Ok102
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Ok102 | |
 Wirtemberski parowóz serii D |
|
| Producent | Esslingen |
| Lata budowy | 1899-1905 [1] |
| Układ osi | 2'C (2'C n4v) |
| Masa służbowa | 64,4 t (z tendrem 96,5 t)[2] |
| Długość parowozu | 9780 mm (bez daszku budki)[1] |
| Długość z tendrem | 16 980 mm [2] |
| Wysokość | 4150 mm [2] |
| Rozstaw osi skrajnych | 8025 mm [1] |
| Maksymalna siła pociągowa |
9500 kg [2] |
| Prędkość maksymalna | 90 km/h [2] |
| Typ tendra | 15C102 |
| Ciśnienie w kotle | 14 at [2] |
| Powierzchnia ogrzewalna kotła | 162 m² [2] |
| Powierzchnia przegrzewacza | brak |
| Powierzchnia rusztu | 2,3 m² [2] |
| Średnica cylindra | 380/600 mm [2] |
| Skok tłoka | 560 mm [2] |
| Średnica kół napędnych | 1 650 mm [2] |
| Średnica kół tocznych | 850 mm |
| nacisk osi 15 t [2] | |
Portal  Kolej |
|
Ok102 - polskie oznaczenie na PKP parowozu osobowego wirtemberskiej serii D (późniejsza niemiecka seria 381). Polska otrzymała po 1918 roku trzy parowozy tej serii[a].
Parowóz serii D kolei wirtemberskich był budowany w latach 1899-1905 w ilości 14 sztuk[1]. Miał układ osi 2'C i wykorzystywał czterocylindrowy silnik sprzężony na parę nasyconą[1].
Uwagi
- ↑ J. Piwowoński, Parowozy..., s. 228. Według jednak niektórych informacji, na PKP używany był tylko jeden parowóz Ok102-1 - strona Mariusza Plewki
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Jan Piwowoński, Parowozy kolei polskich, Warszawa: WKiŁ, 1978
|
||||||||||||||||||||
