Julian Filipowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Julian Filipowicz
Pobóg, Róg
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 września 1895
Lwów  Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1945
Otwock  Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Związek Walki Zbrojnej
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie)

Julian Filipowicz ps. "Pobóg", "Róg" (ur. 13 września 1895 we Lwowie, zm. 14 sierpnia 1945 w Otwocku) – generał brygady Wojska Polskiego.

Spis treści

[edytuj] Działalność niepodległościowa

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie walczył w 1 Pułku Ułanów dochodząc do stopnia wachmistrza sztabowego. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej, z której jednak zdezerterował i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.

[edytuj] Służba w Wojsku Polskim

Od listopada 1918 do 1928 służył w 11 Pułku Ułanów Legionowych zajmując kolejno stanowiska dowódcy szwadronu, dywizjonu i pełniącego obowiązki dowódcy pułku. Razem ze swoim pułkiem uczestniczył w wojnie z bolszewikami. W latach 1928-1930 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu szkoły i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego wyznaczony został na stanowisko dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim. W lipcu 1935 objął dowództwo 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku. W czerwcu 1939 powierzono mu dowództwo Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Równem. Poprowadził brygadę podczas kampanii wrześniowej, przechodząc szlak bojowy od Mokrej przez Warszawę aż po bitwę pod Tomaszowem Lubelskim. Uniknąwszy niewoli, włączył się w działalność konspiracyjnej Służbie Zwycięstwu Polski. Po powstaniu Związku Walki Zbrojnej stanął na czele okręgu krakowskiego, a we wrześniu 1941 roku objął okręg białostocki. Brał udział w powstaniu warszawskim[1] po którym trafił do niewoli niemieckiej. Zmarł w 1945 roku w Otwocku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Z opinii służbowej: Wybitny. Charakter silny i wypróbowany. Energiczny, z inicjatywą, o szybkiej decyzji. Wybitne zdolności dowódcze. Świetny żołnierz i zawołany kawalerzysta. Pracy sztabowej nie lubi[2].

[edytuj] Ordery i odznaczenia

[edytuj] Awanse służbowe

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ A. K. Kunert, Z. Walkowski, Kronika kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Edipresse Polska, Warszawa 2005, ISBN 83-60160-99-6, s. 8.
  2. ↑ Piotr Stawecki, Oficerowie dyplomowani wojska Drugiej Rzeczypospolitej, Ossolineum.
  3. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410

[edytuj] Bibliografia

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 92
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 117. ISBN 83-04-03364-X. 
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Julian_Filipowicz&oldid=30011355”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj