Paweł II (papież)
| Paweł II Paulus Secundus |
||
| Pietro Barbo | ||
| Papież | ||
 |
||
|
||
| Data i miejsce urodzenia | 23 lutego 1417 Wenecja |
|
| Data i miejsce śmierci | 26 lipca 1471 Rzym |
|
| Papież | ||
| Okres sprawowania | 1464-1471 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Kreacja kardynalska | 1440 | |
| Pontyfikat | 30 sierpnia 1464 | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
||
Paweł II (łac. Paulus II, właśc. Pietro Barbo; ur. 23 lutego 1417 w Wenecji, zm. 26 lipca 1471 w Rzymie[1]) – papież w okresie od 30 sierpnia 1464 do 26 lipca 1471[2].
Spis treści |
Biografia[edytuj]
Urodził się w rodzinie kupieckiej i to taką karierę początkowo rozważał[1]. Jednak jego wuj Eugeniusz IV mianował go kolejno: archidiakonem Bolonii, biskupem Cervii i protonotariuszem apostolskim[1]. W 1440 papież, mianował go kardynałem-diakonem[1] S. Maria Nuova i administratorem apostolskim diecezji Cervia. W 1451 Mikołaj V awansował do rangi kardynała-prezbitera S. Marco[1]. Był też biskupem Vicenzy (od 1451 r. aż do wyboru na papieża) i przez krótki czas biskupem Padwy (1459-60). Od 1445 roku pełnił funkcję archiprezbitera Bazyliki Watykańskiej[3]. Na konklawe 1464 roku został wybrany papieżem już w pierwszym głosowaniu[4]. Podobnie jak pozostali kardynałowie, przed głosowaniem złożył tzw. "kapitulację wyborczą", regulującą sposób postępowania przyszłego papieża[2]. Barbo zobowiązał się do kontynuowania wojny z Turkami, zmniejszenia liczby kardynałów do 18 i zwołaniu soboru w ciągu trzech lat[2].
Paweł II był miłośnikiem przepychu i imprez karnawałowych[1]. W 1470 roku wydał dokument stwierdzający, że rok święty winno się obchodzić co 25 lat[1]. W porównaniu ze swoim poprzednikiem, Piusem II nie wykazywał zainteresowania sztuką[2]. Dość szybko popadł w konflikt z humanistami i artystami, kiedy to nakazał uwięzić Bartolomea Platinę[1]. Wkrótce potem zamknął także Akademię Rzymską, za co został nazwany "barbarzyńcą"[2]. Paweł skupił swoje wysiłki na organizowaniu wyprawy krzyżowej przeciwko Turkom, którzy zagrażali Europie – wsparł finansowo i wojskowo Węgrów i Albańczyków, na czele ze Skanderbegiem[1]. Napotkał jednak trudności w samych Włoszech – śmierć władcy Mediolanu, Francesco Sforzy w 1466, mocno zagroziła stabilności państwa[1]. Ponadto jedynym europejskim władcą władcą, nadającym się na przywódcę krucjaty, był Jerzy z Podiebradów, który był podejrzewany o kontakty z husytami[1]. Po nieudanej próbie polubownego załatwienia sprawy, Paweł ekskomunikował czeskiego króla w grudniu 1466[1]. Gdy w 1470 roku sułtan Mehmed II Zdobywca podbił Negroponte, papież natychmiast zwołał do Rzymu kongres państw włoskich, czego efektem był sojusz obronny podpisany 22 grudnia 1470[1]. W kwestii zwołania soboru i zreformowania Kościoła, papież nie podjął żadnych działań[2].
Planował doprowadzić do małżeństwa Iwana III z katoliczką, Zoe Paleolog (córką Tomasza Paleologa), dzięki czemu miało dojść do pojednania z Kościołem rosyjskim[1]. Papież zmarł jednak przed zaślubinami na wylew[1].
Przypisy[edytuj]
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 347-349. ISBN 83-06-02633-0.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 126. ISBN 83-7006-437-X.
- ↑ Barbo, Pietro (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].
- ↑ The election of Pope Paul II (1464) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-04-08].
Bibliografia[edytuj]
- Pope Paul II (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-04-08].
Linki zewnętrzne[edytuj]
| Poprzednik Pius II |
 |
Papież | |
Następca Sykstus IV |
