Karabin maszynowy MG 42

Z Wikipedii

(Przekierowano z MG 42)
Skocz do: nawigacji, szukaj
Maschinengewehr 42 (MG42)
Dane podstawowe
Państwo Niemcy Niemcy
Rodzaj uniwersalny karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1939
Produkcja seryjna 1941 - 1945
Dane techniczne
Kaliber 7,92 mm
Nabój 7,92 x 57 mm Mauser
Taśma nabojowa segmentowa, Patronengurt 34 lub 34/41, segmenty po 50 nab.[1]
Wymiary
Długość 1230 mm[1]
Wysokość 215 mm (ze złożonym celownikiem)[1]
Szerokość 130 mm [1]
Długość lufy 533 mm
565 mm (z nasadą ryglową)[1]
Masa
karabinu właściwego 11,6 kg[1]
wyposażenia dodatkowego ok. 1 kg (dwójnóg)[1]
0,18/1,5 kg (taśmy pustej/ załadowanej 50 nabojami)
9,3 kg (250 nab. w Patronenkaste 34)[1]
Inne
Prędkość pocz. pocisku średnio 820 m/s[1]
Szybkostrzelność teoretyczna 1500 strz./min (wg niemieckiej instrukcji)[1]
1200 strz./min (wg większości źródeł)[1]
Zasięg max. ok. 4000 m[1]
Zasięg skuteczny 2000 m (z dwójnogu)
3000 m (z trójnogu)
Układ rolek karabinów maszynowych MG 42 i MG 3

MG 42 – niemiecki uniwersalny karabin maszynowy.

Spis treści

[edytuj] Historia

W 1934 roku do uzbrojenia Wehrmachtu wprowadzono uniwersalny karabin maszynowy MG34. Była to broń skomplikowana i droga w produkcji, ale dobrze sprawdzająca się w warunkach bojowych. Dlatego niemieckie firmy zbrojeniowe kontynuowały prace nad tego rodzaju bronią.

W połowie 1939 roku w firmie Metall und Lackierwarenfabrik Kurt Paul Johannes Großfuß AG powstał prototyp nowego ukaemu. Nowa broń została opatentowana we wrześniu 1939 roku.

O procesie konstruowania karabinu maszynowego MG42 wiadomo, że jego konstruktorem był Dr. Werner Gruner. Kto był konstruktorem zamka? Według jednej z hipotez zamek MG42 jest twórczym rozwinięciem opatentowanego 8 lipca 1933 roku przez polskiego inżyniera Edwarda Stecke Pat.nr 20103 zamka półswobodnego, w którym rozchylane dźwignie zastąpiono rolkami. Dokumentacja tego rozwiązania dostała się w ręce niemieckie w 1939 roku po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Warszawy, kiedy to specjaliści z Wehrmachtu poszukiwali dokumentacji wszystkich rozwiązań mogących przydać się Niemcom. Jest to mało prawdopodobne, gdyż patent Polaka był już dawno znany a poza tym działanie niemieckiego systemu jest oparte na zupełnie innej koncepcji a widocznej w patencie niemieckim nr 582097 firmy Siemens-Schuckert z 14 lutego 1929 roku. Poza tym patent niemiecki na zamek MG42 dla jego twórcy Paula Kurta Großfußa został zarejestrowany 26 września 1939 roku, a więc na dwa dni przed kapitulacją Warszawy.

W 1941 roku rozpoczęto produkcję nowej broni, która oficjalnie została przyjęta na uzbrojenie w 1942 roku jako Maschinengewehr 42 (MG42).

MG-42 nazywany był przez żołnierzy niemieckich Hitlersäge (niem. piła Hitlera), ze względu na jego długość i sposób noszenia na pasie na sposób podobny do drwali noszących piły.

MG 42 został po raz pierwszy użyty w maju 1942 w Afryce. Pierwszymi żołnierzami, którzy z niego strzelali w warunkach bojowych, byli grenadierzy pancerni z Afrika Korps feldmarszałka Erwina Rommla. Tak rozpoczęło się bojowe użytkowanie MG 42 - karabinu, który powszechnie jest uważany za udany pierwowzór nowoczesnego uniwersalnego karabinu maszynowego. Oryginalność i trafność rozwiązań konstrukcyjnych sprawiają, że mimo upływu 60 lat, broń ta jest nadal produkowana (po wojnie pojawiły się nowe wersje tego karabinu: MG-42/59, MG-1 i MG-3 strzelające NATO-wską amunicją kalibru 7,62 mm).

MG 42 zdobył tak duże uznanie, że Amerykanie postanowili skopiować tę broń na podstawie kilku zdobytych egzemplarzy, lecz próby te skończyły się fiaskiem. Do dziś w większości współczesnych karabinów maszynowych stosuje się rozwiązania, które po raz pierwszy pojawiły się właśnie w MG-42.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Tomasz Nowakowski. MG-42 i jego następcy (II) „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. nr 6. Ss. s. 6-9. ISSN 1230-1655. 

[edytuj] Bibliografia

  • Tomasz Nowakowski. MG-42 i jego następcy „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. nr 1. Ss. s. 11-13. ISSN 1230-1655. 
  • Tomasz Nowakowski. MG-42 i jego następcy (II) „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. nr 6. Ss. s. 6-9. ISSN 1230-1655. 
  • Robert Pawlikowski. Spandau - weteran „Komandos”. 1994. nr 7-8(29). Ss. str. 24-26. ISSN 0867-8669. 

[edytuj] Linki zewnętrzne


Utwórz książkę