Janusz Głowacki
| Janusz Głowacki | |
 Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 września 1938, Poznań |
| Alma Mater | Uniwersytet Warszawski |
| Gatunki | proza, dramat |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Janusz Głowacki w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Janusz Głowacki (ur. 13 września 1938 w Poznaniu) – polski prozaik, dramaturg, scenarzysta, felietonista.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Zadebiutował w roku 1960, w "Almanachu Młodych" opowiadaniem pod tytułem "Na plaży", a w 1964 rozpoczął współpracę z czasopismem "Kultura", gdzie zwrócił na siebie uwagę jako autor błyskotliwych opowiadań i felietonów. Publikacje te złożyły się na zbiory "Wirówka nonsensu" (1968) i "Nowy taniec la-ba-da" (1970).
Na przełomie lat 60. i 70. rozpoczął aktywną działalność jako scenarzysta. W tym okresie powstaje film Andrzeja Wajdy "Polowanie na muchy", oparty na twórczości Głowackiego. Jednak prawdziwym sukcesem okazał się dopiero obraz stworzony we współpracy z Markiem Piwowskim pt. "Rejs", który przez niektórych uważany jest za najlepszą polską komedię wszech czasów.
Felietony w "Kulturze" publikował aż do 1981 roku, lecz jak wielu innych polskich twórców po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Janusz Głowacki zdecydował się pozostać za granicą. Osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwinął swoją twórczość dramatopisarską. Utworem, który zwrócił uwagę amerykańskich środowisk teatralnych była sztuka "Polowanie na karaluchy" (wystawiona 1986). Największym sukcesem dramaturgicznym Głowackiego stała się "Antygona w Nowym Jorku" (wyst. 1992), dramat z dużym powodzeniem grany w USA i w Europie.
Janusz Głowacki od 1983 na stałe mieszka w Nowym Jorku. Obecnie jest związany z aktorką i pieśniarką Oleną Leonenko[1].
W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[2].
Jego twórczość była tłumaczona na wiele języków (na angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, węgierski). Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Życie prywatne [edytuj]
Ma córkę - Zuzannę[3].
Publikacje [edytuj]
- Wirówka nonsensu. Warszawa: PIW, 1968.
- Nowy taniec la-ba-da i inne opowiadania, Warszawa: PIW, 1970.
- W nocy gorzej widać, Warszawa: Czytelnik, 1972.
- Cudzołóstwo ukarane, "Dialog", 1972.
- Paradis, Warszawa: PIW, 1973.
- Mecz, "Dialog" 1976.
- Moc truchleje, Warszawa: Krąg, 1981.
- Polowanie na karaluchy, "Dialog" 1990.
- Fortynbras się upił, "Dialog" 1990.
- Antygona w Nowym Jorku. "Dialog" 1992.
- Ścieki, skrzeki, karaluchy. Utwory prawie wszystkie, Warszawa: BGW, 1996.
- Czwarta siostra (wyst. 2000)
- Ostatni cieć, Warszawa: Czytelnik, 2001.
- Z głowy, Warszawa: Świat Książki, 2004. (Książka otrzymała laur Śląskiego Wawrzynu Literackiego za 2004 r.)
- Jak być kochanym, Warszawa: Świat Książki, 2005.
- Good night, Dżerzi, Warszawa: Świat Książki, 2010.
- Sonia, która za dużo chciała. Wybór opowiadań, Warszawa: Świat Książki, 2011.
Przypisy
- ↑ Magdalena Rigamonti, Olena Leonenko: Moje życie z Januszem Głowackim, "Newsweek", 21 lutego 2011.
- ↑ Warszawa. Wręczono złote medale "Gloria Artis". e-teatr.pl, 10 września 2005. [dostęp 21 czerwca 2011].
- ↑ Córka wychodzi z domu. styl.pl.
