Wiaczesław Sołowjow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiaczesław Sołowjow
Imię i nazwisko Wiaczesław Dmitrijewicz Sołowjow
Data i miejsce
urodzenia
14 stycznia 1925
Wieszniaki, gubernia moskiewska, Rosyjska FSRR 
Data i miejsce
śmierci
7 września 1996
Moskwa, Rosja 
Pozycja napastnik/pomocnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera juniorska
1938–1941
1943
Lokomotiw Moskwa
SKIF Moskwa
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1944
1945–1952
1952–1953
1953–1954
Lokomotiw Moskwa
CDKA/CDSA Moskwa
MWO Moskwa
Torpedo Moskwa
? (?)
117 (38)
6 (0)
16 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1954–1957
1959–1962
1962–1964
1963–1964
1965–1966
1967–1968
1969–1971
1972–1975
1976–1980
1980–1983
1985
1985–1986
1988
1989–1990
1991
1992
Krylja Sowietow Kujbyszew
Dynamo Kijów
 ZSRR olimpijska
CSKA Moskwa
Dinamo Moskwa
Dinamo Tbilisi
Dinamo Leningrad (dyrektor)
Paxtakor Taszkent
wicemistrz Zarządu Federacji ZSRR
Dinamo Moskwa
Neftçi Baku
ESzWSM Moskwa (dyrektor)
Tawrija Symferopol
Pamir Duszanbe
Ałga Biszkek
CSKA Taszkent

Wiaczesław Dmitrijewicz Sołowjow (ros. Вячеслав Дмитриевич Соловьёв; ur. 14 stycznia 1925 na stacji kolejowej Wieszniaki, w guberni moskiewskiej, zm. 7 września 1996 w Moskwie) - rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika, a wcześniej pomocnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. W 1944 rozpoczął karierę piłkarską w moskiewskiej drużynie Lokomotiw Moskwa, skąd w następnym roku przeszedł do CDKA Moskwa, który w 1951 zmienił nazwę na CDSA Moskwa. Po tym, jak w 1952 CDSA po 3 kolejkach rozformowano przez nieudany występ reprezentantów klubu na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinki, został piłkarzem MWO Moskwa. W 1953 po 6 kolejkach również MWO został rozformowany i piłkarz przeniósł się do Torpeda Moskwa. W 1954 zakończył karierę piłkarską[1].

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1954 rozpoczął karierę trenerską. Najpierw do 1957 pracował z drużyną Krylja Sowietow Kujbyszew. W 1959 konsultował chińskie kluby piłkarskie. W lipcu 1959 objął stanowisko głównego trenera oraz dyrektora w klubie Dynamo Kijów, z którym w 1961 zdobył pierwsze mistrzostwo ZSRR w historii kijowskiego klubu[2]. Od września 1962 do czerwca 1964 prowadził olimpijską reprezentację ZSRR. Od 1963 trenował kluby CSKA Moskwa, Dinamo Moskwa, Dinamo Tbilisi, Paxtakor Taszkent, Neftçi Baku, Tawrija Symferopol, Pamir Duszanbe, Ałga Biszkek i CSKA Taszkent. Również zajmował stanowiska dyrektora klubu Dinamo Leningrad i ESzWSM Moskwa oraz wicemistrza Zarządu Federacji ZSRR. W 1958, 1983 i 1984 pracował na stanowisku trenera państwowego. Pod jego kierownictwem awans do Wyższej Ligi zdobył w 1956 Krylja Sowietow Kujbyszew, w 1972 Paxtakor Taszkent, a do Pierwszej ligi w 1987 Tawrija Symferopol. Zmarł 7 września 1996 w Moskwie w wieku 71 lat[3].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1946, 1947, 1948, 1950, 1951
  • wicemistrz ZSRR: 1949
  • brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1953
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1948, 1951

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]