Jerzy Kulej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Kulej
Jerzy Kulej 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 października 1940
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 13 lipca 2012
Warszawa
Poseł IV kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Socjaldemokracja Polska
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 18 października 2005
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Dorobek medalowy

Jerzy Zdzisław Kulej (ur. 19 października 1940 w Częstochowie[1], zm. 13 lipca 2012 w Warszawie[2]) – polski bokser, dwukrotny mistrz olimpijski, komentator sportowy, Poseł na Sejm RP IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Kulej
Jerzy Kulej w 1963 (z prawej)
Jerzy Kulej w 1963 (z prawej)

W wieku 12 lat poznał trenera boksu Wincentego Szyińskiego, który jednak nie zezwolił mu wówczas na treningi z uwagi na zbyt młody wiek[3]. Karierę boksera rozpoczął cztery lata później w 1955 w Starcie Częstochowa. W 1958 zadebiutował w reprezentacji Polski, której trenerem był wówczas Feliks Stamm. W 1963 na mistrzostwach Europy w Moskwie wywalczył złoty medal w wadze lekkopółśredniej, pokonując obrońcę złotego medalu Aloizsa Tumiņša z ZSRR.

Pierwszy złoty medal olimpijski wywalczył na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964. W walce finałowej pokonał reprezentanta ZSRR Jewgienija Frołowa. W 1965 ponownie został mistrzem Europy, a w 1967 wicemistrzem.

Na olimpiadzie w Meksyku powtórzył sukces z Tokio i po pojedynku z Kubańczykiem Enrique Regüeiferosem zdobył drugi złoty medal (wygrał stosunkiem głosów 3:2 przy punktacji sędziów 59:58, 60:59, 60:59, 59:60, 59:60).

W trakcie kariery bokserskiej stoczył 348 walk, 317 wygrał, 6 zremisował i 25 przegrał.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia na Wydziale Nauczycielsko-Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W tym samym roku odszedł z Milicji Obywatelskiej, której był formalnie funkcjonariuszem jako zawodnik Gwardii Warszawa.

Od 1975 do 1990 należał do PZPR. W wyborach parlamentarnych w 1993, jako kandydat Polskiej Partii Przyjaciół Piwa, bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Samoobrony – Leppera w województwie częstochowskim (otrzymał 2677 głosów).

W latach 2001–2005 był posłem na Sejm wybranym z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgu warszawskiego. W 2004 przeszedł do Socjaldemokracji Polskiej, w 2005 bezskutecznie z jej ramienia ubiegał się o reelekcję w wyborach parlamentarnych.

Od 1997 mieszkał w Ełku. Wspierał zawodników Mazura Ełk, okazyjnie ich trenując[4]. Był również honorowym członkiem tego klubu[5].

Pracował również jako komentator sportowy m.in. na antenie Polsatu Sport. Był konsultantem przy produkcji Ogniem i mieczem oraz serialu pod tym samym tytułem (1999–2000), wystąpił gościnnie m.in. w Przepraszam, czy tu biją? (1976) i Papa Stamm (1978)[6]. W 1996 opublikował swoją autobiografię Jerzy Kulej – dwie strony medalu.

10 grudniu 2011 doznał rozległego zawału serca[7]. Siedem miesięcy później zmarł w Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim[2]. Bezpośrednią przyczyną zgonu była choroba nowotworowa[8]. Uroczystości pogrzebowe Jerzego Kuleja odbyły się 20 lipca 2012 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie z udziałem przedstawicieli władz państwowych, a także ludzi sportu i kultury. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[9].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1968 został odznaczony przez Radę Państwa Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1998, za wybitne zasługi dla ruchu olimpijskiego, za działalność na rzecz rozwoju i propagowania kultury fizycznej oraz osiągnięcia sportowe, został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[10]. W 1995 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Odniesienia w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym odcinku serialu telewizyjnego Sposób na Alcybiadesa (2001) na kanwie powieści Edmunda Niziurskiego pod tym samym tytułem jeden z bohaterów Jacek "Słaby" Słabiński (Jacek Liwot), zapytany przez psychologa Jacka Stanisława Karwida (Maciej Kozłowski) o najpiękniejszy dzień w życiu, odpowiada, iż był to dzień zdobycia przez Jerzego Kuleja złotego medalu na igrzyskach olimpijskich w 1968.

Przypisy

  1. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 84. ISBN 8321726801.
  2. 2,0 2,1 Nie żyje Jerzy Kulej. tvn24.pl, 2012-07-13. [dostęp 2012-07-13].
  3. Jerzy Kulej. legendyboksu.pl. [dostęp 2012-07-14].
  4. Jerzy Kulej nie żyje. wm.pl, 2012-07-13. [dostęp 2012-07-15].
  5. Jerzy Kulej w Ełku. wm.pl, 2012-02-10. [dostęp 2012-07-15].
  6. Jerzy Kulej w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2012-07-13].
  7. Jerzy Kulej rozpoczyna rehabilitację neurologiczną. interia.pl, 2012-01-02. [dostęp 2012-07-27].
  8. Rafał Tymiński, Maciej Petruczenko: Powalił go nowotwór. przegladsportowy.pl, 2012-07-14. [dostęp 2012-07-14].
  9. Pogrzeb Jerzego Kuleja. "Stamm tworzy w niebie drużynę marzeń". dziennik.pl, 2012-07-20. [dostęp 2012-07-20].
  10. M.P. z 1999 r. Nr 6, poz. 68

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]