Thomas Morgenstern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thomas Morgenstern
Thomas Morgenstern
Data i miejsce urodzenia 30 października 1986
Austria Spittal an der Drau Austria
Klub SV Villach
Przydomek Morgi
Debiut w reprezentacji 2002
Debiut w PŚ 29 grudnia 2002 w Oberstdorfie (9. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 29 grudnia 2002 w Oberstdorfie (9. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 11 stycznia 2003 w Libercu (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 11 stycznia 2003 w Libercu
Rekord życiowy 232 m na Letalnicy w Planicy (19 marca 2011)
Pierwszy trener Heinz Kuttin (od 2008 był jego trenerem indywidualnym[1])
Trener kadry Hannu Lepistö (2002-2004)
Alexander Pointner (2004-2014)
Heinz Kuttin (2014)
Dorobek medalowy
Inne nagrody
Odznaczenia
Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Odznaka Honorowa Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Złota Odznaka Zasługi
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Thomas Morgenstern w Wikicytatach
Oficjalna strona internetowa

Thomas Morgenstern (ur. 30 października 1986 w Spittal an der Drau) – austriacki skoczek narciarski, trzykrotny mistrz olimpijski, ośmiokrotny mistrz świata, dwukrotny mistrz świata w lotach, trzykrotny mistrz świata juniorów. Dwukrotny zdobywca Pucharu Świata 2007/2008 oraz 2010/2011. Zwycięzca 59. Turnieju Czterech Skoczni (sezon 2010/2011). W 2014 otrzymał medal Holmenkollen[2]. 26 września 2014 podczas konferencji prasowej w Salzburgu oficjalnie ogłosił zakończenie swojej kariery[3].

Spis treści

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2002/2003[edytuj | edytuj kod]

Puchar Kontynentalny – 18. miejsce[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2002 Thomas zadebiutował w rozgrywkach Pucharu Kontynentalnego w Lahti, zajmując drugie, a następnie pierwsze miejsce. Tydzień później odniósł podwójne zwycięstwo na skoczni dużej w czeskim Libercu, ustanawiając rekord czeskiego obiektu, uzyskując odległość 139 metrów. 380 pkt, które zgromadził w 4 startach wystarczyły na zajęcie 18. pozycji.

Turniej Czterech Skoczni – 10. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Po świetnych występach w Pucharze Kontynentalnym Morgenstern dostał szanse startu w zawodach wyższej rangi. Nie zmarnował jej, już w swoim debiucie w Oberstdorfie zajął 9. miejsce. W Garmisch-Partenkirchen był 25. W austriackiej części turnieju spisał się dobrze, zajmując 12. miejsce w Innsbrucku. Konkurs w Bischofshofen zakończył na szóstej pozycji, co pozwoliło mu wskoczyć do czołowej dziesiątki turnieju.

Puchar Świata – 20. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Po zaskakująco udanym Turnieju Czterech Skoczni Morgenstern zaskoczył jeszcze bardziej wygrywając niespodziewanie konkurs w Libercu. Był to dopiero jego piąty start w zawodach tej rangi. Potem pojechał na zawody do Zakopanego, gdzie zajął 7. i 12. pozycję. Potem nastąpiła przerwa w jego startach i powrócił dopiero w Turnieju Nordyckim. W swoim debiucie na mamuciej skoczni w słoweńskiej Planicy zajął dziewiąte i ósme miejsce. Sezon zakończył na 20. pozycji w klasyfikacji generalnej.

Mistrzostwa świata juniorów – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Na mistrzostwa jechał jako faworyt i nie zawiódł. Austriak triumfował zarówno w konkurencji indywidualnej, wyprzedzając Roka Benkoviča i Jana Mazocha oraz drużynowo wraz z Manuelem Fettnerem, Christophem Stricknerem i Rolandem Müllerem.

Mistrzostwa świata – 16. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Podczas mistrzostw w Predazzo Morgenstern wystąpił tylko na skoczni o punkcie K – 95 m. W swoim debiucie w imprezie tak wysokiej rangi zajął 16. pozycję po skokach na 95,5 i 96,5 m.

Turniej Nordycki – 9. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Turniej Nordycki, podobnie jak Turniej Czterech Skoczni także udało się ukończyć w czołowej dziesiątce. Pierwszy start w Oslo zakończył na trzynastej pozycji. W Lahti piąty raz w swojej karierze ukończył zawody w czołowej "10" zawodów. Nie udało się tego powtórzyć w drugim konkursie na fińskiej skoczni, gdzie ponownie był 13.

2003/2004 – 2009/2010[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2003 wziął udział w pierwszym w swojej karierze Letnim Grand Prix. Zwyciężył dwa konkursy otwarcia w niemieckim Hinterzarten (indywidualnie i drużynowo). W konkursie w Courchevel stanął na drugim stopniu podium. W Predazzo znalazł się na 8. miejscu, a w Innsbrucku zamknął drugą dziesiątkę. Ogółem zdobył 223 punkty i zwyciężył w klasyfikacji Letniego Grand Prix 2003

Puchar Świata – 6. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Sezon zimowy 2003/2004 zaczął od występów w fińskim Kuusamo, gdzie w pierwszym konkursie był dziewiąty. Miasto inaugurujące cykl Pucharu Świata słynie jednak ze zmiennych warunków atmosferycznych, o czym Morgenstern przekonał się już kolejnego dnia. Przy silnie wiejącym wietrze miał poważny upadek. Popełnił błąd przy wybiciu z progu, następnie przekoziołkował ponad bulą i upadł na kręgosłup. Trafił do szpitala z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu. Oprócz tego złamał palec u ręki. Wypadek Thomasa to jeden z najbardziej dramatycznych w historii skoków narciarskich.

Austriak powrócił do rywalizacji po półtora miesiąca przerwy podczas Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszy występ po pauzie zakończył na drugim miejscu, tuż za Sigurdem Pettersenem. W Bischofshofen był czwarty i na tej pozycji zakończył całe zawody. W kilku następnych konkursach nie wypadł poza czołową dziesiątkę, przerywając tę serię dopiero w styczniu 2004 w japońskim Sapporo, gdzie znalazł się na miejscu siedemnastym.

