Karabin maszynowy Schwarzlose wz. 07/12
| Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Austro-Węgry |
| Rodzaj | ciężki karabin maszynowy |
| Historia | |
| Prototypy | 1905 |
| Produkcja seryjna | 1905 – ? |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 8 mm |
| Nabój | 8 x 50 mm R |
| Taśma nabojowa | parciana, 100 lub 250 nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 945 mm |
| Długość lufy | 530 mm |
| Masa | |
| karabinu właściwego | 20,7 kg (M.7) 22,4 kg (M.7/12) |
| podstawy | 19,0 kg |
| Inne | |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 400 strz/min (M.7) 600 strz/min (M.7/12) |
| Szybkostrzelność praktyczna | 250 strz/min (M.7) 400 strz/min (M.7/12) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12 – ciężki karabin maszynowy znajdujący się na uzbrojeniu armii Austro-Węgier w okresie pierwszej wojny światowej, w Polsce oznaczany jako wz. 07/12.
Spis treści |
Historia konstrukcji [edytuj]
Na początku XX wieku Andreas W. Schwarzlose opatentował broń samoczynną o lufie nieruchomej i zamku niezaryglowanym. Opóźnienie otwarcia zamka osiągnął stosując zamek półswobodny, w którym ruch trzonu zamkowego był opóźniany przez zespół dwóch kolankowych dźwigni.
W 1902 roku zgłosił swój pierwszy patent na karabin maszynowy. Początkowo problemem było pękanie łusek w czasie wyciągania ich po strzale, ale rozwiązano go oliwiąc łuski nabojów przed strzałem. Skrócono także lufę, co przyśpieszyło spadek ciśnienia gazów prochowych.
Nowy ckm został przyjęty do uzbrojenia armii Austro-Węgier w roku 1905 jako MG M.7. Broń była przystosowana do strzelania nabojami 8 x 50 mm R. Zasilanie zapewniała taśma parciana na 250 naboi. Szybkostrzelność cekaemu była dość niska i wynosiła 400 strz/min. W następnych latach broń udoskonalono. Zmieniono kształt chłodnicy oraz konstrukcję tylców. Zmiany w konstrukcji zamka (przekonstruowano zarówno trzon zamkowy jak i dźwignie) pozwoliły zwiększyć szybkostrzelność do 600 strz/min. Udoskonalony karabin maszynowy przyjęto do uzbrojenia na przełomie 1912 i 1913 roku jako Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12. Jednocześnie rozpoczęto produkcję taśm stunabojowych pakowanych w drewniane skrzynki. Do karabinu opracowano podstawę trójnożną z rur stalowych o bardzo udanej konstrukcji. Umożliwiała ona łatwą regulację wysokości. W trakcie pierwszej wojny światowej opracowano nowe, lżejsze podstawy – tzw. lekką z nóżkami z prętów stalowych oraz tzw. szturmową w postaci drewnianej ramy z uchwytem metalowym dla ckm. Karabin wyposażono także w prętową kolbę. Standardową podstawę z rur wyposażono w adapter do strzelań przeciwlotniczych.
Karabin Schwarzlose MG M.7/12 okazał się konstrukcją udaną. Prosta konstrukcja, łatwe rozkładanie bez użycia narzędzi i niewielka liczba części ułatwiały eksploatację. Największą wadą okazała się konieczność oliwienia naboi. Przy braku oliwy karabin bardzo często się zacinał.
Po pierwszej wojnie światowej i rozpadzie Austro Węgier ckmy MG M.7/12 znalazły się na uzbrojeniu armii Austrii, Węgier, Włoch, Czechosłowacji i Polski. W Polsce były użytkowane do roku 1929 (w 1924 roku było ich 1424 egz.). Po wycofaniu większość egzemplarzy skasowano (360 sztuk sprzedano Chinom).
Wersje [edytuj]
- Wersje austro-węgierskie
- MG M.7
- MG M.7/12
- MG M.7/31 (inne oznaczenie MG M. 7/12/31) wersja dostosowana do amunicji 8 × 56 mm R z pociskiem ostrołukowym (M.31)
- Wersje holenderskie
- wz. 08 – wersja kalibru 6,5 × 54 mm R
- wz. 08/13 – zmodernizowany wz.08
- wz. 08/15 – wersja o zmniejszonej masie przeznaczona dla kawalerii
- Wersja czechosłowacka
- vz. 07/12/27 – wersja kalibru 7,92 x 57 mm Mauser(czasem oznaczana jako Schwarzlose-Janeček vz.07/12/27)
- Wersja polska
- wz. 1907/24 – zmodernizowana w Częstochowie, przedłużona lufa do 630 mm, przystosowana do naboju 7,92 mm Mauser
Opis konstrukcji [edytuj]
Ciężki karabin maszynowy Schwarzlose M.7/12 był zespołową bronią samoczynną.
Automatyka działała na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego. Opóźnienie otwarcia zamka następowało w wyniku pozornego zwiększenia masy zespołu odrzutowego na skutek włączenia między trzon zamkowy i komorę zamkową układu przegubowo-kolankowego o przełożeniu znacznie większym od jedności.
Zasilanie z taśmy parcianej o pojemności 250 lub 100 nabojów. Donośnik bębnowy wprowadzany był w ruch przez zamek.
Lufa z czterobruzdowym gwintem chłodzona była wodą i zakończona tłumikiem płomieni. Każdy nabój przed wprowadzeniem do komory był automatycznie naoliwiony, przy pomocy pompki napędzanej przez zamek. Zapobiegało to pękaniu łusek wyciąganych pod znacznym ciśnieniem.
Broń była wyposażona w trójnożną podstawę, przy czym każda noga miała regulację długości.
Bibliografia [edytuj]
- Nowakowski, Tomasz. Karabin maszynowy systemu Schwarzlosego – dzieje niezwykłej konstrukcji. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. nr 3 (9). s. s. 11-14.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||||||||||
