3 Dywizjon Artylerii Konnej
| 3 Dywizjon Artylerii Konnej | |
 |
|
| Odznaka pamiątkowa artylerii konnej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Rozformowanie | 1939 |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Wilno |
| Podporządkowanie | Wileńska Brygada Kawalerii |
| Rodzaj wojsk | artyleria konna |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
3 Dywizjon Artylerii Konnej im. płk. Włodzimierza Potockiego (3 dak) - pododdział artylerii konnej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon stacjonował w garnizonie Wilno, a później w Podbrodziu, na terenie Okręgu Korpusu Nr III.
Święto dywizjonu obchodzone było w dniu 4 maja[1].
Proporczyki na lancach i patkach kurtek: czarno-szkarłatne.
Pod względem wyszkolenia fachowego dywizjon podporządkowany był dowódcy 3 Grupy Artylerii.
19 grudnia 1918 z Lublina na front wyruszył I pluton 1 Baterii Artylerii Konnej pod dowództwem por. Józefa Becka.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
3 Dywizjon Artylerii Konnej powstał w sierpniu 1919, w Lublinie, w wyniku połączenia 3 Baterii Artylerii Konnej z Wołyńską Baterią Artylerii Konnej. 3 Baterii Artylerii Konnej sformowana została 10 listopada 1918 w Lublinie, jako pierwsza bateria artylerii konnej. W grudniu tego roku otrzymała numer trzeci. Wołyńska Bateria Artylerii Konnej zorganizowana została w marcu 1919, w Lubomlu. Trzecia bateria 3 dak powstała w lipcu 1920, we Lwowie na bazie Baterii Zapasowej Artylerii Konnej.
[edytuj] Wojna z Ukraińcami i bolszewikami
W latach 1919-1921, w czasie wojny z Ukraińcami i bolszewikami 3 dak przebył następujący szlak bojowy:
- rejon Dołhobyczowa 2 stycznia 1919 r.,
- Oszczów i Goniatyń 7 stycznia 1919 r.,
- Kadłubiska 1 kwietnia i 8-10 maja 1919 r.,
- Ochędzyn 7 czerwca 1919 r.,
- Lachowce 13 sierpnia 1919 r.,
- Zasław 15 sierpnia 1919 r.,
- walki nad Słuczą pod Lubarem 31 stycznia 1920 r.,
- Korostyszew 26 kwietnia 1920 r.,
- Fastów 1 maja 1920 r.,
- Biała Cerkiew 3 maja 1920 r.,
- Medwin 14 maja 1920 r.,
- Hajczyńce 31 maja 1920 r.,
- Śnieżna-Ozierna-Samhorodek 5 czerwca 1920 r.,
- Czerwone 11 czerwca 1920 r.,
- walki nad Słuczą 19-27 czerwca 1920 r.,
- Kilikijów 28 czerwca 1920 r.,
- walki nad Horyniem 29 czerwca – 3 lipca 1920 r.,
- Kołodenka 4 lipca 1920 r.,
- Basów-Kut 4-5 lipca 1920 r.,
- Łuck 7-11 lipca 1920 r.,
- walki nad Styrem 12-28 lipca 1920 r.,
- Beresteczko 29 lipca 1920 r.,
- Mikołajowo 1 sierpnia 1920 r.,
- Siestraszyn 2 sierpnia 1920 r.,
- Baranie 3 sierpnia 1920 r.,
- Rudenko Lackie 6 sierpnia 1920 r.,
- Antonin 8 sierpnia 1920 r.,
- Stojanów 12 sierpnia 1920 r.,
- Radziechów 13 sierpnia 1920 r.,
- Chołojów 14 sierpnia 1920 r.,
- Dzibułki-Artasów-Żóltańce 19 sierpnia 1920 r.,
- Krystynopol 23 sierpnia 1920 r.,
- Chłopiatyn 27 sierpnia 1920 r.,
- Waręż 29 sierpnia 1920 r.,
- Tyszowce 30 sierpnia 1920 r.,
- Komarów 31 sierpnia 1920 r.,
- Łaszczów 2 września 1920 r.,
- Wakijów 5 września 1920 r.,
- forsowanie Bugu 12 września 1920 r.,
- Wojnicz 14 września 1920 r.,
- Ołyka 19 września 1920 r.,
- wypad za Słucz 1 października 1920 r.,
- Korosteń 9-10 października 1920 r.
[edytuj] Okres międzywojenny
W lutym 1921 dywizjon przegrupowany został z Łucka do rejonu Przemyśla, gdzie wszedł w skład III Brygady Jazdy. W pierwszej dekadzie czerwca 1921 jednostka przetransportowana została w rejon Wilna.
Od 20 maja 1922 oficerom i żołnierzom mogły być nadawane odznaki pamiątkowe artylerii konnej, wspólne dla wszystkich dywizjonów.
3 lipca 1938, w Wilnie, Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz wręczył jednostce sztandar ufundowany przez społeczeństwo Wilna i ziem północno-wschodnich Rzeczypospolitej [2]. Na jego lewej stronie znajdował się wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej, Świętej Barbary, godło Lublina, odznaka pamiątkowa dywizjonów artylerii konnej oraz napisy: Korostyszew, Ozierna, Łąszczów i Korosteń, Kadłubiska i Zasław, Artasów i Komarów.
[edytuj] Wojna obronna 1939
W kampanii wrześniowej 1939 3 dak pod dowództwem ppłk. Józefa Droby walczył w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Dywizjon posiadał trzy baterie i kolumnę amunicyjną.
Do walki przystąpił 3 września w rejonie Piotrkowa Trybunalskiego. W dniach 6-8 września osłaniał odwrót sił polskich na kierunku lasy Przysucha-Jedlińsk-Kozienice. Od 8 do 9 września walczył na przedmościu pod Świerzem Górnym. Następnie uczestniczył w przeprawie Wileńskiej BK przez Wisłę pod Maciejowicami. W dniach 9-13 września 3 dak prowadził walkę w rejonie Otwocka i Miedziszyna. 16 września 1 i 3 bateria pomaszerowały razem z 13 DP w ostatniej próbie przebicia się do Warszawy. 19 września, po całodziennym ciężkim boju pod Falenicą, baterie 3 dak oddały ostatnie strzały.
[edytuj] Kadra 3 dak
- ppłk Stefan Trzebiński (1923-1924)
- ppłk Fryderyk Höln (1928)
- mjr Jan Antoni Filipowicz (1932)
- ppłk dypl. Aleksander Kędzior
- ppłk dypl. Tadeusz Popławski
- ppłk Józef Droba (1939)
- por. Józef Beck
Obsada dywizjonu we wrześniu 1939
- dowódca - ppłk Józef Droba
- 1 bateria - kpt. Stefan Sporschill
- 2 bateria - por. Edward Partum
- 3 bateria - kpt. Stanisław Szczuka
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Żurawiejka
"Z artylerii konnej dzieci, - najdzielniejszy jest dak trzeci."
"Ze strzelaniem jest w niezgodzie, - zna go stąd całe Podbrodzie."
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Witold Górecki, Zarys historii wojennej 3-go Dywizjonu Artylerii Konnej, Warszawa 1929
- Mirosław Giętkowski, Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2001, ISBN 83-7174-823-X
- Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn 1975.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