Należy pamiętać, że Austriak miał wówczas dopiero siedemnaście lat. Toteż wkrótce pojawił się na kolejnych juniorskich mistrzostwach świata w Strynie. W konkursie drużynowym obyło się bez niespodzianek – niepodzielnie triumfowała Austria. Jednak Morgi nie obronił zwycięstwa indywidualnego z Solleftei – został pokonany przez Polaka Mateusza Rutkowskiego o 12,5 punktu. Także końcówka sezonu 2003 / 2004 okazała się rozczarowująca. Thomas klasyfikowany był na odległych lokatach, debiut w mistrzostwach świata w lotach okazał się porażką, a jedyny sukces to brązowy medal z Planicy, wywalczony drużynowo. Austriak po ostatnim konkursie zajmował szóste miejsce w gronie zawodników, co – biorąc pod uwagę wypadek w Finlandii i jego skutki – spotkało się z ogromnym uznaniem świata skoków narciarskich.

W Letniej Grand Prix Morgenstern zajął czwartą pozycję w klasyfikacji ogólnej, nie wygrywając żadnego z turniejów indywidualnych. W listopadzie powrócił w znakomitym stylu do Kuusamo, osiągając drugą i piątą lokatę. Mimo dobrych skoków, Austriak tkwił w pewnego rodzaju impasie – kilkakrotnie brakowało mu minimalnej liczby punktów do wygrania zawodów. W Engelbergu przegrał z Janne Ahonenem, podobnie w Garmisch-Partenkirchen. W Titisee-Neustadt był trzeci, ulegając także Jakubowi Jandzie. Na pozycji numer dwa znalazł się także podczas imprezy w Sapporo, przegrywając niespodziewanie z zawodnikiem gospodarzy, Kazuyoshi Funaki, zresztą różnicą 0,1 punktu. Nastroje drużyny poprawiło zwycięstwo Austrii podczas próby przedolimpijskiej we włoskim Pragelato.

O potędze tego kraju przekonali się kibice podczas mistrzostw świata w skokach w lutym 2005 w Oberstdorfie. Podopieczni Alexandra Pointnera pokonali na skoczni normalnej Niemców i powtórzyli sukces na skoczni dużej, dystansując tym razem Finów i Norwegów. Indywidualnie Thomas nie zdobył żadnego medalu, a czołową postacią ekipy okazał się Wolfgang Loitzl.

Po emocjach w Oberstdorfie pucharowa karuzela udała się na Turniej Nordycki, gdzie najlepszym wynikiem austriackiego zawodnika jest trzecie miejsce z Lahti – za Mattim Hautamäkim i Roarem Ljøkelsøyem. Po występach na mamucim obiekcie w Planicy Morgenstern został siódmym skoczkiem Pucharu Świata.

W cyklu letnim zajął trzecie miejsce, triumfując w Courchevel. W Zakopanem był drugi za Jakubem Jandą. Początek sezonu zimowego w wykonaniu Morgensterna aż do zawodów w Polsce nie wróżył nic dobrego. W niemieckim Ga-Pa Austriak znalazł się po raz pierwszy w karierze poza czołową trzydziestką konkursu (miejsce 36). W połowie stycznia w Kulm zdobył indywidualnie brązowy medal mistrzostw świata w lotach. Stopniowo odnosił coraz lepsze wyniki, choć nadal nie przełamał passy drugich miejsc. Udało mu się to 18 lutego i to w najlepszym momencie jego kariery. Skokami na odległość 133 i 140 metrów wygrał konkurs olimpijski na skoczni w Pragelato. Swojego rodaka, Andreasa Koflera, wyprzedził o magiczną jedną dziesiątą punktu. Dorobek medalowy Morgenstern wzbogacił o drużynowe złoto. Indywidualnie na skoczni normalnej był dziewiąty.

Po zakończeniu igrzysk zimowych w Turynie Thomas zajmował wyłącznie miejsce w pierwszej dziesiątce konkursów, co zakończyło się dopiero trzynastą lokatą w Planicy. Ponadto Austria drużynowo była niepokonana na światowych skoczniach. W klasyfikacji na koniec sezonu Austriak zajął piątą pozycję.

Latem 2006 ograniczył się do trzech startów w Letniej Grand Prix, głównie z powodu operacji kontuzjowanego kolana. Jego najlepszym wynikiem było szóste miejsce w październiku w Oberhofie. Skoki na śniegu w ramach Pucharu Świata tradycyjnie rozpoczął od Kuusamo, gdzie przy losowych warunkach atmosferycznych był dopiero dwudziesty drugi. Zwyciężył Fin Arttu Lappi. W Lillehammer był trzeci, tuż za duetem szwajcarskim, Simonem Ammannem i Andreasem Küttelem. Także w dalszej części sezonu nie zdołał przełamać pechowej passy drugich miejsc. A na nich właśnie zakończył konkursy w Innsbrucku (Turniej Czterech Skoczni) za Andersem Jacobsenem, Vikersund, Oberstdorfie (za Adamem Małyszem). W lutym 2007 podczas mistrzostw świata w Sapporo zaprezentował jednak formę mistrzowską, wygrywając konkurs na skoczni dużej, aczkolwiek w drużynie. Samodzielnie został brązowym medalistą po zawodach na obiekcie normalnym. Wyprzedzili go Adam Małysz i Simon Ammann. Do występów w Planicy jego szczytowym osiągnięciem było trzecie miejsce w Kuopio za Małyszem i Koflerem. W klasyfikacji zimowej FIS zajął szóstą lokatę. Główną przyczyną osłabienia formy skoczków austriackich była panująca w ekipie epidemia półpaśca.

Podczas Letniej Grand Prix w roku 2007 zapowiadano spektakularną walkę Morgensterna z Małyszem o główne trofeum. Jednak od początku to Austriak miał przewagę, najwyraźniej odczarowany, minimalną różnicą punktową wygrywał kolejne konkursy, począwszy od Hinterzarten. Wkrótce Polak zrezygnował z kilku startów i Thomas miał otwartą drogę do wygranej, którą skrupulatnie wykorzystał. Po raz drugi w karierze stał się posiadaczem trofeum za wygranie Letniej Grand Prix.

