Biały Bór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w województwie zachodniopomorskim. Zobacz też: inne miejsca o tej nazwie.
Biały Bór
Herb
Herb Białego Boru
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat szczecinecki
Gmina Biały Bór
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XIII wiek
Prawa miejskie 1382
Burmistrz Paweł Mikołajewski
Powierzchnia 12,82 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

2219
173 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 94
Kod pocztowy 78-425
Tablice rejestracyjne ZSZ
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Biały Bór
Biały Bór
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biały Bór
Biały Bór
Ziemia 53°53′55″N 16°50′16″E/53,898611 16,837778Na mapach: 53°53′55″N 16°50′16″E/53,898611 16,837778
TERC
(TERYT)
4324415034
SIMC 0949767
Urząd miejski
ul. Żymierskiego 10
78-425 Biały Bór
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Biały Bór w Wikisłowniku
Strona internetowa

Biały Bór (niem. Baldenburg, ukr. Білий Бір) – miasto w północnej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biały Bór.

Położone jest nad rzeką Białą, między jeziorami Łobez i Bielsko. Prawa miejskie uzyskał w 1382, w czasie II wojny światowej został znacznie zniszczony.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 2219 mieszkańców[1].

W miejscowości działało Stado Ogierów Biały Bór. Od 1994 r. jako Zakład Treningowy Skarbu Państwa Biały Bór[2], potem ponownie jako SO. W 2003 r. weszło w skład Stada Ogierów w Sierakowie Wielkopolskim Sp. z o.o., a w 2007 r. przeszło w skład Stadniny Koni w Dobrzyniewie Sp. z o.o.. Od ok. 2011 r. stadnina jest dzierżawiona przez firmę prywatną.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Położone na Pojezierzu Drawskim w okolicach jezior: Bielsko (o pow. 268 ha i głębokości do 23 m), Cieszęcino (o pow. 102 ha i głębokości 50 m), wzdłuż których rozciąga się park krajobrazowy wraz z jeziorami Łobez (zajmuje obszar o pow. 48,7 ha) i Jezioro Ławiczka (pow. 6,6 ha). Leżą one w dorzeczu Gwdy i Noteci, a ich wody spływają rzeką Białą do Czernicy. Okolice jezior pokryte są lasami mieszanymi oraz borami.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. koszalińskiego.

Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia gminy wynosiła 12,82 km²[3].

Osiedla mieszkaniowe miasta: Dalkowo, Kamienna, Linowo.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Biały Bór leży na przecięciu dróg krajowych: nr 25 z nr 20. Połączenia do miasta obsługuje pięciu przewoźników autobusowych wywodzących się z b. PKS:

  • PPKS Bytów
  • PKS SŁUPSK S.A.
  • PKS Człuchów
  • PKS Koszalin
  • PKS Szczecinek
  • PKS Jelenia Góra (sezonowo)

Przez miasto biegnie linia kolejowa Piła Główna – Ustka, z przystankiem Biały Bór.

Gmina zasłynęła w 2011 r. z sieci fotoradarów o zagęszczeniu nieproporcjonalnym do swojego obszaru i zaludnienia[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1283 – książę gdański Mściwoj II ufundował tu parafię podległą arcybiskupstwu gnieźnieńskiemu
  • 1309 – pod panowaniem Krzyżaków
  • 1382 – lokacja miasta
  • 1395 – potwierdzenie praw miejskich chełmińskich przez Wielkiego Mistrza Zakonu Konrada Zöllnera von Rotenstein
  • 1408 – probostwo otrzymało wieś od wielkiego mistrza Ulricha von Jungingen
  • 1466-1772 – miejscowość należała do Prus Królewskich w Koronie Polskiej
  • 1772 – pod zaborem pruskim
  • 1875 – nowy kościół katolicki, należący do parafii Eikfirn, obsługiwał 56 wiernych
  • 1878 – uzyskanie połączenia kolejowego
  • 1939 – 2292 mieszkańców
  • 1945 – miasteczko, silnie ufortyfikowane, stanowiło część umocnień Wału Pomorskiego i zostało zniszczone w 80%, zaś ludność je opuściła
  • 1950 – 775 mieszkańców
  • 1957 – 1315 mieszkańców

W Białym Borze w latach 60. XX w. kręcono film pt. Pan Wołodyjowski.

