11 Dywizjon Artylerii Konnej (II RP)

11 Dywizjon Artylerii Konnej
]
Odznaka pamiątkowa artylerii konnej
Historia
Państwo	II Rzeczpospolita
Sformowanie	1924
Rozformowanie	1939
Tradycje
Święto	8 czerwca
Dowódcy
Pierwszy	płk dr Włodzimierz Leon Dembiński
Ostatni	ppłk Władysław Szwed
Organizacja
Dyslokacja	Bydgoszcz
Podporządkowanie	Pomorska Brygada Kawalerii
Rodzaj wojsk	artyleria konna
Rodzaj sił zbrojnych	Wojska lądowe

11 Dywizjon Artylerii Konnej (11 dak) – pododdział artylerii konnej Wojska Polskiego II RP.

Sformowania w 1924 jednostka podporządkowana została dowódcy artylerii konnej 3 Dywizji Kawalerii. W marcu 1929, po likwidacji 3 DK, dywizjon wszedł w skład Brygady Kawalerii "Toruń". W 1934 BK "Toruń" przemianowana została na BK "Bydgoszcz", a 1 kwietnia 1937 na Pomorską Brygadę Kawalerii. Od 1929 jednostka pod względem wyszkolenia fachowego podlegała dowódcy 8 Grupy Artylerii.

Formowanie

Dywizjon sformowany został w maju 1924, w garnizonie Bydgoszcz, w południowej części koszar imienia Bartosza Głowackiego przy ulicy Gdańskiej 147. W skład pododdziału włączone zostały dwie istniejące już baterie, a mianowicie: 3/4 dak i 3/7 dak. Pierwsza z wymienionych przybyła do Bydgoszczy 8 czerwca 1924 i przemianowana została na 1/11 dak, natomiast druga z wymienionych przybyła do nowego garnizonu 1 czerwca 1924 i przemianowana została na 2/11 dak. Drużyna dowódcy dywizjonu i drużyna łączności powstała z żołnierzy wydzielonych ze wszystkich pułków artylerii Okręgu Korpusu Nr VIII.

W 1937 do 11 dak przydzielona została trzecia bateria w garnizonie Grudziądz. W tym samym roku w skład dywizjonu włączona została 2/10 dak i przemianowana na 4/11 dak.

Walki w kampanii wrześniowej

Dywizjon walczył w składzie PBK

W kampanii wrześniowej 1939 dywizjon, złożony z czterech baterii i kolumny amunicyjnej, walczył w składzie Grupy Osłonowej "Czersk". Trzonem tej grupy była Pomorska Brygada Kawalerii, a w jej składzie 11 dak bez dwóch baterii. 2/11 dak podporządkowana została dowódcy Oddziału Wydzielonego (Zgrupowania) "Chojnice", natomiast 3/11 dak - dowódcy Oddziału Wydzielniczego "Kościerzyna". W walkach od 1 do 23 września poległo 11 oficerów, 27 podoficerów i około 230 kanonierów.

Kadra dywizjonu

Dowódcy:

• mjr/płk dr Włodzimierz Leon Dembiński (V 1924 – V 1934)
• ppłk dypl. Konstanty Ważyński
• ppłk Władysław Bednarski
• ppłk Antoni Wereszczyński
• ppłk Władysław Szwed (1939)

Organizacja wojenna i obsada personalna 11 dak we wrześniu 1939

• dowódca – ppłk Władysław Szwed (ranny 23 IX 1939)
• adiutant – kpt. Kazimierz Budkowski
• oficer zwiadowczy – por. Stefan Arnold
• oficer broni – por. Jan Okińczyc
• dowódca 1 baterii – kpt. Janusz Muszyński († 23 IX 1939 pod Łomiankami)
• dowódca 2 baterii - kpt. Janusz Pasturczak
• dowódca 3 baterii - kpt. Stanisław Sierakowski
• dowódca 4 baterii – kpt. Brunon Guttenberger († 21 IX 1939 pod Zaborowem))

Szczegółowa organizacja wojenna dywizjonu przedstawiona została w: Dywizjon artylerii konnej (II RP).

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy

por. Konstanty Hartingh pchor. Henryk Kleinert bomb. Leon Wasilewski

Symbole dywizjonu

Sztandar
19 czerwca 1938, w Toruniu, Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz wręczył jednostce sztandar ufundowany przez społeczeństwo Pomorza. Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów M.S.Wojsk. z 1937 nr 18, poz. 240.

Odznaka
Od 20 maja 1922 oficerom i żołnierzom mogły być nadawane odznaki pamiątkowe artylerii konnej, wspólne dla wszystkich dywizjonów.

Żurawiejka
Jedenasty, odparzony – do taborów przydzielony.

Bibliografia

• Giętkowski Mirosław, Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2001, ISBN 83-7174-823-X.
• Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn 1975.
• Ignacy Bukowski, Zarys historii wojennej 11-go Dywizjonu Artylerii Konnej, Warszawa 1931.
• Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.