Przed zimowym sezonem Pucharu Świata był jednym z faworytów dziennikarzy, publiczności i całego świata sportowego. Udowodnił to z nawiązką. Morgenstern zaskoczył wszystkich formą mistrzowską, która pozwoliła mu na wygranie sześciu pierwszych konkursów na śniegu. To rekord wszech czasów, jednak Austriak dzieli go z dwoma innymi skoczkami fińskimi, Mattim Hautamäkim i Janne Ahonenem. Próba pobicia tego wyniku podczas drugich zawodów w Engelbergu nie powiodła się. Thomas, czwarty po pierwszej serii, ostatecznie zakończył konkurs na najniższym stopniu podium. Wygrał zawodnik gospodarzy, Andreas Küttel, choć prowadził rodak Morgiego, Andreas Kofler. Jednak jego drugi skok zakończył się upadkiem, co doprowadziło reprezentacyjnego przyjaciela Thomasa do łez. Austriak bardzo dobrze rozpoczął Turniej Czterech Skoczni, wygrywając dość wyraźnie konkurs w Oberstdorfie. Ostatecznie zajął w całym turnieju 2. miejsce, przegrywając z Finem Janne Ahonenem. W kolejnych konkursach Pucharu Świata Morgenstern regularnie stawał na podium, a nawet wygrał trzy konkursy z rzędu, powiększając swój dorobek zwycięstw w sezonie 2007/2008 do dziesięciu. Po zwycięstwach tych Austriak już do końca sezonu nie stanął na podium. Nie odegrał też większej roli w mistrzostwach świata w lotach i Turnieju Nordyckim. Dziesięć zwycięstw i szesnaście miejsc na podium wystarczyło do zdobycia pierwszej w karierze kryształowej kuli za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver w konkursie na skoczni normalnej Morgenstern zajął ósme miejsce po skokach na 102 oraz 101,5 m.

2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Morgenstern podczas benefisu Adama Małysza

Letnie Grand Prix – 4. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Na rozpoczęciu letniego sezonu zdobył dwukrotnie drugie miejsce – w Hinterzarten i Courchevel. W Einsiedeln zaliczył słabszy występ, znajdując się na 14. pozycji. W Zakopanem znalazł się na 6. i 5. miejsc. W Libercu ukończył konkurs na szóstej pozycji, a w Klinghental po raz trzeci w tym sezonie stanął na podium, zdobywając drugie miejsce. Z dorobkiem 383 punktów znalazł się na czwartym miejscu w klasyfikacji.

Puchar Świata – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Thomas Morgenstern podczas zawodów PŚ

Puchar Świata 2010/2011 rozpoczął od konkursu w Kuusamo, gdzie zdobył drugie miejsce. W Kuopio zajął piątą pozycję. Po tym konkursie znajdował się na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej, dzieląc ją z Mattim Hautamaekim. Następnie wygrał cztery konkursy z rzędu – w Lillehammer i Engelbergu. W Engelbergu zdobył też drugie miejsce.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]
  • Thomas Morgenstern wygrał konkurs w Oberstdorfie, zanotował nieco gorszy występ w Ga-Pa. W Innsbrucku jednak ponownie wygrał, a w Bischofshofen zdobył drugie miejsce, tym samym wygrywając klasyfikację Turnieju.

W Harrachovie dwukrotnie stał na podium – raz zdobył drugie i raz pierwsze miejsce. W Sapporo także udało mu się stanąć na podium – został tam sklasyfikowany na drugim i trzecim miejscu. 21 stycznia w Zakopanem nie stanął na podium, po raz pierwszy od konkursu w Ga-Pa – zajął 5. miejsce. Następnego dnia jednak zdobył 2. miejsce. Jednak już kolejnego zdobył 7. miejsce. W Willingen znalazł się zaraz za podium, w Klingenthal zaliczył swoje piętnaste podium w tym sezonie – zajął 2. miejsce. Potem przyszedł okres słabszej formy, kiedy to 5 lutego w Oberstdorfie i 12 lutego w Vikersund znalazł się w drugiej dziesiątce. Nazajutrz w tym samym miejscu jednak zdobył piąte miejsce, podobnie w Lahti. 18 marca w Planicy po pewnej przerwie, znów stanął na podium zajmując drugie miejsce. Finałowy konkurs sezonu zakończył na 7. miejscu

Zdobył w tym sezonie kolejną Kryształową Kulę, wygrywając siedem konkursów i szesnaście razy stając na podium konkursów indywidualnych.

Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Na skoczni normalnej Thomas Morgenstern skoczył 101,5 m i 107,0 m i zdobył mistrzostwo świata, zaś na dużej zajął drugie miejsce, za swoim rodakiem Gregorem Schlierenzauerem.

2011/2012[edytuj | edytuj kod]

Letnie Grand Prix – 1. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozpoczynał Lotos Poland Tour (kolejno konkursy w Wiśle, Szczyrku i Zakopanem). W pierwszym konkursie tego cyklu zajął pierwsze miejsce wyprzedzając Pawła Karielina i Gregora Schlierenzauera. Podczas drugiego konkursu znowu stanął na najwyższym stopniu podium tym razem wyprzedzając swojego rodaka Gregora Schlierenzauera i Kamila Stocha. Na skoczni w Zakopanem wystąpił w konkursie drużynowym. Drużyna austriacka w składzie z Morgensternem na czele: Wolfgang Loitzl, Martin Koch, Gregor Schlierenzauer zwyciężyła wyprzedzając Niemców i Rosjan. Dzień później w konkursie indywidualnym po raz trzeci triumfował w sezonie Letniego Grand Prix wygrywając Lotos Poland Tour i wyprzedzając Gregora Schlierenzauera oraz Kamila Stocha umacniając się na czele klasyfikacji LGP. W kolejnych dwóch konkursach w Hinterzarten i Courchevel ponownie zajmował pierwsze miejsca. W Einsiedeln uzyskał drugi wynik zawodów, przegrywając jedynie z Kamilem Stochem. Morgenstern nie wystąpił w azjatyckich konkursach w Hakubie i Ałmaty. 1 października 2011 wziął udział w konkursie w Hinzenbach, w którym uplasował się na 6. pozycji. Nie wziął udziału w finałowym konkursie Letniego Grand Prix w Klingenthal. Morgenstern poraz trzeci w karierze wygrał cykl Grand Prix, wyrównując rekord Adama Małysza.

