6 Dywizjon Artylerii Konnej
| 6 Dywizjon Artylerii Konnej | |
 |
|
| Odznaka pamiątkowa artylerii konnej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Rozformowanie | 1939 |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Stanisławów |
| Podporządkowanie | Podolska Brygada Kawalerii |
| Rodzaj wojsk | artyleria konna |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
6 Dywizjon Artylerii Konnej im. gen. Romana Sołtyka (6 dak) - pododdział artylerii konnej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon sformowany został 6 grudnia 1919. W jego skład włączona została 3 bateria 1 Dywizjonu Artylerii Konnej.
Jednostka stacjonowała w garnizonie Lwów, a od 4 czerwca 1924 roku w garnizonie Stanisławów, na terenie Okręgu Korpusu Nr VI.
Pod względem wyszkolenia fachowego dywizjon podporządkowany był dowódcy 6 Grupy Artylerii.
Od 20 maja 1922 oficerom i żołnierzom mogły być nadawane odznaki pamiątkowe artylerii konnej, wspólne dla wszystkich dywizjonów.
W 1937 pododdział otrzymał honorowe szefostwo gen. Romana Sołtyka[1].
22 listopada 1938 we Lwowie gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki wręczył jednostce sztandar ufundowany przez społeczeństwo powiatu radziechowskiego i miasta Radziechowa[2]. Datę święta dywizjonu ustalono na 13 sierpnia, na pamiątkę walk pod Radziechowem[3].
W kampanii wrześniowej 1939 dywizjon, złożony z trzech baterii i kolumny amunicyjnej, walczył w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Jego 3 bateria udekorowana została orderem VM.
Żurawiejki: "Więcej niż na huk pioruna, – drży na widok opiekuna";
"Kto spod rosyjskiego znaku, – idzie służyć w szóstym daku."
Spis treści |
[edytuj] Kadra dywizjonu
- kpt. Michał Belina-Prażmowski (1919)
- mjr Karol Czichowski
- ppłk Stefan I Maleszewski (1924)
- ppłk Leon Hoźman-Mirza-Sulkiewicz (1928)
- ppłk Zygmunt Karasiński
- ppłk dypl. Stanisław Podkowiński
- ppłk dr Stanisław Pochopień (IX 1939)
Oficerowie:
- mjr Zdzisław Latawiec (zastępca dowódcy dyonu 1923)
Obsada etatowa we wrześniu 1939
Dowództwo
- dowódca – ppłk dr Stanisław Józef Pochopień (VM[a])
- adiutant – por. Jan Zygmunt Kazikowski (VM)
- oficer zwiadowczy – kpt. inż. Tadeusz Saryusz-Bielski
- oficer obserwacyjny – por. Czesław Zapert (VM)
- oficer łącznikowy – ppor. Tadeusz Stanisław Stauffer
- płatnik – kpt. Andrzej Starak
- oficer żywnościowy – ppor. Gracjan Stanisław Kopczyński
- oficer broni – ppor. Tadeusz Łossowski
- lekarz – por. lek. Wacław Marian Krzyżewski
- lekarz weterynarii – por. lek. wet. Józef Wojnarowicz
- dowódca kolumny amunicyjnej – por. inż. Leon Wiesław Lewicki[4]
- dowódca plutonu łączności - ppor. Bogumił Dziedzic
1 bateria
- dowódca – kpt. Mieczysław Płodowski
- oficer ogniowy - por. Henryk Jabłoński
- oficer zwiadowczy – ppor. Jerzy Stanisław Głuszek (VM)
- dowódca I plutonu - por. Józef Ładomirski (do 31.08.1939), ppor. inż. Stanisław Gracjan Kopczyński[5]
- dowódca II plutonu - ppor. Stefan Ćwierzewicz, pchor. Jędrzejewski[5]
2 bateria
- dowódca - kpt. Zbigniew Wiszniewski
- oficer ogniowy - ppor. Władysław Chilomer, ppor. Bogumił Dziedzic (od 06.09.1939)[4]
- oficer zwiadowczy - ppor.inż. Adam Morawski
- dowódca I plutonu - ppor. Władysław Serwatowski
- dowódca II plutonu - ppor. Leszek Szubert
3 bateria
- dowódca 3 baterii - kpt. Rudolf Joch (VM)
- oficer ogniowy - ppor. Stanisław Klim
- oficer zwiadowczy - ppor. Władysław Kuryłko[4]
- dowódca I plutonu - ppor. Antoni Sołtys - Kulinicz
- dowódca II plutonu - ppor. Wojciech Rychliński, pchor. Kuczyński[4]
- kpr. Wadas (VM)
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
Uwagi
- ↑ Odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari za wojnę obronną 1939.
Przypisy
- ↑ Nazwę i honorowe szefostwo dywizjon otrzymał na podstawie Dziennika Rozkazów M.S.Wojsk. z 1937 nr 16 poz. 193.
- ↑ Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów M.S.Wojsk. z 1937 nr 15 poz. 180.
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. s. 89.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Lance do boju... s. 255
- ↑ 5,0 5,1 Lance do boju... s. 254
[edytuj] Bibliografia
- Roman Abraham: Wspomnienia wojenne znad Warty i Bzury. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990. ISBN 83-11-07712-6.
- Mirosław Giętkowski: Artyleria konna Wojska Polskiego : 1918-1939. Toruń: Wydaw. Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-823-X.
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- "Księga jazdy polskiej": pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza. Warszawa 1936. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1993
- "Armia Poznań w wojnie obronnej 1939", Piotr Bauer,Bogusław Polak,Wydawnictwo Poznańskie 1983
- Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn 1975.
- Bogusław Polak: Lance do boju: szkice historyczne z dziejów jazdy wielkopolskiej X wiek – 1945 r.. Poznań: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1986, s. 254-255. ISBN 83-03-01373-4.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
