Papirus 4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papirus 4
Papyrus 4 (Luk 6.4-16).jpg

Łk 6,4-16
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^4
Zawartość Ewangelia Łukasza 1-6
Data powstania II/III wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria I
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 4 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^4, ε 34 (von Soden)[1]wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na koniec II lub początek III wieku. Zawiera fragmenty Ewangelii Łukasza[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zachował się fragmentu kodeksu z tekstem Łukasza 1,58-59; 1,62-2,1; 2,6-7; 3,8-4,2; 4,29-32, 34-35; 5,3-8; 5,30-6,16. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach, co jest rzadkością wśród wczesnych rękopisów Nowego Testamentu.

Reprezentuje aleksandryjski typ tekstu, Kurt Aland zaklasyfikował go do I kategorii[2]. Tekst jest zgodny z \mathfrak{P}^{75} w 93%. Różnice zachodzą w Łk 3,22.36; 5,39; 6,11.14[3]. Tekstualnie bliski jest dla Kodeksu Watykańskiego.

Roberts (1979), Skeat (1997)[4] oraz Comfort datują rękopis na koniec II wieku[3].

Comfort i Barret wskazują na podobieństwa do papirusów \mathfrak{P}^{64} i \mathfrak{P}^{67}. Wszystkie trzy pisane są w dwóch kolumnach, podobna jest liczba linijek w kolumnie, zbliżona liczba liter w linijce, zbliżony format kart papirusowych, litery mają podobne kształty. Ich zdaniem wszystkie te fragmenty pierwotnie należały do tego samego rękopisu[5]. Jedynym powodem dla którego Aland wahał się z pełną identyfikacją \mathfrak{P}^4 z \mathfrak{P}^{64} jest jaśniejszy kolor \mathfrak{P}^{64}[6]. Są to jednak zbyt krótkie fragmenty, aby móc to definitywnie rozstrzygnąć[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fragment znaleziony został w 1889 roku przez Vincenta Scheil, na wschodnim brzegu rzeki Nil w górnym Egipcie[8]. Scheil opublikował jego tekst w 1892 roku[3]. Karty rękopisu zostały później wykorzystane na potrzeby rękopisu Filona Aleksandryjskiego, datowanego na III wiek[9].

Rękopis przechowywany jest w Francuskiej Bibliotece Narodowej (Suppl. Gr. 1120) w Paryżu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kurt Aland: Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neuen Testaments. Berlin: Walter de Gruyter & Co, 1963, s. 350.
  2. 2,0 2,1 2,2 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 96. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 43. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  4. Gregory (2003), p. 30
  5. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 45-47. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  6. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 46. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  7. Philip W. Comfort, New Reconstructions and identifications of New Testament papyri, Novum Testamentum XLI, 3, pp. 214-215
  8. Philip W. Comfort, David P. Barrett, The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts, Tyndale House Publishers, Wheaton 1999, s. 47.
  9. Philip W. Comfort: Encountering the Manuscripts: An Introduction to New Testament Paleography & Textual Criticism. Neshville, Tennessee: Broadman & Holman Publishers, 2005, s. 105. ISBN 978-0-8054-3145-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. S. D. Charlesworth, (2007) T. C. Skeat, P64+67 and P4, and the Problem of Fibre Orientation in Codicological Reconstruction, New Test. Stud. Vol. 53, pp. 582–604,
  2. Philip W. Comfort, "New Reconstructions and Identifications of New Testament Papyri," Novum Testamentum, Vol. 41, Fasc. 3., (Jul., 1999) pp. 214–230.
  3. Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 50-53. ISBN 978-0-8423-5265-9.
  4. A. Gregory, The Reception of Luke and Acts in the Period Before Irenaeus, Mohr Siebeck, (2003) ISBN 3161480864, p. 28
  5. C. R. Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1908, s. 45.
  6. P. M. Head, (2005), Is P4, P64 and P67 the Oldest Manuscript of the Four Gospels? A Response to T. C. Skeat, New Test. Stud. 51, pp. 450–457, DOI:10.1017/S0028688505000238
  7. Colin. Roberts, Manuscript, Society, and Belief in Early Christian Egypt Longwood (June 1979) ISBN 0856727105 pp. 8+23
  8. T. C. Skeat, (1997), The Oldest Manuscript of the Four Gospels?, New Test. Stud. 43, p. 1-34
  9. G. N. Stanton, (1997), The Fourfold Gospel, New Test. Stud. 43, p. 327

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]