Puchar Świata – 7. miejsce[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

2012/2013[edytuj | edytuj kod]

Sezon letni 2012 Morgenstern rozpoczął od startu w zawodach FIS Cup 2012/2013 w rumuńskiej miejscowości Râșnov. Po skokach na 62,5 i 68,5 m zajął 4. miejsce, tracąc 23,9 pkt do zwycięzcy Jure Šinkovca[4].

2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Upadki[edytuj | edytuj kod]

15 grudnia 2013, podczas drugiego z konkursów Pucharu Świata w Titisee-Neustadt w pierwszej serii, Morgenstern uległ wypadkowi w wyniku którego stracił przytomność, którą później odzyskał. Badania wykazały że zawodnik miał złamanego małego palca i został mocno potłuczony[5].

Niespełna miesiąc później 10 stycznia 2014, podczas treningu przed kwalifikacjami do konkursu Pucharu Świata na skoczni Kulm, Morgenstern uległ drugiemu w tym sezonie wypadkowi. Upadł tuż po wyjściu z progu, uderzając głową i barkiem w zeskok. Doznał urazu czaszki oraz płuc i cierpiał na zaniki pamięci[6]. Szóstego dnia po upadku opuścił szpital w Salzubrgu i rozpoczął rehabilitację[7].

Po upadku nie wystartował w żadnych zawodach Pucharu Świata. Wziął jedynie udział w konkursach igrzysk olimpijskich w Soczi, podczas których zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym[8]. W sezonie letnim 2014 powrócił do treningów, lecz 26 września 2014 ogłosił zakończenie sportowej kariery[3].

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003
Puchar Świata 15 25 7 1 3 7 1 6 5 7 6 20
Puchar Świata w lotach 7 3 18 18 9 5 11 7 17
Turniej Czterech Skoczni 2 16 2 1 6 8 2 4 20 3 4 10
Turniej Nordycki X X X X 3 8 6 17 1 8 9 9
Letnie Grand Prix 22 1 4 52 7 1 26 3 4 1
Turniej Czterech Narodów X X X X 2 40 4 1 X X X

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2006 Włochy Turyn/Pragelato 9. miejsce (K-95), złoty medal (K-125)
2010 Kanada Vancouver/Whistler 8. miejsce (K-95), 5. miejsce (K-125)
2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana 14. miejsce (K-95), 40. miejsce (K-125)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2006 Włochy Turyn/Pragelato złoty medal[a]
2010 Kanada Vancouver/Whistler złoty medal[b]
2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana srebrny medal[c]

Starty T. Morgensterna na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
9. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 indywid. 103,5 m 99,5 m 259,5 pkt 7,0 pkt Lars Bystøl
1.Gold medal.svg 18 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 133,0 m 140,0 m 276,9 pkt
1.Gold medal.svg 20 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[a] 129,5 m 140,5 m 984,0 pkt (267,5 pkt)
8. 13 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 101,5 m 258,5 pkt 18,0 pkt Simon Ammann
5. 20 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 129,0 m 129,5 m 246,7 pkt 36,9 pkt Simon Ammann
1.Gold medal.svg 22 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż.[b] 135,5 m 135,0 m 1107,9 pkt (270,9 pkt)
14. 9 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 97,5 m 101,0 m 251,6 pkt 26,4 pkt Kamil Stoch
40. 15 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 122,0 m 106,3pkt 172,4 pkt Kamil Stoch
2.Silver medal.svg 17 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[c] 129,0 m 133,5 m 1038,4 pkt (254,2 pkt) 2,7 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2003 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 16. miejsce (K-95)
2005 Niemcy Oberstdorf 18. miejsce (K-90), 15. miejsce (K-120)
2007 Japonia Sapporo 5. miejsce (K-120), brązowy medal (K-90)
2009 Czechy Liberec 8. miejsce (K-90), 10. miejsce (K-120)
2011 Norwegia Oslo złoty medal (K-95), srebrny medal (K-120)
2013 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 5. miejsce (K-95), 16. miejsce (K-120)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2005 Niemcy Oberstdorf złoty medal (K-90)[d], złoty medal (K-120)[a]
2007 Japonia Sapporo złoty medal[e]
2009 Czechy Liberec złoty medal[f]
2011 Norwegia Oslo złoty medal (K-95)[g],złoty medal (K-120)[g]
2013 Włochy Val di Fiemme/Predazzo srebrny medal (drużyna mieszana/K-95)[h], złoty medal (K-120)[i]

Starty T. Morgensterna na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
16. 28 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 indywid. 95,5 m 96,5 m 235,0 pkt 44,0 pkt Adam Małysz
18. 19 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 indywid. 95,0 m 89,5 m 239,0 pkt 17,0 pkt Rok Benkovič
1.Gold medal with cup.svg 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[d] 100,0 m 82,5 m 970,5 pkt (230,0 pkt)
15. 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 132,5 m 128,0 m 267,9 pkt 45,3 pkt Janne Ahonen
1.Gold medal with cup.svg 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[a] 135,0 m 137,5 m 1137,3 pkt (286,5 pkt)
5. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 122,0 m 131,5 m 255,3 pkt 10,8 pkt Simon Ammann
1.Gold medal with cup.svg 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[e] 126,0 m 125,0 m 1000,2 pkt (248,3 pkt)
3.Bronze medal with cup.svg 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 95,0 m 95,0 m 254,5 pkt 22,5 pkt Adam Małysz
8. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 101,5 m 101,5 m[j] 260,5 pkt 21,5 pkt Wolfgang Loitzl
10. 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 129,0 m [k] 130,4 pkt 10,9 pkt Andreas Küttel
1.Gold medal with cup.svg 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[f] 123,0 m 125,0 m 1034,3 pkt (241,3 pkt)
1.Gold medal with cup.svg 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 107,0 m 269,2 pkt
1.Gold medal with cup.svg 27 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[g] 105,0 m 108,0 m 1025,5 pkt (262,1 pkt)
2.Silver medal with cup.svg 3 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 133,0 m 131,0 m 277,2 pkt 0,3 pkt Gregor Schlierenzauer
1.Gold medal with cup.svg 5 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[g] 140,5 m 500,0 pkt (141,0 pkt)
5. 23 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 100 m 100,5 m 242 pkt 10,6 pkt Anders Bardal
2.Silver medal with cup.svg 24 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. mix[h] 99,5 m 100,0 m 986,7 pkt (256,1 pkt) 24,3 pkt Japonia
16. 28 lutego 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 126,0 m 125,5 m 271,8 pkt 24,0 pkt Kamil Stoch
1.Gold medal with cup.svg 2 marca 2013 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[i] 121,0 m 129,5 m 1135,9 pkt (281,5 pkt)

