Działko HS.404

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hispano-Suiza HS.404
TCM-20-hatzerim-2.jpg
Działko HS.404 w wersji sprzężonego działka przeciwlotniczego TCM-20
Dane podstawowe
Państwo  Francja
 Wielka Brytania
 Hiszpania
 Stany Zjednoczone
Producent Hispano-Suiza
Rodzaj działko lotnicze
Dane techniczne
Kaliber 20 mm
Nabój 20 × 110 mm
Masa
broni 42,0-50,0 kg (w zależności od wersji)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 880 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600-800 strz./min

HS.404działko automatyczne o kalibrze 20 mm produkowane przez firmę Hispano-Suiza, było używane w wielu modelach samolotów brytyjskich, amerykańskich i francuskich.

Konstrukcję działka oparto na innym działku automatycznym, FF S produkowanym w Szwajcarii przez firmę Oerlikon, które było także produkowane na licencji przez Hispano-Suiza jako HS.7 i HS.9. Pod koniec lat 30. inżynier Mark Birkigt zaprojektował nowe działko, z wieloma usprawnieniami, z większą szybkostrzelnością i wyższą prędkością wylotową pocisku. Nowy projekt został nazwany Type 404 lub HS.404 i w tym był uznany za najlepsze lotnicze działko automatyczne. „Type 404” było używane w wielu przedwojennych francuskich samolotach.

Nowa broń bardzo zainteresowała angielski RAF i została bardzo szybko, w nieco zmodyfikowanej formie jako Hispano Mk.II wprowadzone jako uzbrojenie angielskich samolotów, zastępując używane wówczas karabiny maszynowe Browning.303 o kalibrze 7,7 mm które były standardowym uzbrojeniem brytyjskich samolotów. Nowe działka wymagały pewnych modyfikacji skrzydeł samolotów Supermarine Spitfire i Hawker Hurricane. Do końca 1943 wszystkie samoloty uzbrojone w Browningi zostały przezbrojone w „Hispano Mk.II” lub wycofane ze służby – wszystkie samoloty myśliwskie RAF-u były wtedy uzbrojone wyłącznie w działka.

Produkcja działka została także licencjonowana do Stanów Zjednoczonych gdzie było ono znane jako M1. Zarówno lotnictwo, jak i marynarka amerykańska planowały szybkie przezbrojenie w nową broń. W 1941 powstał wielki program produkcyjny zarówno samych działek, jak i amunicji. Kiedy dostarczono pierwsze egzemplarze M1, okazało się, że były one bardzo zawodne i cierpiało na częste niewypały. Brytyjczycy, którzy sami nie mieli wystarczających mocy produkcyjnych byli bardzo zainteresowani modelem amerykańskim, byli jednak bardzo zawiedzeni jego jakością. W kwietniu 1942 wysłano do Ameryki kilka egzemplarzy Mk.II w celu porównania z M1, okazało się, że wersja amerykańska miała nieco dłuższą komorę nabojową co powodowało większość problemów.

Amerykanie nie zdecydowali się zmodyfikować zamka w swojej wersji działka, zaprojektowali za to nową jego wersję – M2 z innymi modyfikacjami, które jednak okazało się prawie tak samo zawodne jak jego poprzednik. Pod koniec 1942 w magazynach amerykańskiego lotnictwa znalazło się 40 milionów naboi 20 mm bez skutecznej broni do ich zużytkowania. Pomimo wszystkich starań aby podobnie jak Anglicy przezbroić swoje samoloty wyłącznie w działka, Amerykanom nie udało się to do końca wojny.

W tym czasie Brytyjczycy zrezygnowali z wersji amerykańskiej, między innymi dlatego iż udało im się zwiększyć w znaczący sposób produkcję tej broni. Rozpoczęli także wytwarzanie nowego modelu Mk.V, który był lżejszy i miał większą szybkostrzelność, ale z niższą prędkością wylotową pocisku. Amerykanie rozpoczęli budować ten model jako M3, który miał podobne problem jak jego dwaj poprzednicy. Już po zakończeniu wojny Amerykanom udało się w końcu zaprojektować udaną wersję nazwaną M24.

W okresie powojennym HS.404 wyszło dość szybko z użytku na rzecz działek rewolwerowych bazujących na niemieckim MG 213, Brytyjczycy zaczęli używać 30 mm działka ADEN, USAF przeszło na działko M39 i tylko lotnictwo amerykańskiej marynarki wojennej zostało przy starszym modelu M24, używając do niego lżejszych naboi w celu zwiększenia ich prędkości wylotowej.