Na polskiej mapie wojskowej z 1936 r. przy oznaczeniu miasta podano polski egzonim Białybór[5]. Nazwę Biały Bór ustalono urzędowo w 1946 r.[6]

Przyroda i turystyka[edytuj | edytuj kod]

Miasto położone jest w niewielkiej dolinie, otoczone lasami.

Obiekty historyczne[7]:

Cerkiew greckokatolicka Narodzenia NMP
Pomnik Tarasa Szewczenki przy Zespołe Szkół Ogólnokształcących im. Tarasa Szweczenki

Żwirownia[edytuj | edytuj kod]

W okolicach miasta znajduje się jedno z najwyższych wzniesień w regionie. Jest to sztuczne wzniesienie powstałe z wydobywania żwiru. Góra ma wysokość ok. 250 m. Przy dobrej pogodzie można zobaczyć z niej oddalony o 30 km Szczecinek.[potrzebne źródło]

Oświata[edytuj | edytuj kod]

Na terenie miasta działa kilka placówek oświatowych:

  • Zespół Szkół nr 1
  • Szkoła Podstawowa nr 2 (mniejszości ukraińskiej)
  • Gimnazjum nr 2 (mniejszości ukraińskiej)
  • Zespół Szkół im. Oskara Langego
  • Liceum Ogólnokształcące nr 1 (mniejszości ukraińskiej)
  • Technikum hodowli koni

Sport[edytuj | edytuj kod]

W mieście działa:

  • klub piłkarski Lider
  • klub piłkarski Hubertus
  • klub kajakarski Hubertus
  • klub jeździecki Hubertus przy stadninie koni

W mieście organizowane są mistrzostwa Polski w WKKW.

Obiekty sportowe:

  • hala przy Zespole Szkół nr 1
  • 2 stadniny koni
  • stadion miejski
  • kompleks boisk "Orlik 2012"

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. W Radzie Miejskiej w Białym Borze zasiada 15 radnych. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest Urząd Miejski przy ul. Żymierskiego.

Burmistrzowie Białego Boru:

  • Franciszek Lech Kwaśniewski (PSL) (2002-2012)
  • Paweł Stanisław Mikołajewski (2013 r.)

Biały Bór należy do Związku Miast Polskich.

Mieszkańcy Białego Boru wybierają posłów z okręgu wyborczego nr 40, senatora z okręgu wyborczego nr 100, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Osoby z Białego Boru[edytuj | edytuj kod]

W latach 1967-2008 w Białym Borze mieszkał podporucznik Józef Mioduszewski, urodzony w 1922 r., zmarł w 2008 r. Ułan, bojownik Armii Krajowej, uczestnik akcji "Burza" w powstaniu warszawskim, odznaczony za zasługi w walce przeciw Armii Czerwonej m.in. Orderem Odrodzenia Polski "Polonia Restituta" klasy kawalerskiej, dwoma Krzyżami Walecznych. Miłośnik koni – w latach 1972-1981 był kierownikiem stada ogierów w Białym Borze. Pośmiertnie uhonorowany tytułem Bohatera Łomianek przez Radę Miejską i Burmistrza Łomianek.

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  2. Internetowy System Aktów Prawnych Dz.U. 1994 nr 83 poz. 383
  3. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2010 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-08-20. ISSN 1505-5507.
  4. MIEJSCA KONTROLI RUCHU DROGOWEGO - Miasto i Gmina Biały Bór
  5. Arkusz 43 Bydgoszcz. Mapa operacyjna 1:300 000. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa: 1936.
  6. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  7. W rejestrze zabytków nie ma ani jednego zabytku wypisanego dla Białego Boru
  8. Biały Bór, sąd grodzki i zabytki.
  9. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 5 czerwca 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]