Mistrzostwa świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2004 Słowenia Planica 13. miejsce
2006 Austria Tauplitz brązowy medal
2008 Niemcy Oberstdorf 7. miejsce
2010 Słowenia Planica 7. miejsce
2012 Norwegia Vikersund 8. miejsce

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2004 Słowenia Planica brązowy medal[l]
2006 Austria Tauplitz 4. miejsce[a]
2008 Niemcy Oberstdorf złoty medal[m]
2010 Słowenia Planica złoty medal[f]
2012 Norwegia Vikersund złoty medal[n]

Starty T. Morgensterna na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
13. 20-21 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 indywid. 170,0 m 205,5 m 209,5 m 204,0 m 757,8 pkt 74,3 pkt Roar Ljøkelsøy
Bronze medal with cup.svg 22 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 druż.[l] 214,0 m 206,0 m 1620,8 pkt (413,5 pkt) 91,0 pkt Norwegia
Bronze medal with cup.svg 13-14 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 indywid. 195,5 m 195,5 m 182,0 m 210,5 m 752,2 pkt 35,8 pkt Roar Ljøkelsøy
4. 15 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 druż.[a] 201,0 m 203,0 m 1290,6 pkt (396,3 pkt) 207,3 pkt Norwegia
7. 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 205,0 m 213,5 m 194,5 m 193,5 m 784,3 pkt 51,1 pkt Gregor Schlierenzauer
Gold medal with cup.svg 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[m] 192,0 m 190,5 m 1553,3 pkt (366,5 pkt)
7. 19-20 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 196,5 m 211,5 m 225,5 m 215,5 m 855,4 pkt 80,4 pkt Simon Ammann
Gold medal with cup.svg 21 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[f] 215,5 m 198,0 m 1641,1 pkt (407,8 pkt)
8. 24-25 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 199,5 m 212,5 m [k] [k] 360,2 pkt 48,5 pkt Robert Kranjec
Gold medal with cup.svg 26 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż.[n] 224,5 m 225,5 m 1648,4 pkt (431,2 pkt)

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2003 Szwecja Sollefteå złoty medal
2004 Norwegia Stryn srebrny medal

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2003 Szwecja Sollefteå złoty medal[o]
2004 Norwegia Stryn złoty medal[p]

Starty T. Morgensterna na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 6 lutego 2003 Szwecja Sollefteå Hallstabacken K-107 druż.[o] 115,5 m 119,5 m 945,2 pkt (266,2 pkt)
1.Gold medal with cup.svg 8 lutego 2003 Szwecja Sollefteå Hallstabacken K-107 indywid. 118,5 m 115,0 m 261,0 pkt
1.Gold medal with cup.svg 5 lutego 2004 Norwegia Stryn Bjørkelibakken K-90 druż.[p] 97,0 m 95,5 m 955,0 pkt (265,5 pkt)
2.Silver medal with cup.svg 7 lutego 2004 Norwegia Stryn Bjørkelibakken K-90 indywid. 97,0 m 96,5 m 261,0 pkt 12,5 pkt Mateusz Rutkowski

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2002/2003 20.
2003/2004 6.
2004/2005 7.
2005/2006 5.
2006/2007 6.
2007/2008 1.
2008/2009 7.
2009/2010 3.
2010/2011 1.
2011/2012 7.
2012/2013 25.
2013/2014 15.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 11 stycznia 2003 Czechy Liberec Ještěd K-120 131,0 m 129,0 m 271,0 pkt
2. 10 marca 2006 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 138,0 m 132,5 m 289,0 pkt *T. Nordycki 2006
3. 1 grudnia 2007 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 146,5 m 137,0 m 308,8 pkt
4. 8 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 133,0 m 131,0 m 275,5 pkt
5. 9 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 134,0 m 128,0 m 269,6 pkt
6. 13 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 94,5 m 96,0 m 254,5 pkt
7. 14 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 95,0 m 95,0 m 249,5 pkt
8. 22 grudnia 2007 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,5 m 133,0 m 260,4 pkt
9. 30 grudnia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,5 m 141,5 m 295,9 pkt *TCS 2007/2008
10. 2 lutego 2008 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 261,1 pkt
11. 3 lutego 2008 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 135,0 m 139,0 m 288,7 pkt
12. 8 lutego 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 132,0 m 128,5 m 272,4 pkt
13. 6 stycznia 2010 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 136,0 m 264,7 pkt *TCS 2009/2010
14. 16 stycznia 2010 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 131,5 m 131,0 m 271,5 pkt
15. 4 grudnia 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 138,5 m 137,5 m 281,4 pkt
16. 5 grudnia 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 135,0 m 137,0 m 283,0 pkt
17. 17 grudnia 2010 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m [q] 134,4 pkt
18. 18 grudnia 2010 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,0 m 135,5 m 291,0 pkt
19. 29 grudnia 2010 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 131,5 m 138,0 m 289,6 pkt *TCS 2010/2011
20. 3 stycznia 2011 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,5 m 126,5 m 266,5 pkt *TCS 2010/2011
21. 9 stycznia 2011 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 211,5 m 193 m 414,5 pkt * Loty 2010/2011
22. 6 stycznia 2012 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 135,0 m [q] 138,7 pkt *TCS 2011/2012
23. 14 grudnia 2013 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 143,5 m 139,0 m 284,1 pkt

