Pan Wołodyjowski (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: powieść Pan Wołodyjowski.
Pan Wołodyjowski
Gatunek historyczny
Data premiery 28 marca 1969
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 161 min.
Reżyseria Jerzy Hoffman, Jakub Goldberg
Scenariusz Jerzy Hoffman, Jerzy Lutowski na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza
Główne role Tadeusz Łomnicki,
Magdalena Zawadzka,
Daniel Olbrychski,
Mieczysław Pawlikowski
Muzyka Andrzej Markowski
Zdjęcia Jerzy Lipman
Scenografia Jerzy Groszang,
Wojciech Krysztofiak
Kostiumy Lech Zahorski
Montaż Alina Faflik
Produkcja Zespół Filmowy Kamera

Pan Wołodyjowski – polski kolorowy film fabularny Jerzego Hoffmana z 1968 roku na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza o pod tym samym tytułem. Równolegle kręcony był czarno-biały serial Przygody pana Michała wykorzystujący te same rekwizyty. Produkcja filmu otoczona była sporym zainteresowaniem. Publicznie omawiano kandydatury planowaną obsadę.[1]

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o losach pułkownika Michała Wołodyjowskiego, który po śmierci narzeczonej porzucił żołnierską służbę i wstąpił do klasztoru kamedułów. Z klasztoru wyciągnął go przy pomocy fortelu jego wieloletni przyjaciel, Jan Onufry Zagłoba. Niebawem Wołodyjowski zaręcza się (w tajemnicy przed innymi) z Krystyną Drohojowską, jednak, gdy dowiaduje się, że narzeczona kocha Ketlinga, pomimo początkowej złości na rywala i chęci zemsty daje jej wolną rękę i żeni się z Basią Jeziorkowską. Po paru latach Wołodyjowski wyjeżdża z żoną na kresy wschodnie, by bronić granic Rzeczypospolitej przed najazdem tureckim. W Chreptiowie dzieje się wiele dramatycznych wydarzeń; okazuje się, że setnik lipkowski, Azja Mellechowicz, jest zaginionym synem wodza tatarskiego Tuhaj-beja, który wyrządził wiele szkód Polsce. Azja podstępem próbuje porywać Basię, która nie poddaje się i wraca do Chreptiowa do swojego męża, Azja zaś od ciosu Basi traci oko. Jego Lipkowie palą Raszków i zabijają mieszkańców. Azja morduje polskiego szlachcica Nowowiejskiego,który go wychowywał, ale i wychłostał za amory z córką Ewą, ją zaś oddaje swoim Tatarom jako nałożnicę. Następnie razem z oddziałem Lipków przekracza granice Turcji i udaje się na służbę do Padyszacha. Brat Ewy, Adam Nowowiejski, chcąc pomścić ojca oraz mając nadzieję na odbicie z rąk Azji siostry, przy pomocy niewielkiego oddziału porywa Azję i za dokonane przez niego okrucieństwa wbija go na pal. Azja ginie w ogromnych mękach. Wołodyjowski udaje się do Kamieńca Podolskiego, gdzie bierze aktywny udział w obronie fortecy wraz z wiernymi mu towarzyszami. Generał Potocki wraz z biskupem lanckorońskim, który od początku był zwolennikiem układów z Turkami, mimo oddania komendy radzie starszyzny poddał Kamieniec. Wołodyjowski wraz z Ketlingiem giną, spowodowawszy wybuch prochów.

Przypisy

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004, s. 86. ISBN 83-7183-326-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]