Papirus 90

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papirus 90 (GA)
P. Oxyrhynchus 3523
Papyrus 90 (John 19.1-7).jpg

Jan 19,1-7
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^{90} (GA)
Zawartość Ewangelia Jana 18 †
Data powstania II wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Papyrology Rooms, Sackler Library
Rozmiary [12] cm × [16] cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria II
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 90 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^{90}wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na II wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii według Jana.

Spis treści

Opis [edytuj]

Zachowały się tylko fragmenty jednej karty Ewangelii według Jana (18,36-19,7)[1]. Oryginalna karta miała rozmiary 12 na 16 cm. Tekst pisany jest w 24 linijkach na stronę, skryba miał rękę wprawioną w pisaniu dokumentów[2].

Nomina sacra pisane są skrótami.

Kurt Aland zaliczył go do jedenastu wczesnych rękopisów Ewangelii Jana[2].

Tekst [edytuj]

Tekst grecki reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną (proto-aleksandryjski). Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II[1]. Tekstualnie najbliższy jest do Papirusu Bodmer II (\mathfrak{P}^{66}), bliski też jest dla Kodeksu Synajskiego[2].

Historia [edytuj]

Rękopis znaleziony został w Egipcie, w Oksyrynchos. Na liście rękopisów znalezionych w Oxyrhynchus fragment zarejestrowany został pod numerami 3523. Tekst rękopisu opublikowany został w 1983 roku[3]. Aland umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 90[4].

Rękopis datowany jest przez INTF na II wiek[1]. Comfort datuje go na połowę albo koniec II wieku[2].

T. C. Skeat, wydawca kodeksu, odnotował paleograficzne podobieństwo do Egerton Gospel oraz do P. Oxy. 656 (zawiera Księgę Rodzaju), oba z II wieku. Comfort potwierdził tę opinię[2].

Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu (NA27).

Obecnie przechowywany jest w Sackler Library (Papyrology Rooms, P. Oxy. 3523) w Oksfordzie[1].

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 102. ISBN 978-0-8028-4098-1.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 619. ISBN 0-8423-5265-1, 978-0-8423-5265-9.
  3. C. Charalambakis, D. Hagedorn, D. Kaimakis, and L. Thüngen, Vier literarische Papyri der Kölner Sammlung, no. 4, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 14 (Barcelona: 1974), pp. 37-40.
  4. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 74. ISBN 978-0-8028-4098-1.

Bibliografia [edytuj]

  • T. C. Skeat, Oxyrhynchus Papyri L (London: 1983), pp. 3-8.
  • Robinson, James M,Fragments from the Cartonnage of P75, Harvard Theological Review, 101:2, Apr 2008, p. 247.
  • Philip W. Comfort, David P. Barrett: The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts. Wheaton, Illinois: Tyndale House Publishers Incorporated, 2001, s. 619-621. ISBN 0-8423-5265-1, 978-0-8423-5265-9.

Linki zewnętrzne [edytuj]