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
2002/2003 1 - - 1
2003/2004 - 2 - 2
2004/2005 - 4 4 8
2005/2006 1 3 1 5
2006/2007 - 3 2 5
2007/2008 10 3 3 16
2008/2009 - 2 - 2
2009/2010 2 1 5 8
2010/2011 7 8 1 16
2011/2012 1 2 4 7
2012/2013 - 1 1 2
2013/2014 1 1 2 4
suma 23 30 23 76

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 stycznia 2003 Czechy Liberec Ještěd K-120 131,0 m 129,0 m 271,0 pkt 1.
2. 29 grudnia 2003 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 132,5 m 129,0 m 272,7 pkt 2. 22,5 pkt Sigurd Pettersen
3. 10 stycznia 2004 Czechy Liberec Ještěd K-120 126,0 m 127,3 pkt 2. 1,3 pkt Janne Ahonen
4. 28 listopada 2004 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 135,5 m 133,5 m 288,2 pkt 2. 20,1 pkt Janne Ahonen
5. 18 grudnia 2004 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,5 m 137,5 m 278,2 pkt 2. 1,1 pkt Janne Ahonen
6. 1 stycznia 2005 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 HS-125 119,5 m 122,5 m 254,1 pkt 2. 12,9 pkt Janne Ahonen
7. 22 stycznia 2005 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 139,0 m 134,0 m 278,4 pkt 3. 5,1 pkt Janne Ahonen
8. 5 lutego 2005 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 135,5 m 143,9 pkt 2. 0,1 pkt Kazuyoshi Funaki
9. 6 lutego 2005 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 123,5 m 126,0 m 243,1 pkt 3. 49,0 pkt Roar Ljøkelsøy
10. 11 lutego 2005 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 125,0 m 126,5 m 233,7 pkt 3. 29,4 pkt Matti Hautamäki
11. 6 marca 2005 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 126,0 m 125,5 m 266,1 pkt 3. 3,9 pkt Matti Hautamäki
12. 29 stycznia 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 127,5 m 268,9 pkt 3. 8,6 pkt Matti Hautamäki
13. 4 lutego 2006 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 135,5 m 145,0 m 270,4 pkt 2. 3,9 pkt Andreas Kofler
14. 7 marca 2006 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,0 m 129,5 m 271,9 pkt 2. 1,4 pkt Andreas Küttel
15. 10 marca 2006 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 138,0 m 132,0 m 289,0 pkt 1.
16. 12 marca 2006 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 129,0 m 124,0 m 276,9 pkt 2. 2,1 pkt Adam Małysz
17. 2 grudnia 2006 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 126,5 m 134,5 m 258,0 pkt 3. 7,9 pkt Simon Ammann
18. 4 stycznia 2007 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,5 m 129,5 m 269,3 pkt 2. 1,1 pkt Anders Jacobsen
19. 13 stycznia 2007 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 206,0 m 189,5 m 384,1 pkt 2. 4,2 pkt Anders Jacobsen
20. 27 stycznia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 134,0 m 131,5 m 279,9 pkt 2. 3,2 pkt Adam Małysz
21. 13 marca 2007 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 116,5 m 117,5 m 217,7 pkt 3. 11,3 pkt Adam Małysz
22. 1 grudnia 2007 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 146,5 m 137,0 m 308,8 pkt 1.
23. 8 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 133,0 m 131,0 m 275,7 pkt 1.
24. 9 grudnia 2007 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 134,0 m 128,0 m 269,6 pkt 1.
25. 13 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 94,5 m 96,0 m 254,5 pkt 1.
26. 14 grudnia 2007 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 95,0 m 95,0 m 249,5 pkt 1.
27. 22 grudnia 2007 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,5 m 133,0 m 260,4 pkt 1.
28. 23 grudnia 2007 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 124,5 m 135,0 m 246,6 pkt 3. 6,1 pkt Andreas Küttel
29. 30 grudnia 2007 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,5 m 141,5 m 295,9 pkt 1.
30. 5 stycznia 2008 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 138,0 m 132,5 m 271,4 pkt 2. 11,1 pkt Janne Ahonen
31. 6 stycznia 2008 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 121,0 m 135,5 m 242,7 pkt 3. 8,9 pkt Janne Ahonen
32. 13 stycznia 2008 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 128,5 m 120,5 m 247,7 pkt 2. 5,7 pkt Tom Hilde
33. 25 stycznia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 132,0 m 264,9 pkt 3. 11,6 pkt Gregor Schlierenzauer
34. 27 stycznia 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 135,0 m 145,0 pkt 2. 4,1 pkt Anders Bardal
35. 2 lutego 2008 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 261,6 pkt 1.
36. 3 lutego 2008 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 135,0 m 139,0 m 288,7 pkt 1.
37. 8 lutego 2008 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 132,0 m 128,5 m 272,4 pkt 1.
38. 25 stycznia 2009 Kanada Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 140,5 m 141,0 m 291,7 pkt 2. 1,5 pkt Gregor Schlierenzauer
39. 31 stycznia 2009 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 112,0 m 123,5 m 216,9 pkt 2. 36,4 pkt Gregor Schlierenzauer
40. 5 grudnia 2009 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 130,0 m 134,0 m 265,4 pkt 2. 3,5 pkt Gregor Schlierenzauer
41. 18 grudnia 2009 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 132,5 m 125,0 m 243,5 pkt 3. 26,9 pkt Simon Ammann
42. 29 grudnia 2009 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 124,5 m 126,5 m 250,3 pkt 3. 14,9 pkt Andreas Kofler
43. 6 stycznia 2010 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 136,0 m 264,7 pkt 1.
44. 16 stycznia 2010 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 131,5 m 131,0 m 271,5 pkt 1.
45. 22 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 128,5 m 266,2 pkt 3. 23,6 pkt Gregor Schlierenzauer
46. 23 stycznia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,5 m 130,5 m 276,2 pkt 3. 19,4 pkt Gregor Schlierenzauer
47. 7 marca 2010 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 130,0 m 272,4 pkt 3. 12,0 pkt Simon Ammann
48. 28 listopada 2010 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-134 142,0 m 145,5 m 328,3 pkt 2. 2,9 pkt Andreas Kofler
49. 4 grudnia 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 138,5 m 137,5 m 281,4 pkt 1.
50. 5 grudnia 2010 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 135,0 m 137,0 m 283,0 pkt 1.
51. 17 grudnia 2010 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m 134,4 pkt 1.
52. 18 grudnia 2010 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,0 m 135,5 m 291,0 pkt 1.
53. 19 grudnia 2010 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 124,5 m 134,0 m 258,8 pkt 2. 6,3 pkt Andreas Kofler
54. 29 grudnia 2010 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 131,5 m 138,0 m 289,6 pkt 1.
55. 3 stycznia 2011 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 129,5 m 126,5 m 266,5 pkt 1.
56. 6 stycznia 2011 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 136,0 m 135,0 m 277,1 pkt 2. 1,6 pkt Tom Hilde
57. 8 stycznia 2011 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 196,5 m 190,5 m 421,9 pkt 2. 3,3 pkt Martin Koch
58. 9 stycznia 2011 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 211,5 m 193,0 m 414,5 pkt 1.
59. 15 stycznia 2011 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,5 m 124,5 m 248,2 pkt 2. 1,4 pkt Severin Freund
60. 16 stycznia 2011 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 110,0 m 136,5 m 222,4 pkt 2. 10,5 pkt Andreas Kofler
61. 22 stycznia 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 125,5 m 268,9 pkt 2. 7,4 pkt Simon Ammann
62. 2 lutego 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 134,0 m 134,0 m 264,0 pkt 2. 0,6 pkt Kamil Stoch
63. 18 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 224,0 m 448,1 pkt 2. 2,8 pkt Gregor Schlierenzauer
64. 27 listopada 2011 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 130,0 m 137,0 m 256,3 pkt 3. 7,9 pkt Andreas Kofler
65. 11 grudnia 2011 Czechy Harrachov Čerťák K-125 HS-142 129,5 m 136,0 m 283,9 pkt 2. 8,5 pkt Richard Freitag
66. 17 grudnia 2011 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 128,5 m 129,5 m 257,4 pkt 3. 8,8 pkt Anders Bardal
67. 30 grudnia 2011 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 128,0 m 128,5 m 264,3 pkt 3. 19,0 pkt Gregor Schlierenzauer
68. 6 stycznia 2012 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 135,0 m 138,7 pkt 1.
69. 15 stycznia 2012 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 200,5 m 206,8 pkt 2. 5,7 pkt Robert Kranjec
70. 4 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 123,5 m 130,0 m 227,5 pkt 3. 22,3 pkt Gregor Schlierenzauer
71. 24 listopada 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 99,0 m 102,0 m 267,2 pkt 2. 1,3 pkt Severin Freund
72. 25 listopada 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 135,0 m 134,0 m 269,4 pkt 3. 6,1 pkt Gregor Schlierenzauer
73. 29 listopada 2013 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 127,5 m 133,5 m 272,3 pkt 3. 0,9 pkt Gregor Schlierenzauer
74. 14 grudnia 2013 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 143,5 m 139,0 m 284,1 pkt 1.
75. 1 stycznia 2014 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 139,0 m 139,0 m 285,1 pkt 2. 11,0 pkt Thomas Diethart
76. 6 stycznia 2014 Austria Bischofshofen im Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,0 m 142,0 m 293,6 pkt 3. 2,9 pkt Thomas Diethart

