Janusz Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Głowacki
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Data i miejsce urodzenia 13 września 1938, Poznań
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Gatunki proza, dramat
Odznaczenia
Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Janusz Głowacki w Wikicytatach
Strona internetowa

Janusz Głowacki (ur. 13 września 1938 w Poznaniu) – polski prozaik, dramaturg, scenarzysta, felietonista.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutował w roku 1960 w "Almanachu Młodych" opowiadaniem pod tytułem "Na plaży", w 1964 rozpoczął współpracę z czasopismem "Kultura", gdzie zwrócił na siebie uwagę jako autor błyskotliwych opowiadań i felietonów. Publikacje te złożyły się na zbiory "Wirówka nonsensu" (1968) i "Nowy taniec la-ba-da" (1970).

Na przełomie lat 60. i 70. rozpoczął aktywną działalność jako scenarzysta. W 1969 powstał film Andrzeja Wajdy "Polowanie na muchy", do którego Głowacki napisał scenariusz. Jednak prawdziwym sukcesem okazał się dopiero obraz stworzony we współpracy z Markiem Piwowskim pt. "Rejs".

Do 1981 publikował felietony w "Kulturze". Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego zdecydował się pozostać za granicą. Osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwinął swoją twórczość dramatopisarską. Utworem, który zwrócił uwagę amerykańskich środowisk teatralnych była sztuka "Polowanie na karaluchy" (1986). Największym sukcesem dramaturgicznym okazała się "Antygona w Nowym Jorku" (1992), dramat z dużym powodzeniem grany w USA i w Europie.

Janusz Głowacki od 1983 na stałe mieszka w Nowym Jorku.

W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[1].

Jego twórczość była tłumaczona na wiele języków (angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, węgierski).

Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Obecnie jest związany z aktorką i pieśniarką Oleną Leonenko[2]. Ma córkę - Zuzannę[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wirówka nonsensu. Warszawa: PIW, 1968.
  • Nowy taniec la-ba-da i inne opowiadania, Warszawa: PIW, 1970.
  • W nocy gorzej widać, Warszawa: Czytelnik, 1972.
  • Cudzołóstwo ukarane, "Dialog", 1972.
  • Paradis, Warszawa: PIW, 1973.
  • Mecz, "Dialog" 1976.
  • Moc truchleje, Warszawa: Krąg, 1981.
  • Polowanie na karaluchy, "Dialog" 1990.
  • Fortynbras się upił, "Dialog" 1990.
  • Antygona w Nowym Jorku. "Dialog" 1992.
  • Ścieki, skrzeki, karaluchy. Utwory prawie wszystkie, Warszawa: BGW, 1996.
  • Czwarta siostra (wyst. 2000)
  • Ostatni cieć, Warszawa: Czytelnik, 2001.
  • Z głowy, Warszawa: Świat Książki, 2004. (Książka otrzymała laur Śląskiego Wawrzynu Literackiego za 2004 r.)
  • Jak być kochanym, Warszawa: Świat Książki, 2005.
  • Good night, Dżerzi, Warszawa: Świat Książki, 2010.
  • Sonia, która za dużo chciała. Wybór opowiadań, Warszawa: Świat Książki, 2011.
  • Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy, Warszawa: Świat Książki, 2013.

Przypisy

  1. Warszawa. Wręczono złote medale "Gloria Artis". e-teatr.pl, 10 września 2005. [dostęp 21 czerwca 2011].
  2. Magdalena Rigamonti, Olena Leonenko: Moje życie z Januszem Głowackim, "Newsweek", 21 lutego 2011.
  3. Córka wychodzi z domu. styl.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]