010
2010–2012
2012–2013
2013–2017
2017-
Athletic Bilbao (asytent)
Bilbao Athletic
Athletic Bilbao
RCD Espanyol
Olympiakos
Villarreal CF
Olympiakos
Valencia CF
Athletic Bilbao
FC Barcelona

Ernesto Valverde Tejedor (ur. 9 lutego 1964 w Viandar de la Vera) – hiszpański piłkarz, trener Athletic Bilbao, występował na pozycji napastnika.

Jest wychowankiem Deportivo Alavés. Największe sukcesy odnosił w drugiej połowie lat 80., kiedy grał w Espanyolu Barcelona oraz FC Barcelona. Z tym pierwszym klubem w 1988 roku awansował do finału Pucharu UEFA, w którym podopieczni Javiera Clemente ulegli po rzutach karnych (3:0, 0:3, k. 2:3) Bayerowi Leverkusen. Udane występy w barwach Espanyolu zaowocowały transferem do zespołu prowadzonego przez Johana Cruyffa, gdzie jednak Valverde był tylko zmiennikiem Gary'ego Linekera albo Julio Salinasa. W ciągu dwu lat spędzonych w drużynie ze stolicy Katalonii wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Króla oraz wicemistrzostwo Hiszpanii. W latach 90. z mniejszym powodzeniem grał w Athletic Bilbao i Realu Mallorca.

Po zakończeniu piłkarskiej kariery w 1997 roku trafił do sztabu szkoleniowego Athletic Bilbao, gdzie przez sześć lat zajmował się trenowaniem młodzieży. Po rozgrywkach 2002-2003 niespodziewanie zastąpił Niemca Juppa Heynckesa na stanowisku trenera pierwszego zespołu. Prowadził Athletic przez dwa sezony, w pierwszym zajął wysokie piąte miejsce, gwarantujące grę w Pucharze UEFA, a w kolejnym - ósme. W 2005 roku został zmieniony przez José Luisa Mendilibara.

Rok później przyjął propozycję pracy w Espanyolu Barcelona. Już w pierwszym sezonie z zespołem, w którym grali m.in. doświadczeni byli reprezentanci Hiszpanii Iván de la Peña i Raul Tamudo oraz młodzi Idriss Carlos Kameni, Fredson Pereira i Albert Riera, dotarł do finału Pucharu UEFA, w którym po emocjonującym (2:2, k. 3:1) spotkaniu jego podopieczni przegrali z obrońcą trofeum Sevillą FC. Po tym, jak w rozgrywkach 2007-2008 klub zajął w Primera Division dopiero dwunaste miejsce, Valderve złożył dymisję.

Niedługo potem znalazł zatrudnienie w Olympiakosie Pireus. Drużynę, w której wówczas występowali m.in. Andonios Nikopolidis, Wasilis Torosidis i Michał Żewłakow, poprowadził do zwycięstwa w lidze oraz rozgrywkach o Puchar Grecji. Po zakończeniu sezonu nie zdołał porozumieć się ze swoimi pracodawcami w sprawie nowej umowy.

2 czerwca 2009 roku doszedł do porozumienia z władzami hiszpańskiego Villarrealu, skąd kilka dni wcześniej do Realu Madryt odszedł Manuel Pellegrini. W 2010 roku ponownie został trenerem Olympiakosu, a następnie Valencii. Obecnie trenuje Athletic Bilbao

Od kolejnego sezonu 2017/18 trener FC Barcelony.

.

Sukcesy piłkarskie[edytuj kod]

Sukcesy szkoleniowe[edytuj kod]

Bibliografia[edytuj kod]