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2002/2003
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Neustadt Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Tauplitz Tauplitz Willingen Willingen Oslo Lahti Lahti Planica Planica punkty
- - - - - - - - 9 25 12 6 1 7 12 - - - - - - - 13 9 13 9 8 385
Sezon 2003/2004
Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
9 - - - - 2 8 7 4 2 4 4 9 5 17 6 - 12 6 12 9 12 10 696
Sezon 2004/2005
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Tauplitz Tauplitz Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Pragelato Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
5 2 5 18 13 7 2 22 11 2 4 5 19 4 5 3 6 12 12 2 3 3 3 13 18 6 12 26 1138
Sezon 2005/2006
Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
6 6 9 8 9 12 7 36 25 4 8 - - 7 3 2 5 2 1 2 9 13 846
Sezon 2006/2007
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty
22 3 12 10 7 10 11 2 5 2 10 2 7 13 - - - 37 3 17 9 15 12 5 756
Sezon 2007/2008
Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
1 1 1 1 1 1 3 1 6 2 3 4 2 5 3 2 1 1 1 8 5 12 8 8 4 19 17 1794
Sezon 2008/2009
Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Zakopane Zakopane Whistler Whistler Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty
4 6 4 12 19 6 7 11 6 5 16 5 9 - - 5 2 2 11 - - 8 9 6 23 27 21 795
Sezon 2009/2010
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
20 2 21 3 8 6 3 9 14 1 12 15 1 30 3 3 - - 4 3 5 5 5 944
Sezon 2010/2011
Kuusamo Kuopio Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Zakopane Willingen Klingenthal Oberstdorf Vikersund Vikersund Lahti Planica Planica punkty
2 5 1 1 1 1 2 1 14 1 2 2 1 2 3 5 2 7 4 2 16 12 5 5 2 7 1757
Sezon 2011/2012
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Predazzo Predazzo Willingen Oberstdorf Lahti Trondheim Oslo Planica Planica punkty
3 12 6 9 2 3 5 3 6 6 1 2 4 47 11 16 9 3 6 13 15 7 7 39 21 12 1014
Sezon 2012/2013
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Krasnaja Polana Krasnaja Polana Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
2 3 33 4 15 15 30 40 11 18 6 23 27 - - - - - - - - - - - - - - 312
Sezon 2013/2014
Klingenthal Kuusamo Lillehammer Lillehammer Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Falun Lahti Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
15 3 34 5 1 31 - - 5 2 8 3 - - - - - - - - - - - - - - - - 438
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2002/2003 10.
2003/2004 4.
2004/2005 3.
2005/2006 20.
2006/2007 4.
2007/2008 2.
2008/2009 8.
2009/2010 6.
2010/2011 1.
2011/2012 2.
2012/2013 16.
2013/2014 2.

