Włodzimierz Kiniorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Kiniorski
Ilustracja
Włodzimierz Kiniorski (2011)
Imię i nazwisko Włodzimierz Andrzej Kiniorski
Pseudonim Kinior
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1952
Zagnańsk, Polska
Instrumenty saksofon
Zawód kompozytor
Zespoły
Young Power
Free Cooperation
Izrael
Tie Break
Brygada Kryzys
Strona internetowa

Włodzimierz Andrzej „Kinior” Kiniorski (ur. 15 lipca 1952 w Zagnańsku) – polski muzyk, kompozytor, multiinstrumentalista grający m.in. na saksofonie. Współpracował z takimi zespołami i muzykami jak: Brygada Kryzys, Free Cooperation, Graal, Izrael, KI-NO (Kiniorski-Nowakowski), Mamadou Diouf (jako Mamadou Diouf and Kinior Orchestra) Norman Grant, PAFF, Plastig Bag, Sony Robertson, Twinkle Brothers, Trebunie-Tutki (jako Trebunie Tutki and Kinior Orchestra), Tiebreak, Young Power[1][2]. Jest autorem muzyki do filmów dokumentalnych: Andrzej Strumiłło, Dalaj Lama i Zdzisław Beksiński. Realizował działania multimedialne między innymi z Piotrem Bikontem, Markiem Chołoniewskim, Pawłem Dudzińskim, Krzysztofem Knittlem i Marcinem Krzyżanowskim. Jest związany z Teatrem im. Stanisława Ignacy Witkiewicza w Zakopanem, Teatrem Klinika Lalek w Wolimierzu, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Bückleina w Krakowie[2]. W 1997 roku otrzymał Złotą Maskę za muzykę do Krzeseł w Teatrze im. Wyspiańskiego[3]. Zainicjował festiwal Flap People w Łodzi. Jako muzyk, Włodzimierz Kiniorski wziął udział w nagraniach kilkudziesięciu płyt. Wydał cztery albumy solowe[2].

W 1986 roku w studiu Polskiego Radia zrealizował cykl nagrań solowych pt. Nang Pa, zainspirowaną muzyką współczesną. W 1987 roku wystąpił na Festiwalu w Jarocinie, gdzie zagrał z muzyki współpracującymi z nim w pracowni artystycznej PAFF. Na przełomie lat 80 i 90. mieszkał w Londynie, gdzie wziął udział w nagraniu albumu muzycznego 1991 Izraela. Reprezentował Polskę na Targach Expo 98 w Lizbonie[2].

Włodzimierz Kiniorski praktykuje buddyzm[4].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy solowe:

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Muzyka[3]
  • Pijak (1990)
  • Trucizna (1996)
  • Park (1999)
  • Człowieku (2005)
  • Klajmax (2011)
  • Wątpliwości (2012)
  • Incydent (2012)
  • Grudniowe rozmowy (2012)
  • Dreamland (2018)
Opracowania muzyczne[3]
  • Classic Polo (1996)
Wykonanie muzyki[3]
  • Classic Polo (1996)
  • Darmozjad polski (1997)
  • Ja się nie boję braci Rojek (2003)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dyskoteka. brygada-kryzys.art.pl. [dostęp 2021-06-08].
  2. a b c d Włodzimierz Kiniorski. zagnansk.pl. [dostęp 2021-06-08].
  3. a b c d Włodzimierz Kiniorski w bazie filmpolski.pl
  4. Między religią a dźwiękiem. kinior.wixsite.com. [dostęp 2021-06-08].
  5. Kwiaty na żywopłocie (1987). zadru.eu. [dostęp 2021-06-08].
  6. Young Power – Young Power - Kanon Polskiego Jazzu. jazzpress.pl. [dostęp 2021-06-08].
  7. Young Power Nam Myo Ho Renge Kyo. progrock.org.pl. [dostęp 2021-06-08].
  8. a b c Kiniorski, Włodzimierz. Dyskografia. bibliotekapiosenki.pl. [dostęp 2021-06-08].
  9. a b c d Płyty. izrael.art.pl. [dostęp 2021-06-08].
  10. Paff 1989. kinior.wixsite.com. [dostęp 2021-06-08].
  11. Grzegorz Kasjaniuk: GAWLIŃSKI: jak się tego materiału będzie słuchało po tylu latach?. wpolityce.pl, 2013-02-24. [dostęp 2021-08-06].
  12. Anna Wilczyńska, Smok na Nowy Rok, folk24.pl, 8 czerwca 2021 [dostęp 2014-01-26].
  13. Mateusz Kołodziej: Rysa na wizerunku ikony. axunarts.pl, 2016-11-22. [dostęp 2021-06-08].
  14. Falując - Album by Kinior. open.spotify.com. [dostęp 2021-06-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]