4 Dywizjon Artylerii Konnej
| 4 Dywizjon Artylerii Konnej | |
 |
|
| Odznaka pamiątkowa artylerii konnej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Rozformowanie | 1939 |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Suwałki |
| Podporządkowanie | Suwalska Brygada Kawalerii |
| Rodzaj wojsk | artyleria konna |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
4 Dywizjon Artylerii Konnej (4 dak) – pododdział artylerii konnej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon stacjonował w garnizonie Suwałki, na terenie Okręgu Korpusu Nr III.
Pod względem wyszkolenia pododdział podlegał dowódcy 3 Grupy Artylerii.
24 maja 1922 w Suwałkach gen. dyw. Edward Śmigły-Rydz udekorował płomień trąbki sygnałowej 1 baterii Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Dzień dekoracji ustanowiony został świętem dywizjonu[1].
W kampanii wrześniowej 1939 dywizjon, złożony z trzech baterii i kolumny amunicyjnej, walczył w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
Spis treści |
[edytuj] Kadra dywizjonu
- mjr Witold Poray-Kuczewski (od VI 1919)
- por. Jan Dunin-Wąsowicz
- kpt. Michał Belina Prażmowski († 12 IX 1920 Michale)
- mjr Franciszek Wardein (od IV 1921)
- ppłk Ludwik Kiok (IX 1939)
- por. Jerzy Younga de Lenie
- ppor. Mieczysław Daab
- ppor. Witold Łubieński († 26 VI 1920)
- pchor. Antoni Mężyński († 26 VI 1920)
Obsada etatowa we wrześniu 1939
Dowództwo
- dowódca - ppłk Ludwik Kiok
- adiutant - kpt. Tadeusz Anders
- oficer zwiadowczy - por. Józef Ruszkowski
- oficer obserwacyjny - por. Jerzy Kijuć - Korwin
- oficer żywnościowy - chor. Paweł Korzec
- płatnik - chor. Henryk Bartosik
- lekarz - ppor. lek. med. Zaorski
- lekarz weterynarii - ppor. lek. wet. Nowak
- oficer łącznikowy - por. Józef Rylski
- dowódca plutonu łączności - por. Piotr Uksentiew
- dowódca kolumny amunicyjnej - por. rez. Mieczysław Kosicki
1 bateria
- dowódca - kpt. Edward Gągulski
- oficer ogniowy - ppor. Jerzy Levis of Menar
- oficer zwiadowczy - ppor. Mieczysław Borysowicz
- dowódca I plutonu - ppor. Bohdan Lutosławski
- dowódca II plutonu - ppor. Wiktor Butwiłowicz
2 bateria
- dowódca - kpt. Adam Heybowicz
- oficer ogniowy - por. Stefan Rożałowski
- oficer zwiadowczy - ppor. Hilary Baczewski
- dowódca I plutonu - ppor. Zygmunt Świdwiński
- dowódca II plutonu - ogn.podch. Bekir Assanowicz
3 bateria
- dowódca - kpt. Sergiusz Pfisterer
- oficer ogniowy - por. Antoni Borusewicz
- oficer zwiadowczy - por. Wacław Zakrzewski
- dowódca I plutonu - por. Jerzy Perzanowski
- dowódca II plutonu - ppor. Stanisław Wiśniewski
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
[edytuj] Symbole dywizjonu
Sztandar
3 lipca 1938, w Wilnie, Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz wręczył jednostce sztandar ufundowany przez społeczeństwo Wilna i ziem północno-wschodnich Rzeczypospolitej Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów M.S.Wojsk. z 1937 nr 16, poz. 201.
Odznaka
Od 20 maja 1922 oficerom i żołnierzom mogły być nadawane odznaki pamiątkowe artylerii konnej, wspólne dla wszystkich dywizjonów.
Żurawiejka
"Z dumy rośnie moje serce, – bo przoduje w woltyżerce."
"Czy to w knajpie, czy w bardaku, – zawsze ktoś z czwartego daku."
Przypisy
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. s. 85.
[edytuj] Bibliografia
- Mirosław Giętkowski: Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939. Toruń: Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-823-X.
- Władysław Łubieński: Zarys historii wojennej 4-go Dywizjonu Artylerii Konnej. Warszawa: z polecenia Wojskowego Biura Historycznego, 1929.
- Stefan Buczyński, "Suwalszczyzna 1939 - 1944",Oficyna Wydawnicza Epoka,Warszawa 1991
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
