7 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 7 daplot (1926-1939). Zobacz też: inne dywizjony artylerii przeciwlotniczej noszące numer 7.

7 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej (7 daplot) - pododdział artylerii przeciwlotniczej Wojska Polskiego II RP.

Na podstawie rozkazu L.dz. 470 Ministra Wojskowych z dnia 10 maja 1924 roku została sformowana Samodzielna Bateria Artylerii Przeciwlotniczej Nr 7, uzbrojona w dwie rosyjskie 7,62 mm armaty przeciwlotnicze półstałe wzór 1902. Dwa lata później bateria przeformowana została w Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej Nr 7. Zarówno bateria, jak i dywizjon do wiosny 1931 roku funkcjonowała w strukturze organizacyjnej 7 Pułku Artylerii Ciężkiej.
Jednostka stacjonowała w garnizonie Poznań, na terenie Okręgu Korpusu Nr VII
Pod względem fachowego wyszkolenia i inspekcji pododdział podlegał dowódcy 11 Grupy Artylerii (1929-1938), a następnie dowódcy Grupy Artylerii Przeciwlotniczej (od 20 maja 1938) i dowódcy 1 Grupy Artylerii Przeciwlotniczej (od 22 sierpnia 1939).

[edytuj] Mobilizacja i rozformowanie dywizjonu

7 daplot był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" sformował pododdziały artylerii przeciwlotniczej dla wielkich jednostek piechoty i kawalerii przeznaczonych dla Armii "Poznań" i "Łódź".
W dniach 24-25 sierpnia 1939 dyon wystawił, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem brązowym (podgrupa 2 - OPL), pięć pododdziałów:

Information icon.svg Osobny artykuł: Organizacja baterii artylerii przeciwlotniczej motorowej typu A.

Nadwyżki dywizjonu, pozostałe po zakończeniu mobilizacji, przekazane zostały do Ośrodka Zapasowego Artylerii Przeciwlotniczej Nr 1 w Warszawie. Po zakończeniu mobilizacji i przekazaniu nadwyżek dywizjon uległ rozformowaniu.

Od połowy maja 1939 dywizjon szkolił 37 osobowy Pluton Artylerii Przeciwlotniczej wystawiony przez Zakłady Spółki Akcyjnej H. Cegielski w Poznaniu. Obsadę plutonu stanowili robotnicy, pracownicy straży przemysłowej i uczniowie przyzakładowej szkoły zawodowej. Dowódcą plutonu został por. rez. Kazimierz Borowski, a działonowymi Jan Przynoga i Tadeusz Bulski. Pododdział uzbrojony został w dwie 40 mm armaty przeciwlotnicze wzór 1936[1].

[edytuj] Kadra dywizjonu

Dowódcy:

  • kpt. Jan Adam Alojzy Meissner
  • mjr Franciszek Jórasz
  • mjr Mieczysław Zylber (1935-1939)[2]

Obsada personalna Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej Nr 7 w 1928

  • kpt. Jan Adam Alojzy Meissner (ur. 26 III 1893, zm. 1940 Charków, w latach 1936-1939 dyrektor nauk Wołyńskiej SPRArt)
  • kpt. Bronisław Sylwester Górski (ur. 31 XII 1892, w 1932 major, dowódca 2 daplot)
  • kpt. Tadeusz Przewoski (ur. 11 X 1897, w 1932 w Komendzie OC "Barycz")
  • por. Edward Florentyn Rożnowski (ur. 16 X 1893, w 1932 w dyspozycji dowódcy OK VII)
  • por. Franciszek Jan Kruszyn (ur. 21 XII 1898, w 1932 w 8 daplot)
  • por. Stanisław I Jaszewski (ur. 22 VI 1889, w 1932 w CWArt)
  • por. Władysław Jan Karol Metule
  • por. Tadeusz I Moszyński (ur. 28 X 1898, w 1932 w 6 daplot)

Obsada personalna 7 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w 1932

  • mjr Franciszek Jórasz - dowódca dywizjonu (ur. 26 IX 1894, w 1939 zastępca dowódcy 1 paplot)
  • kpt. Teodor August Sylwester Zachariasiewicz (ur. 31 XII 1899, zm. 1940 Charków, w latach 1937-1939 dowódca 13 baplot)
  • por. Alfons Köhler
  • por. Wiktor Borodzicz (we IX 1939 dowódca 17 baplot)
  • por. Michał Lipnicki
  • por. Władysław Jan Karol Matula
  • por. Zbigniew Maciej Przyborowski
  • por. Janusz Kodrębski (słuchacz W.S.Woj. 1936-1938, we IX 1939 kpt. dypl., kwatermistrz 14 DP)
  • por. Franciszek Łabiak (w 1944 dowódca II/5 paplot)
  • por. Henryk Władysław Wilczek
  • por. Jan Działak (major 7 paplot[3])
  • por. Józef Janowicz (we IX 1939 dowódca 4/1 morskiego daplot)

Oficerowie rezerwy w 1934

  • por. rez. Mikołaj Warpechowski (ur. 28 V 1895)
  • ppor. rez. mgr Wojciech Trynkowski (ur. 13 III 1899)
  • ppor. rez. Stefan Wojciech Siemianowski (ur. 23 IV 1900)
  • ppor. rez. Franciszek Jaśkowiak (ur. 1 X 1903)
  • ppor. rez. Henryk Jesse (ur. 25 XII 1902)
  • ppor. rez. Zbigniew Radziszewski (ur. 28 I 1905)
  • ppor. rez. Zygmunt Marian Antoni Wilkoński (ur. 27 XI 1904)
  • ppor. rez. Józef Meysner vel Meissner (ur. 3 XII 1901, we IX 1939 oficer zwiadowczy 17 baplot)
  • ppor. rez. Marian Krzysztof Hieronim Walenty Chełkowski-Wczele (ur. 24 III 1909, zm. 26 XI 1994)
  • ppor. rez. Tadeusz Horodeński (ur. 2 VII 1905)
  • ppor. rez. Antoni Głogowski (ur. 13 VI 1909)

