Michał Urbaniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Urbaniak
Michał Urbaniak, Kraków, 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1943
Warszawa
Instrument skrzypce, saksofon
Gatunek jazz
Zawód muzyk, kompozytor
Aktywność od 1961
Powiązania Miles Davis, Lenny White, Wayne Shorter, Marcus Miller, Joe Zawinul, Ron Carter, Kenny Barron, Buster Williams, Quincy Jones, Gil Goldstein, Billy Cobham, Tomasz Szukalski, Wojciech Karolak, Czesław Bartkowski, Czesław Niemen, SBB, John Abercrombie, Stéphane Grappelli, Frank Parker, Marcin Pospieszalski, Urszula Dudziak
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa
Michał Urbaniak (skrzypce) na XIII festiwalu "Jazz na Starówce" (2007)

Michał Urbaniak (ur. 22 stycznia 1943 w Warszawie[1]) – polski muzyk jazzowy i kompozytor, grający głównie na skrzypcach i saksofonie. Współtwórca tzw. polskiej szkoły jazzu. Były mąż wokalistki Urszuli Dudziak, ojciec piosenkarki Miki Urbaniak.

Michał Urbaniak był ambasadorem Łodzi w staraniach o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Napisał muzykę do 25 filmów. W 2012 zadebiutował jako aktor, w filmie Mój rower. Za rolę Włodzimierza w tym filmie otrzymał Polską Nagrodę Filmową - Orła w kategorii odkrycie roku.

Życie i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Warszawie, Urbaniak dorastał w Łodzi, gdzie kształcił się w liceum muzycznym. Tam także odbyły się jego pierwsze koncerty (w klubie Pod Siódemkami).

Od 1970 Urbaniak gra na specjalnych, pięciostrunowych skrzypcach wykonanych specjalnie dla niego, na syntezatorze skrzypcowym zwanym "gadającymi" skrzypcami, na saksofonach sopranowym, altowym i tenorowym i na lyrikonie (instrumencie elektronicznym przypominającym saksofon). Wplatane przez niego elementy folklorystyczne zyskały uznanie czołowych amerykańskich jazzmanów, jak również otwierały nowe możliwości dla wielu nowych muzyków (Harold Williams, Steve Jordan, Marcus Miller, Kenny Kirkland, Omar Hakim, Victor Bailey). Grał w popularnych klubach (Village Vanguard, Village Gate) i w słynnych salach koncertowych (Carnegie Hall, Beacon Theatre, Avery Fisher Hall). Grał z gwiazdami takimi jak Weather Report, Freddie Hubbard, Elvin Jones, Herbie Hancock, Chick Corea, Miles Davis, George Benson, Billy Cobham. Urbaniak zapraszał i był zapraszany do współpracy przez wielu znanych jazzmanów (Lenny White, Wayne Shorter, Marcus Miller, Joe Zawinul, Ron Carter, Kenny Barron, Buster Williams, Quincy Jones). W 1985 uczestniczył w sesji nagraniowej z Milesem Davisem do płyty Tutu.

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Urbanator, w sekcji Dyskografia.
  • Urbaniak's Orchestra (1968)
  • Paratyphus B (1971)
  • Live recording (1971)
  • Inactin (1972)
  • Super Constellation (oraz Constellation in Concert) (1973)
  • Podróż na Południe (z Czesławem Bartkowskim i Wojciechem Karolakiem (1973)
  • Fusion (1973)
  • Atma (1974)
  • Funk Factory (1975)
  • Fusion III (1975; edycja CD: 2009)
  • Body English (1976)
  • Smiles Ahead (1977)
  • Urbaniak (1977)
  • Heritage (1978)
  • Ecstazy (1979)
  • Serenade for a City (1980)
  • Music for Violin and Jazz Quartet (1980)
  • Daybreak (1981)
  • Burning Circuits (1984)
  • New York Five at the Village Vanguard (1989)
  • Songs for Poland (1989)
  • Urban Express (reedycja CD 1996 jako Code Blue) (1989)
  • Some Other Blues (1990)
  • Cinemode (1990)
  • Songbird (1991)
  • Manhattan Man (1992)
  • Serenada (2000)
  • Sax, Love & Cinema (2001)
  • Decadence (2003)
  • Code Blue (2003)
  • UrbSymphony (2003)
  • I Jazz Love You (2004)
  • Sax Love (2005)
  • Jazz Legends #1 (2007)
  • Jazz Legends #2 (2007)
  • Jazz Legends #3 (2007)
  • Miles Of Blue – 2CD (2009)

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kielce - Czyli Polski Bronx (1995, film dokumentalny, reżyseria: Bogna Świątkowska, Marek Lamprecht)[2][3][a]
  • Michał Urbaniak. Nowojorczyk z wyboru (2009, film dokumentalny, reżyseria: Wiesław Dąbrowski)[4]
  • Komeda, Komeda... (2012, film dokumentalny, reżyseria: Natasza Ziółkowska-Kurczuk)[5]
  • Mój rower (2012, film obyczajowy, reżyseria: Piotr Trzaskalski)[6]

Literatura przedmiotu[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Podany rok 1995 odnosi się do okresu produkcji filmu. Oficjalna premiera obrazu powstałego dla Telewizji Polskiej nigdy się nie odbyła. Projekt został odrzucony ze względu na liczne wulgaryzmy. W 2011 roku produkcja po wcześniejszym dopracowaniu technicznym przez Marka Lamprechta została upubliczniona w Internecie. Odbyło się to jednak bez wiedzy autorów.

Przypisy

  1. Michał Urbaniak. www.stopklatka.pl. [dostęp 2012-07-10].
  2. Kielce - Czyli Polski Bronx. www.filmweb.pl. [dostęp 2012-07-02].
  3. Jakub Wątor: Kielecki Bronx po latach. Byliśmy stolicą hip-hopu. kielce.gazeta.pl. [dostęp 2012-10-03].
  4. Michał Urbaniak. Nowojorczyk z wyboru (2009). www.filmweb.pl. [dostęp 2012-07-10].
  5. Komeda, Komeda... (2012). www.filmweb.pl. [dostęp 2012-07-10].
  6. Mój rower (2012). www.filmweb.pl. [dostęp 2012-07-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]