75 mm armata piechoty wz. 02/26

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Armata wz. 02/26)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Armata wz. 02/26
Kopia armaty 02/26 wykonanana przez Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K.
Kopia armaty 02/26 wykonanana przez Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K.
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 75 mm (początkowo: 76,2 mm)
Długość lufy 2,340 m[1]
Donośność max 11 000 m[1]
Prędkość pocz. pocisku 600 m/s[1]
Długość 4,350 m[1]
Szerokość 1,84 m
Wysokość 1,63 m
Masa 1097 kg[1]
Kąt ostrzału –6° do +16° (w pionie)[1]
20° (w poziomie)[1]
Szybkostrzelność 10 strz/min[1]
Obsługa 7 żołnierzy[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Armata polowa wz. 02/26 (prawosławna lub putiłówka) – armata polowa kalibru 75 mm używana przez Wojsko Polskie w okresie międzywojennym.

Broń powstała w 1926 w wyniku polskiej modyfikacji (przez Zakłady Starachowickie) części rosyjskich armat 76,2 mm wz. 1902 z okresu I wojny światowej[1], które znalazły się w polskich rękach po upadku Imperium Rosyjskiego. W ramach ujednolicenia amunicji z francuskimi armatami 75 mm wz. 1897 w 1926 r. większość tychże armat w posiadaniu WP została przekalibrowana (przez włożenie do lufy wewnętrznej "koszulki" lub wymianę lufy rdzeniowej) z 76,2 mm na 75 mm oraz dostosowanie przodków i jaszczy do nowej amunicji otrzymując nazwę wz. 02/26[1]. Produkcji ich w Polsce nie uruchomiono.

W 1939 r. Wojsko Polskie dysponowało 466 takimi armatami. Stanowiły wyposażenie wszystkich dywizjonów artylerii konnej[1] w brygadach kawalerii oraz (od 1928) plutonów artylerii piechoty w czynnych pułkach piechoty (w każdym plutonie 2 armaty).

Jedna armata 76,2 mm wz. 1902 (nie przekalibrowana) stanowiła uzbrojenie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.

Działo stosowano z dwoma rodzajami przodków i jaszczy. Piechota używała przodka transportującego 36 naboi i jaszcza z 44 nabojami, kawaleria przodka z 32 nabojami i jaszcza z 64 nabojami.

Jednostka ognia do armaty wz.02/26 (w piechocie), to 30 nb, w tym: z granatem wz.15 (ładunek normalny) – 14, z granatem wz.15 (ładunek zmniejszony) – 9, z granatem wz.17 – 3, szrapnel – 3, z pociskiem wskaźnikowym – 1, zapalniki – 34.

Jednostka ognia do armaty wz.02/26 (w artylerii konnej), to 60 nb, w tym: z granatem wz.15 (ładunek normalny) – 42, szrapnel – 18, zapalniki – 68.

Jeden egzemplarz tej armaty w wersji wz.02, wyprodukowany w 1917 r. znajduje się w zbiorach Stowarzyszenia Rekonstrukcji Historycznej Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte i wykorzystywany jest przy różnych rekonstrukcjach historycznych, a także w filmach (m.in. w "Bitwie Warszawskiej 1920" Jerzego Hoffmanna [2]). W Polsce znajdują się jeszcze dwa inne egzemplarze armaty wz.02.

Jedyna kopia polskiej wersji armaty 75 mm wz.02/26 została wykonana przez Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 7 D.A.K. z Poznania i wykorzystywana jest w rekonstrukcjach historycznych i filmach.[3]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 14
  2. Nowa armata na Westerplatte. trojmiasto.pl, 2008-05-31. [dostęp 2011-09-12].
  3. Strona Stowarzyszenia 7DAK, gdzie zaprezentowana jest replika armaty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]