Zmiany personalne w dywizjonie, w 1935

  • por. Stanisław Mieczysław Ungeheier przybył z 14 dak
  • por. Franciszek Łabiak ubył do 6 daplot[4]
  • por. Alfons Köhler zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji dowódcy OK VII[5]

Obsada personalna 7 daplot w 1939

  • dowódca dywizjonu – mjr Mieczysław Zylber
  • adiutant – kpt. Jan Działak
  • dowódca 1 baterii – kpt. kontr. Platon Takajszwili
  • dowódca 2 baterii – kpt. Stanisław Zaleski
  • dowódca 3 baterii – kpt. Paweł Kazimierz Żniński
  • dowódca plutonu łączności - por. Władysław Żyromski

[edytuj] Symbole dywizjonu

Sztandar
11 kwietnia 1938 roku Prezydent RP zatwierdził wzór sztandaru dla dywizjonu[6].

W środę 29 czerwca 1938 roku w Poznaniu, na placu ćwiczeń artylerii, na Golęcinie-Sołaczu gen. dyw. Juliusz Rómmel, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy dywizjonu sztandar ufundowany przez poznańskich rzemieślników. Sztandar poświęcony został przez biskupa polowego Józefa Gawlinę. W czasie święcenia sztandar trzymał Ignacy Knopiński, starszy cechu mistrzów rzeźnickich[7]. Tego samego dnia sztandary otrzymały także: 14 pal, 17 pal, 25 pal, 7 pac i 7 dak. Ceremonia zakończona została defiladą, którą prowadził dowódca 7 Grupy Artylerii, płk art. Michał Jancewicz.

Odznaka pamiątkowa
13 sierpnia 1932 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej artylerii przeciwlotniczej.

Przypisy

  1. ↑ Zenon Szymankiewicz, Poznań we wrześniu 1939 s. 38-39.
  2. ↑ Podpułkownik Mieczysław Zylber (ur. 30 VII 1896, zm. 1968) we IX 1939 dowódca 103 daplot, w latach 1945-1946 dowódca 88 paplot.
  3. ↑ Włodzimierz Liszka, Spotkania z Klio ... czyli Żołnierz września i... zaginione medale, Kasztelania.pl - nowy portal galicyjski. Biogram i fotografia majora Jana Działaka.
  4. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 18.04.1935 r.
  5. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 10 z 4.07.1935 r.
  6. ↑ Dodatek Tajny Nr 6 do Dziennika Rozkazów M.S.Wojsk. z 5 maja 1938, nr 6, poz. 68.
  7. ↑ Zbliża się nowe święto społeczeństwa i armii, Dziennik Poznański Nr 144 z 26 czerwca 1938 r., Wielkopolska ofiarowała swym pułkom artylerii sztandary, Dziennik Poznański Nr 147 z 1 lipca 1938 r. i Społeczeństwo wielkopolskie złożyło armii w darze sześć sztandarów dla formacyj artylerii, Kurier Poznański Nr 292 z 1 lipca 1938 r., wydanie wieczorne. Kazimierz Satora Opowieści wrześniowych sztandarów uznał za niepotwierdzoną, informację o wręczeniu sztandaru dla 7 daplot w trakcie ceremonii 29 czerwca 1938 r..

[edytuj] Bibliografia

  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34
  • Tadeusz Mirowski, Tradycje bojowe jednostek przeciwlotniczych, Przegląd Wojsk Lądowych Nr 8 z 2001
  • Zbigniew Moszumański, Dowództwa grup artylerii przeciwlotniczej (1929-1939), Przegląd Wojsk Lądowych Nr 8 z 2000
  • Zbigniew Moszumański, Sztandary i odznaki jednostek przeciwlotniczych do roku 1939, Przegląd Wojsk Lądowych Nr 9 (447) z 1996
  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W", Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, ISBN 83-85621-87-3
  • Henryk Wielecki i Rudolf Sieradzki, Wojsko Polskie 1921-1939. Organizacja i odznaki artylerii, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1994, wyd. I, ISBN 83-85621-44-X
  • Zenon Szymankiewicz, Poznań we wrześniu 1939, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1985, wyd. I, ISBN 83-210-0507-1
p • d • e
Artyleria przeciwlotnicza II RP
Grupy
Pułki
Dywizjony (daplot)
2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 11 • 12 • 15 • 23 • 1 morski • 2 morski
Baterie typu "A"
1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12 • 13 • 14 • 15 • 16 • 17 • 18 • 19 • 20 • 21 • 22 • 23 • 24 • 25 • 26 • 27 • 28 • 29 • 30 • 71
Baterie typu "B"
81 • 82 • 83 • 84 • 85 • 86 • 87 • 89 • 91 • 92 • 94
II RP ⇒ PSZ na Zachodzie ⇒ ludowe Wojsko Polskie ⇒ Siły Zbrojne RP
p • d • e
Polska artyleria 1939
Armaty polowe
Haubice
Armaty górskie
Armaty przeciwpancerne
Armaty przeciwlotnicze
Moździerze
Konstrukcje prototypowe
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=7_Dywizjon_Artylerii_Przeciwlotniczej_(II_RP)&oldid=30929199”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj