1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego
| 1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej | |
| Historia | |
| Państwo | |
| Sformowanie | 1924 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Patron | Edward Rydz-Śmigły |
| Tradycje | |
| Święto | 29 lipca[1] |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | ppłk Eugeniusz Baranowicz |
| Ostatni | płk Kazimierz Baran |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Warszawa |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego (1 paplot) – oddział artylerii przeciwlotniczej Wojska Polskiego II RP, stacjonujący w garnizonie Warszawa. W roku 1938 wybudowano dla pułku nowe koszary na terenie Boernerowa. Obecnie na tym terenie mieści się Wojskowa Akademia Techniczna a większość budynków koszar 1 paplot została zaadopotowana do jej potrzeb.
Spis treści |
[edytuj] Geneza
Zalążkiem pułku był Dywizjon Szkolny Artylerii Zenitowej (dowódca ppłk Leopold Połoszynowicz), utworzony rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 5764/Org. z 29 lipca 1920, w skład którego wchodziły:
- bateria zenitowa automobilowa (2 armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 14 na podwoziu "De Dion-Bouton"),
- bateria zenitowa z przyczepkami automobilowymi (2 armaty przeciwlotnicze przyczepkowe kalibru 75 mm wz. 97/17),
- bateria zenitowa półstała (4 półstałe armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 97 na pomostach),
- oddział motorowy reflektorów (4 samochody specjalne reflektorowo-generatorowe).
W sierpniu 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, dywizjon wziął udział w obronie przeciwlotniczej Warszawy, a następnie bateria zenitowa automobilowa por. Andrzeja Miziewicza uczestniczyła w dalszych działaniach bojowych pod Sokółką, Kuźnicą Białostocką, Grodnem, Dubrowlanami, po czym kwaterowała w okolicach Lidy. 26 października powróciła do Warszawy bez strat.
W związku z demobilizacją armii Dywizjon Szkolny Artylerii Przeciwlotniczej rozkazem L. 21713/Art. z 14 maja 1921 roku został przemianowany na Baterię Zapasową Artylerii Zenitowej – bez zmiany dotychczasowego składu pododdziałów. Na podstawie rozkazu tajnego nr 20 Dowódcy Okręgu Generalnego nr 1 z 15 marca 1922 roku bateria została przemianowana na Dywizjon Artylerii Zenitowej w składzie:
- 1 bateria samochodowych armat przeciwlotniczych kalibru 75 mm wz. 14 (francuskich),
- 2 bateria przyczepkowych armat przeciwlotniczych kalibru 75 mm wz. 97/17 (francuskich),
- 3 bateria przyczepkowych armat przeciwlotniczych kalibru 88 mm wz. 16 (niemieckich),
- kompania reflektorów przeciwlotniczych.
[edytuj] Formowanie
Pułk został sformowany z dniem 8 czerwca 1924 roku[2] rozkazem wykonawczym Ministra Spraw Wojskowych L.dz. 470/Art. Org.-Mob. z 10 maja 1924 roku na bazie Dywizjonu Artylerii Zenitowej, w składzie:
dowództwo
- dowódca pułku - ppłk dr Eugeniusz Baranowicz
- zastępca dowódcy pułku - ppłk Ksawery Werenik
- kwatermistrz - mjr Stanisław Czerepiński
- drużyna dowódcy pułku (dowódca por. Napoleon Herdan)
- pluton łączności (dowódca por. Tadeusz Bełżecki);
- kompania karabinów maszynowych (dowódca por. Kazimierz Mroziński)
- pluton reflektorów przeciwlotniczych (dowódca por. Ignacy Harski);
- pluton podsłuchowy (dowódca por. Edmund Stolarczyk)
I dywizjon
- dowódca dywizjonu - mjr Stanisław Abgarowicz
- dowódca 1 baterii - kpt. Paweł Herburt (2 francuskie samochodowe armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 14)
- dowódca 2 baterii - kpt. Stanisław Krzywobłocki (2 francuskie przyczepkowe armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 97/17)
- dowódca 3 baterii - kpt. Leon Podstawski (2 niemieckie przyczepkowe armaty przeciwlotnicze kalibru 88 mm wz. 16)
II dywizjon
- dowódca dywizjonu - mjr Stefan Drapiński[3]
- dowódca 4 baterii - kpt. Jerzy Kołodkiewicz (2 rosyjskie półstałe armaty przeciwlotnicze kalibru 76,2 mm wz. 02 na pomostach)
- dowódca 5 baterii - por. Henryk Dulęba (2 francuskie półstałe armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 97 na pomostach)
- dowódca 6 baterii - por. Stefan Szymański (2 francuskie półstałe armaty przeciwlotnicze kalibru 75 mm wz. 97 na pomostach)
W 1926 roku powiększono pułk o trzeci dywizjon artylerii przeciwlotniczej oraz zgrupowano pododdziały specjalistyczne w dywizjonie technicznym. W 1932 roku rozformowano dywizjon techniczny, a w 1938 roku powiększono pułk o czwarty dywizjon artylerii przeciwlotniczej.
[edytuj] Mobilizacja w 1939 roku
Pułk był jednostką mobilizującą. Po zakończeniu mobilizacji ulegał rozformowaniu. W 1939 roku zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" sformował 26 samodzielnych pododdziałów, w tym pięć dywizjonów, dziesięć baterii i dziesięć plutonów oraz jeden ośrodek zapasowy:
- 1 Dywizjon Samochodowy Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca mjr Alfons Fengler) – do OPL Katowic;
- 11 Dywizjon Motorowy Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca mjr Olgierd Eminowicz) – do OPL Warszawy;
- 101 Dywizjon Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca mjr Michał Chroł-Frołowicz) – do OPL Warszawy;
- 102 Dywizjon Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca mjr Roman Niemczyński) – do OPL Warszawy;
- 103 Dywizjon Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca mjr Mieczysław Zylber) – do OPL Warszawy;
- 1 Bateria Ciągnikowa Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca por. Zygmunt Adessman) – do OPL Warszawy;
- 8 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu A (dowódca kpt. Józef Płodowski) dla 8 DP, skierowana w czasie mobilizacji do OPL Modlina – do dywizji nie powróciła;
- 9 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu A (dowódca por. Tadeusz Walużyniec) dla 9 DP
- 18 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu A (dowódca por. Wiktor Pławiński) dla 18 DP
- 26 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu A (dowódca kpt. Zbigniew Luer) dla 26 DP
- 28 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu A (dowódca por. Marian Ostaszewski) dla 28 DP
- 81 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej typu B (dowódca ppor. Stefan Pawłowski) dla Mazowieckiej BK, skierowana do 20 DP, do brygady nie powróciła
- 101 Bateria Półstała Artylerii Przeciwlotniczej typu I (dowódca por. Wincenty Dąbrowski) – do OPL Warszawy
- 102 Bateria Półstała Artylerii Przeciwlotniczej typu I (dowódca por. Władysław Szpiganowicz) – do OPL Warszawy
- 103 Bateria Półstała Artylerii Przeciwlotniczej typu I (dowódca ppor. Wiesław Kędzierski) – do OPL Warszawy
- 101 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ppor. Witold Julian Brzeski) – do OPL Warszawy przekazany do do OPL składów amunicji w Palmirach
- 102 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ppor. Wiktor Stanisław Piasecki) – do OPL Warszawy, przekazany do OPL składów amunicji w Palmirach
- 103 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca kpt. Stanisław Lewandowski) – do OPL Warszawy, przekazany do OPL mostu w Brzuminie
- 104 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ogn. pchor. Zdzisław Symonowicz) – do OPL Warszawy, przekazany do OPL Zakładów "Pocisk" w Rembertowie
- 105 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca kpt. Zygmunt Jezierski) – do OPL Warszawy
- 106 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ppor. Zbigniew Kazimierz Zając) – do OPL Warszawy
- 107 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ogn. pchor. Mikołaj Dunin-Marcinkiewicz) – do OPL Warszawy
- 108 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ogn. pchor. Stanisław Dmuchowski) – do OPL Warszawy
- 109 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ppor. Henryk Piasecki) – do OPL Warszawy
- 110 Pluton Półstały Artylerii Przeciwlotniczej (dowódca ppor. Antoni Krzemiński) – do OPL Warszawy, przekazany do OPL węzła kolejowego w Łowiczu
- Ośrodek Zapasowy Artylerii Przeciwlotniczej nr 1 (dowódca mjr Wiesław Sokołowski)
[edytuj] Kadra pułku
Dowódcy
- ppłk dr Eugeniusz Leopold Baranowicz (6 VI 1924 – 18 IX 1926)
- płk Włodzimierz Westermark (19 IX 1926 – 12 I 1930)
- ppłk Józef Tadeusz Bizoń (13 I 1930 – 27 V 1932)
- ppłk Feliks Stanisław Kamiński (28 V 1932 – 14 VIII 1933)
- ppłk Franciszek Ksawery Mołodyński (p.o. 15 VIII 1933 – 26 IV 1935)
- ppłk/płk Feliks Stanisław Kamiński (27 IV 1935 – 31 III 1936)
- ppłk Franciszek Ksawery Mołodyński (p.o. 1 - 28 IV 1936)
- ppłk/płk Kazimierz Baran (29 IV 1936 – 26 VIII 1939)
- ppłk Ireneusz Kobielski (wyznaczony 26 VIII 1939, lecz funkcji nie objął)
Oficerowie
[edytuj] Odznaka pamiątkowa
15 styczna 1929 roku Minister Spraw Wojskowych, Marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 1 paplot[4].
Odznaka o wymiarach 39x38 mm ma kształt krzyża maltańskiego o ramionach pokrytych ciemnozieloną i żółtą emalią. W środku krzyża, na okrągłej tarczy emaliowanej w kolorze błękitnym, nałożona jest złota odznaka pilota przeszyta z dołu do góry złotą błyskawicą. Na ramionach krzyża wpisano numer i inicjały 1 PA PL. Dwuczęściowa - oficerska, wykonana w srebrze i emaliowana. Wykonanie: Adam Nagalski - Warszawa, Wiktor Gontarczyk - Warszawa[5].
13 sierpnia 1932 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej artylerii przeciwlotniczej, wspólnej dla wszystkich jednostek tego rodzaju broni.
Przypisy
- ↑ Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 16 z 19 maja 1927 roku
- ↑ Dowódca pułku, jego zastępca oraz kwatermistrz i dowódca I dywizjonu zostali wyznaczeni na stanowiska z dniem 1 czerwca 1924 roku. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 58 z 24.06.1924 r.
- ↑ Wyznaczony na stanowisko z dniem 15 października 1924 r. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 86 z 28.08.1924 r.
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 1 z 15.01.1929 r., poz. 1.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 295.
[edytuj] Bibliografia
- Zbigniew Moszumański, 1 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej 1920–1939 imienia Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego, Pruszków 2005, ISBN 83-88773-66-6
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||