Papirus 4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papirus 4
Papyrus 4 (Luk 6.4-16).jpg

Łk 6,4-16
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^4
Zawartość Ewangelia Łukasza 1-6
Data powstania II/III wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria I
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 4 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^4, ε 34 (von Soden)[1]wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na koniec II lub początek III wieku. Zawiera fragmenty Ewangelii Łukasza[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zachował się fragmentu kodeksu z tekstem Łukasza 1,58-59; 1,62-2,1; 2,6-7; 3,8-4,2; 4,29-32, 34-35; 5,3-8; 5,30-6,16. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach, co jest rzadkością wśród wczesnych rękopisów Nowego Testamentu.

Reprezentuje aleksandryjski typ tekstu, Kurt Aland zaklasyfikował go do I kategorii[2]. Tekst jest zgodny z \mathfrak{P}^{75} w 93%. Różnice zachodzą w Łk 3,22.36; 5,39; 6,11.14[3]. Pod względem tekstualnym bliski jest dla Kodeksu Watykańskiego.

Roberts (1979), Skeat (1997)[4] oraz Comfort datują rękopis na koniec II wieku[3].

Comfort i Barret wskazują na podobieństwa do papirusów \mathfrak{P}^{64} i \mathfrak{P}^{67}. Wszystkie trzy pisane są w dwóch kolumnach, podobna jest liczba linijek w kolumnie, zbliżona liczba liter w linijce, zbliżony format kart papirusowych, litery mają podobne kształty. Ich zdaniem wszystkie te fragmenty pierwotnie należały do tego samego rękopisu[5]. Jedynym powodem dla którego Aland wahał się z pełną identyfikacją \mathfrak{P}^4 z \mathfrak{P}^{64} jest jaśniejszy kolor \mathfrak{P}^{64}[6]. Są to jednak zbyt krótkie fragmenty, aby móc to definitywnie rozstrzygnąć[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fragment znaleziony został w 1889 roku przez Vincenta Scheil, na wschodnim brzegu rzeki Nil w górnym Egipcie[8]. Scheil opublikował jego tekst w 1892 roku[3]. Karty rękopisu zostały później wykorzystane na potrzeby rękopisu Filona Aleksandryjskiego, datowanego na III wiek[9].

Rękopis przechowywany jest w Francuskiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 1120) w Paryżu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kurt Aland: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neuen Testaments. Berlin: Walter de Gruyter & Co, 1963, s. 350.
  2. 2,0 2,1 2,2 Aland i Aland 1995 ↓, s. 96.
  3. 3,0 3,1 3,2 Comfort i Barrett 2001 ↓, s. 43.
  4. Gregory (2003), p. 30
  5. Comfort i Barrett 2001 ↓, s. 45-47.
  6. Comfort i Barrett 2001 ↓, s. 46.
  7. Philip W. Comfort, New Reconstructions and identifications of New Testament papyri, Novum Testamentum XLI, 3, pp. 214-215
  8. Comfort i Barrett 2001 ↓, s. 47.
  9. Philip W. Comfort: Encountering the Manuscripts: An Introduction to New Testament Paleography & Textual Criticism. Neshville, Tennessee: Broadman & Holman Publishers, 2005, s. 105. ISBN 978-0-8054-3145-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 96. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  • S. D. Charlesworth, (2007) T. C. Skeat, P64+67 and P4, and the Problem of Fibre Orientation in Codicological Reconstruction, New Test. Stud. Vol. 53, pp. 582–604,
  • Philip W. Comfort. New Reconstructions and Identifications of New Testament Papyri. „Novum Testamentum”. Vol. 41, Fasc. 3., s. 214–230, Jul., 1999. 
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 50-53. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  • A. Gregory: The Reception of Luke and Acts in the Period Before Irenaeus. Mohr Siebeck, 2003, s. 28. ISBN 3161480864.
  • C. R. Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1908, s. 45.
  • Peter M. Head. Is P4, P64 and P67 the Oldest Manuscript of the Four Gospels? A Response to T. C. Skeat. „New Test. Stud.”. 51, s. 450–457, 2005.  DOI:10.1017/S0028688505000238
  • Colin Roberts, Manuscript, Society, and Belief in Early Christian Egypt Longwood (June 1979) ISBN 0856727105 pp. 8+23
  • T. C. Skeat, (1997), The Oldest Manuscript of the Four Gospels?, New Test. Stud. 43, p. 1-34
  • G. N. Stanton, (1997), The Fourfold Gospel, New Test. Stud. 43, p. 327

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]