Pu29

Pu29
Pu29 w Parowozowni Kościerzyna
Producent	HCP
Lata budowy	1931
Układ osi	2'D1'
Masa służbowa	181 300 kg
Masa pustego parowozu	136 300 kg
Długość parowozu	15 650 mm
Długość z tendrem	24 600 mm
Szerokość	3 050 mm
Wysokość	4 630 mm
Rozstaw osi skrajnych	13 200 mm
Moc znamionowa	1820 KM (1338 kW)
Maksymalna siła pociągowa	18 000 kG
Prędkość maksymalna	110 km/h
Typ tendra	32D29
Ciśnienie w kotle	15 at
Powierzchnia przegrzewacza	86,8 m²
Powierzchnia rusztu	4,8 m²
Średnica kół napędnych	1850 mm
Średnica kół tocznych	860 mm (przód) 1200 mm (tył)

Pu29 – seria polskich parowozów pospiesznych, zbudowanych w zakładach H.Cegielskiego w Poznaniu, w 1931 roku.

Parowozy te były przeznaczone do obsługi ciężkich pociągów pospiesznych, a w szczególności niemieckich pociągów tranzytowych na odcinku Chojnice – Tczew – Malbork. Były to największe polskie parowozy zbudowane przed II wojną światową. Pomimo bardzo dobrych osiągów, parowóz ten był zbyt duży i ciężki dla potrzeb polskich kolei, dlatego zrezygnowano z jego produkcji na rzecz mniejszej i bardziej uniwersalnej serii Pt31.

Łącznie wyprodukowano tylko 3 egzemplarze, z których po wojnie do Polski – w 1949 roku – powrócił tylko Pu29-3. Po wojnie stacjonował on w DOKP Gdańsk, w parowozowniach Bydgoszcz Główna, Inowrocław, Toruń oraz Iława. Służbę zakończył w Toruniu, w 1970 roku. Wyremontowany w 1978 przez ZNTK Bydgoszcz, przekazany został następnie do Skansenu w Kościerzynie. W 2012 roku został przetransportowany do Muzeum Kolejnictwa w Warszawie.

Niektóre właściwości trakcyjne

W przypadku parowozów normalnotorowych maksymalna siła pociągowa maszyny jest ograniczona jej przyczepnością. Przy opalaniu lepszym gatunkiem węgla parowóz ten mógł ciągnąć po torze poziomym składy o masie 715 T z prędkością 100km/h.

Źródła

• J.Fijałkowski i W. Kowalewski, 1959, Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych, Wydawnictwa Komunikacyjne

Linki zewnętrzne

• Parowozy w Polsce