Pt47

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pt47
Pt47-106 w Parowozowni Wolsztyn
Pt47-106 w Parowozowni Wolsztyn
Producent Polska Fablok Chrzanów
Polska HCP Poznań
Lata budowy 1948–1951
Układ osi 1D1
Masa służbowa 103 t
Masa pustego parowozu 97 t
Długość z tendrem 23 835 mm
Wysokość 4 570 mm
Rozstaw osi skrajnych 12 200 mm
Moc znamionowa 1633 KM (1200kW)
Maksymalna
siła pociągowa
135 kN
Prędkość maksymalna 110 km/h
Typ tendra 27D48
Ciśnienie w kotle 15 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 239,2 m²
Powierzchnia przegrzewacza 99 m²
Powierzchnia rusztu 4,5 m²
Średnica cylindra 630 mm
Skok tłoka 700 mm
Średnica kół napędnych 1850 mm
Średnica kół tocznych przód: 1000 mm
tył: 1200 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Kolej

Pt47parowóz polskiej konstrukcji przeznaczony do prowadzenia pociągów pospiesznych.

Jednakże jego rodowód jest związany z udaną konstrukcją Pt31, której to stanowił rozwinięcie. Zasadniczą różnicą było dodanie rur cyrkulacyjnych w komorze ogniowej, przez co wyraźnie wzrosła wydajność kotła. Zwiększono także powierzchnię płomieniówek i przegrzewacza. Wiele parowozów z tej serii miało mechaniczny podajnik węgla do paleniska. Zbudowano 180 parowozów tej serii. 120 sztuk wykonała chrzanowska wytwórnia im. F. Dzierżyńskiego, 60 opuściło bramy zakładów H. Cegielskiego w Poznaniu. Ostatnie parowozy tej serii wycofano z pracy pociągowej dopiero pod koniec lat 80.

W Wiedniu (Brenner & Brenner) stacjonuje sprawny Pt47-138, upodobniony nieco do Pt31, austriackie oznaczenie: 919.138.[1]

Cechy trakcyjne[edytuj | edytuj kod]

Masa napędna Pt47 była duża, jednakże maszyna ta dysponowała potężnym silnikiem parowym, przez co ruszała żwawo, szybko nabierając prędkości. Głównym jej zastosowaniem było prowadzenie ciężkich pociągów pośpiesznych, szczególnie na trasach dalekobieżnych. Prowadziły też ciężkie pociągi osobowe na trudnych szlakach np. z Krakowa do Krynicy. W trakcji ustalonej, po rozpędzeniu, Pt47 bez trudu osiągała szybkość 100 km/h, nawet z ciężkim składem, jednakże jej bieg nie był tak spokojny i wyważony jak Pm36 – szczególnie na szlakach o słabszym torze. Maksymalną prędkość 110 km/h Pt47 mogła osiągnąć nawet ze składem o masie 600 ton, wymagała jednak wtedy dobrego gatunku węgla. Wydajność kotła była dobrze dobrana dla mocy maszyny parowej, wyjątkowo obserwowało się zjawisko wyczerpywania się kotła. W latach 50. XX wieku maszyny te biły rekordy dobowych przebiegów, nawet 824 km w ciągu doby. Na jednej z tych maszyn uzyskano rekordowy przebieg 1.000 000 km bez naprawy głównej. Popularne "petuchy" były synonimem prestiżu, zwłaszcza dla maszynisty i stanowiły o szczytowej pozycji zawodowej całej drużyny, która ją obsługiwała.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Tender 27D48[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba osi: 4
  • Nacisk osi: 18,1 t
  • Zapas wody: 27 m³
  • Zapas węgla: 10 t
  • Masa służbowa: 72,4 t

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]