Karabin maszynowy Schwarzlose wz. 07/12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12
1634 - Salzburg - Festung Hohensalzburg - Maschinengewehr.JPG
Dane podstawowe
Państwo  Austro-Węgry
Rodzaj ciężki karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1905
Produkcja seryjna 1905 – ?
Dane techniczne
Kaliber 8 mm
Nabój 8 x 50 mm R
Taśma nabojowa parciana, 100 lub 250 nab.
Wymiary
Długość 945 mm
Długość lufy 530 mm
Masa
karabinu właściwego 20,7 kg (M.7)
22,4 kg (M.7/12)
podstawy 19,0 kg
lufy 1,35 kg
Inne
Szybkostrzelność teoretyczna 400 strz/min (M.7)
600 strz/min (M.7/12)
Szybkostrzelność praktyczna 250 strz/min (M.7)
400 strz/min (M.7/12)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12ciężki karabin maszynowy znajdujący się na uzbrojeniu armii Austro-Węgier w okresie pierwszej wojny światowej, w Polsce oznaczany jako wz. 07/12.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Na początku XX wieku Andreas W. Schwarzlose opatentował broń samoczynną o lufie nieruchomej i zamku niezaryglowanym. Opóźnienie otwarcia zamka osiągnął stosując zamek półswobodny, w którym ruch trzonu zamkowego był opóźniany przez zespół dwóch kolankowych dźwigni.

W 1902 roku zgłosił swój pierwszy patent na karabin maszynowy. Początkowo problemem było pękanie łusek w czasie wyciągania ich po strzale, ale rozwiązano go oliwiąc łuski nabojów przed strzałem. Skrócono także lufę, co przyśpieszyło spadek ciśnienia gazów prochowych.

Nowy ckm został przyjęty do uzbrojenia armii Austro-Węgier w roku 1905 jako MG M.7. Broń była przystosowana do strzelania nabojami 8 x 50 mm R. Zasilanie zapewniała taśma parciana na 250 naboi. Szybkostrzelność cekaemu była dość niska i wynosiła 400 strz/min. W następnych latach broń udoskonalono. Zmieniono kształt chłodnicy oraz konstrukcję tylców. Zmiany w konstrukcji zamka (przekonstruowano zarówno trzon zamkowy jak i dźwignie) pozwoliły zwiększyć szybkostrzelność do 600 strz/min. Udoskonalony karabin maszynowy przyjęto do uzbrojenia na przełomie 1912 i 1913 roku jako Maschinengewehr Patent Schwarzlose M.7/12. Jednocześnie rozpoczęto produkcję taśm stunabojowych pakowanych w drewniane skrzynki. Do karabinu opracowano podstawę trójnożną z rur stalowych o bardzo udanej konstrukcji. Umożliwiała ona łatwą regulację wysokości. W trakcie pierwszej wojny światowej opracowano nowe, lżejsze podstawy – tzw. lekką z nóżkami z prętów stalowych oraz tzw. szturmową w postaci drewnianej ramy z uchwytem metalowym dla ckm. Karabin wyposażono także w prętową kolbę. Standardową podstawę z rur wyposażono w adapter do strzelań przeciwlotniczych.

Karabin Schwarzlose MG M.7/12 okazał się konstrukcją udaną. Prosta konstrukcja, łatwe rozkładanie bez użycia narzędzi i niewielka liczba części ułatwiały eksploatację. Największą wadą okazała się konieczność oliwienia naboi. Przy braku oliwy karabin bardzo często się zacinał.

Po pierwszej wojnie światowej i rozpadzie Austro Węgier ckmy MG M.7/12 znalazły się na uzbrojeniu armii Austrii, Węgier, Włoch, Czechosłowacji i Polski. W Polsce były użytkowane do roku 1929 (w 1924 roku było ich 1424 egz.). Po wycofaniu większość egzemplarzy skasowano (360 sztuk sprzedano Chinom).

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Wersje austro-węgierskie
    • MG M.7
    • MG M.7/12
    • MG M.7/31 (inne oznaczenie MG M. 7/12/31) wersja dostosowana do amunicji 8 × 56 mm R z pociskiem ostrołukowym (M.31)
  • Wersje holenderskie
    • wz. 08 – wersja kalibru 6,5 × 54 mm R
    • wz. 08/13 – zmodernizowany wz.08
    • wz. 08/15 – wersja o zmniejszonej masie przeznaczona dla kawalerii
  • Wersja czechosłowacka
    • vz. 07/12/27 – wersja kalibru 7,92 x 57 mm Mauser(czasem oznaczana jako Schwarzlose-Janeček vz.07/12/27)
  • Wersja polska
    • wz. 1907/24 – zmodernizowana w Częstochowie, przedłużona lufa do 630 mm, przystosowana do naboju 7,92 mm Mauser

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Schwarzlose MG, Funktion.jpg

Ciężki karabin maszynowy Schwarzlose M.7/12 był zespołową bronią samoczynną.

Automatyka działała na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego. Opóźnienie otwarcia zamka następowało w wyniku pozornego zwiększenia masy zespołu odrzutowego na skutek włączenia między trzon zamkowy i komorę zamkową układu przegubowo-kolankowego o przełożeniu znacznie większym od jedności.

Zasilanie z taśmy parcianej o pojemności 250 lub 100 nabojów. Donośnik bębnowy wprowadzany był w ruch przez zamek.

Lufa z czterobruzdowym gwintem chłodzona była wodą i zakończona tłumikiem płomieni. Każdy nabój przed wprowadzeniem do komory był automatycznie naoliwiony, przy pomocy pompki napędzanej przez zamek. Zapobiegało to pękaniu łusek wyciąganych pod znacznym ciśnieniem.

Broń była wyposażona w trójnożną podstawę, przy czym każda noga miała regulację długości.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nowakowski, Tomasz. Karabin maszynowy systemu Schwarzlosego – dzieje niezwykłej konstrukcji. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. nr 3 (9). s. s. 11-14. 
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 200. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]