Papirus 3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papirus 3
Rodzaj Kodeks papirusowy
Numer \mathfrak{P}^3
Zawartość Ewangelia Łukasza
Data powstania VI/VII wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Austriacka Biblioteka Narodowa
Rozmiary 24,5 × 11,5 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria III
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Papirus 3 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem \mathfrak{P}^3 – grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na VI lub VII wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii Łukasza[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zachował się tylko fragment kodeksu z tekstem Łukasza 7,36-45; 10,38-42. Prawdopodobnie był to lekcjonarz[1]. Papirus ma brunatną barwę[2]. Pismo jest niestaranne i nieregularne, niektóre litery są wielkie, inne małe, uncjała ma tendencję w stronę kursywy[2].

Reprezentuje aleksandryjski typ tekstu, Kurt Aland zaklasyfikował go do III kategorii[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wessely datował rękopis na VI wiek. Karl Wessely twierdził, że Teodor Graf przywiózł ten fragment z Fajum[3]. Obecnie datowany jest przez INTF na VI/VII wiek[1]. Porter preferuje VI wiek[2].

Tekst rękopisu został odczytany i opublikowany przez Karla Wessely w 1882 roku[4] oraz w 1885[5]. Wessely sądził, że rękopis jest lekcjonarzem ze względu na układ tekstu[2]. Stanley i Wendy Porterowie dokonali ponownego odczytu rękopisu w 2008 roku[6].

Rękopis przechowywany jest w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Pap. G. 2323) w Wiedniu[1].

C.R. Gregory wciągnął go na listę rękopisów Nowego Testamentu w 1890 roku i umieścił w grupie lekcjonarzy, nadając mu numer 348. Gregory oparł się na publikacji Wessely'ego[7][3]. Scrivener nadał mu numer 502[8]. W 1908 roku Gregory umieścił go w grupie papirusów i nadał siglum \mathfrak{P}^3[9].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Łukasz 10:36

ΑΓΓ . . ΙΟ
ΤΟΝ Κ ̣̅ ΗΣου
ΤΟΝ̣Τ̣Ω̣ΝΦΣΡΙΣ̣
Ε̣Λ̣ΘΩΝΕ̣ΙΣΤ̣
ΙΕΙΔΟΥΓΥΝΗΗΤΙΣΗ
ΓΝΟΥΣΑΟΤΙ̣ΚΑΤΑΚ
ΣΑΑΛΑΒΑΣΤΡΟΝΜΥΡ̣
Ο̣ΔΑΣΑΥΤΟΥΚΛΑΣΙΟΥΣ̣
ΥΣΠΟΔΑΣΑΥΤΟΥ ΚΑΙ
ΕΞΕΜΑΞΕΝΚΑΙΚΑΤΕ
ΗΛΙΦΕΝ ΤΩΜΥΡΩ
ΑΣΑΥΤΟΝΕΙΠΕΝΕ . . . . ΤΩ
ΗΣΕΓΙΓΝΩΣΚΕΝΑΝΤ̣ΙΣΚΑΙΠΟΤΑΠ
ΤΑΙΑΥΤΟΥΟΤΙΑ.ΑΡΤΩΛΟ̣ΣΕΣΤΙΝ
ΕΙΠΕΝ Ο ΙΣΠΡΟΣ̣Α.Τ̣Ο̣Ν̣ΣΙΜΩΝ
ΔΕΔΕΔΑ . . . ΛΕΕΙ̣ΠΕΝΦΗΣΙΝΔΥΟ
ΤΙΝΙΟΕΙΣΩ
Η̣ΚΟΝ̣ΤΑΜΗ̣
ΤΟΤΙΣΟΥ
ΔΕΣΙΜΩ̣
Π̣ΕΝΑΥΤΩ̣
Ω̣Σ̣Ι̣ΜΩ

Łukasz 10:38

ΝΤΟΥΑΓΙΟυΛΟυΚΑ
. . . . . . ΚΩΜΗ̣
ΡΕΥΕΣΘΑΙΑΥΤΟΥ
ΘΕΝΕΙΣΚΩΜΗΝΤΙΝ

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Aland i Aland 1995 ↓, s. 96.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Porter i Porter 2008 ↓, s. 13.
  3. 3,0 3,1 Gregory 1900 ↓, s. 417.
  4. Karl Wessely. Evangelien-Fragmente auf Papyrus. „Wiener Studien”. 4, s. 198-214, 1882. 
  5. Karl Wessely. Analekten. 1. Neue Evangelien-Fragmente auf Papyrus. „Wiener Studien”. 7, s. 69-70, 1885. 
  6. Porter i Porter 2008 ↓, s. 13-17.
  7. Prolegomena VII–VIII: Novum Testamentum Graece. Editio Octava Critica Maior, vol. III, Part 2 (1890), s. 734.
  8. Scrivener 1894 ↓, s. 358.
  9. Gregory 1908 ↓, s. 45.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]