Łeonid Buriak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łeonid Buriak
Leonid Buryak.jpeg
Imię i nazwisko Łeonid Josypowicz Buriak
Data i miejsce
urodzenia
10 maja 1953
Odessa, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik
Wzrost 182 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1971–1972
1973–1984
1985–1986
1987–1988
1988
1989
Czornomorec Odessa
Dynamo Kijów
Torpedo Moskwa
Metalist Charków
Kemin Pallotoverit-85
Vantaan Pallo-70
52 (9)
304 (56)
37 (2)
36 (4)

12 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1972–1976
1974–1983
 ZSRR olimpijska
 ZSRR
9 (2)
49 (8)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988–1989
1990
1991–1993
1993–1994
1994–1998
1996–2001
1999
2001–2003
2005
2005
2005–2008
2012
Kemin Pallotoverit-85 (asystent)
VanPa Vantaa (asystent)
drużyna Uniwersytetu w Evansville
Nywa Tarnopol
Czornomorec Odessa
 Ukraina (asystent)
Arsenał Tuła
 Ukraina
Dynamo Kijów (dyrektor sportowy)
Dynamo Kijów
Dynamo Kijów (dyrektor sportowy)
PFK Oleksandria

Łeonid Josypowicz Buriak, ukr. Леонід Йосипович Буряк, ros. Леонид Иосифович Буряк, Leonid Iosifowicz Buriak (ur. 10 maja 1953 w Odessie, Ukraińska SRR) - ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Przygodę z piłką nożną zaczynał w rodzinnej Odessie: najpierw w dziecięcym zespole piłkarskim przy zakładach "Prodmasz" w Odessie, a następnie w szkole piłkarskiej nr 6. Od 1971 był zawodnikiem najbardziej znanego klubu z Odessy - Czernomorca, ale już po dwóch sezonach przeszedł do Dynama Kijów. Po kilkunastu latach występów w drużynie z Kijowa przeniósł się do Moskwy, by bronić barw tamtejszego Torpeda. Na pewien czas powrócił na Ukrainę i grał w zespole Metalista Charków, a w 1989 zakończył karierę jako piłkarz fińskiego Vantaan Pallo-70.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako gracz Czernomorca zadebiutował w 1972 w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego. W pierwszym zespole premierowe spotkanie rozegrał 20 maja 1974 przeciwko Czechosłowacji. Był podstawowym graczem drużyny, która w 1976 sięgnęła po brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu. W kolejnych latach regularnie występował w składzie Sbornej. Był rezerwowym w kadrze na Mistrzostwa Świata w Hiszpanii w 1982. 9 października 1983 meczem z Polską zakończył karierę reprezentacyjną. W radzieckiej kadrze rozegrał 49 spotkań, strzelił 8 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata pracy szkoleniowej spędził w Finlandii. Na rodzinną Ukrainę powrócił w 1993 po dwuletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych, gdzie prowadził drużynę akademicką Uniwersytetu w Evansville (Indiana). Przez kilka sezonów prowadził zespół Czornomorca Odessa (d. Czernomorec). W dwóch pierwszych sezonach pracy Leonida Buriaka Czornomorec dwukrotnie zajął drugie miejsce w lidze za Dynamem Kijów, jednak w sezonie 1997-1998 spadł z ekstraklasy, a Łeonid Buriak stracił stanowisko trenera.

Będąc szkoleniowcem Czornomorca rozpoczął współpracę z reprezentacją Ukrainy i przez kilka lat pozostawał członkiem jej sztabu szkoleniowego, by w 2001 przejąć po słynnym Walerym Łobanowskim stanowisko selekcjonera. Nie udało mu się jednak awansować do mistrzostw Europy i we wrześniu 2003 został zastąpiony przez Ołeha Błochina.

Po odejściu ze sztabu trenerskiego reprezentacji wiosną 2005 znalazł zatrudnienie jako dyrektor sportowy w Dynamie Kijów, gdzie przez pewien czas pełnił także funkcję pierwszego trenera. Został zdymisjonowany latem 2005 po porażce Dynama w drugiej fazie kwalifikacji do Ligi Mistrzów ze szwajcarskim FC Thun. Powrócił na stanowisko dyrektora sportowego klubu, a na początku 2008 podał się do dymisji. Po 4-letniej przerwie 8 stycznia 2012 przyjął propozycję uratowania przed spadkiem PFK Oleksandria[1][2]. Ale po serii nieudanych gier 9 kwietnia 2012 współpraca z klubem została zakończona[3].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 8-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: 1975 (nr 2), 1976-w (nr 2), 1976-j (nr 1), 1978 (nr 3), 1979 (nr 1), 1980 (nr 1), 1981 (nr 1), 1982 (nr 1)
  • najlepszy trener Ukrainy: 1994, 1995

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]