Turniej Nordycki[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2003 9.
2004 9.
2005 8.
2006 1.
2007 17.
2008 6.
2009 8.
2010 3.

Puchar Świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2002/2003 17.
2004/2005 7.
2005/2006 11.
2006/2007 5.
2007/2008 9.
2008/2009 18.
2009/2010 18.
2010/2011 3.
2011/2012 7.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2003 1.
2004 4.
2005 3.
2006 26.
2007 1.
2008 7.
2009 52.
2010 4.
2011 1.
2012 22.

Zwycięstwa w konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 10 sierpnia 2003 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 109,0 m 107,5 m 289,0 pkt
2. 14 sierpnia 2005 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 127,0 m 127,0 m 262,7 pkt
3. 12 sierpnia 2007 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 104,0 m 104,5 m 272,0 pkt
4. 18 sierpnia 2007 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 104,0 m 114,5 m 248,3 pkt
5. 24 sierpnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 121,5 m 126,0 m 244,0 pkt
6. 17 lipca 2011 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 119,5 m 129,0 m 236,7 pkt
7. 20 lipca 2011 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 101,5 m 103,0 m 268,0 pkt
8. 23 lipca 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 128,0 m 262,1 pkt
9. 7 sierpnia 2011 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 108,5 m 104,5 m 268,9 pkt
10. 12 sierpnia 2011 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 126,5 m 132,0 m 283,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 10 sierpnia 2003 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 109,0 m 107,5 m 289,0 pkt 1.
2. 14 sierpnia 2003 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 124,5 m 116,0 m 233,9 pkt 2. 20,6 pkt Sigurd Pettersen
3. 31 lipca 2004 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 110,0 m 101,0 m 276,0 pkt 2. 1,5 pkt Adam Małysz
4. 7 sierpnia 2005 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 100,0 m 103,5 m 260,5 pkt 3. 3,5 pkt Wolfgang Loitzl
5. 14 sierpnia 2005 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 127,0 m 127,0 m 262,7 pkt 1.
6. 27 sierpnia 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,5 m 134,0 m 273,7 pkt 2. 10,2 pkt Jakub Janda
7. 10 września 2005 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 118,5 m 121,5 m 232,5 pkt 3. 22,3 pkt Jakub Janda
8. 11 września 2005 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 124,0 m 127,5 m 255,7 pkt 2. 14,6 pkt Jakub Janda
9. 12 sierpnia 2007 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 104,0 m 104,5 m 272,0 pkt 1.
10. 16 sierpnia 2007 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 131,5 m 143,0 m 271,6 pkt 2. 5,6 pkt Gregor Schlierenzauer
11. 18 sierpnia 2007 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 104,0 m 114,5 m 248,3 pkt 1.
12. 24 sierpnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 121,5 m 126,0 m 244,0 pkt 1.
13. 25 sierpnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 137,0 m 133,5 m 290,9 pkt 2. 5,5 pkt Adam Małysz
14. 3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 132,5 m 139,5 m 287,1 pkt 3. 8,4 pkt Kamil Stoch
15. 26 lipca 2008 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 99,5 m 104,0 m 259,0 pkt 3. 18,0 pkt Georg Späth
16. 1 sierpnia 2008 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 115,5 m 135,4 pkt 3. 4,0 pkt Andreas Kofler
17. 8 sierpnia 2010 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 107,0 m 106,0 m 261,8 pkt 2. 3,8 pkt Adam Małysz
18. 13 sierpnia 2010 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 130,0 m 131,5 m 249,1 pkt 2. 7,2 pkt Daiki Itō
19. 3 października 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,5 m 133,5 m 259,4 pkt 2. 1,3 pkt Kamil Stoch
20. 17 lipca 2011 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 119,5 m 129,0 m 236,7 pkt 1.
21. 20 lipca 2011 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 101,5 m 103,0 m 268,0 pkt 1.
22. 23 lipca 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 128,0 m 262,1 pkt 1.
23. 7 sierpnia 2011 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 108,5 m 104,5 m 268,9 pkt 1.
24. 12 sierpnia 2011 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 126,5 m 132,0 m 283,8 pkt 1.
25. 14 sierpnia 2011 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 133,5 pkt 2. 3,5 pkt Kamil Stoch
26. 3 października 2012 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 130,0 m 137,0 m 256,9 pkt 3. 15,6 pkt Severin Freund

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

2003
Hinterzarten Courchevel Predazzo Innsbruck punkty
1 2 8 20 223
2004
Hinterzarten Courchevel Zakopane Predazzo Innsbruck Hakuba Hakuba punkty
2 4 19 16 10 5 5 273
2005
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Zakopane Predazzo Bischofshofen Hakuba Hakuba punkty
3 5 1 2 8 22 2 3 466
2006
Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty
- - - - 15 11 - - 15 6 96
2007
Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty
1 6 2 1 1 2 - - 3 22 569
2008
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Pragelato Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal Liberec punkty
3 3 5 9 15 11 - - - - 234
2009
Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty
26 14 - - - - - - - 23
2010
Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Wisła Wisła Hakuba Hakuba Liberec Klingenthal punkty
2 2 14 6 5 - - 6 2 383
2011
Wisła Szczyrk Zakopane Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
1 1 1 1 1 2 - - - 6 - 620
2012
Wisła Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba Ałmaty Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
- - - - - - - 7 3 96
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Narodów[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2007 1.
2008 4.
2009 40.
2010 2.

Lotos Poland Tour[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2011 1.

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2002/2003 18.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 14 grudnia 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 129,5 m 123,5 m 267,3 pkt 2. 9,8 pkt Mathias Hafele
2. 15 grudnia 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 124,0 m 132,0 m 278,2 pkt 1.
3. 21 grudnia 2002 Czechy Liberec Ještěd K-120 129,0 m 139,0 m 278,9 pkt 1.
4. 22 grudnia 2002 Czechy Liberec Ještěd K-120 124,5 m 129,5 m 260,7 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2000/2001
Velenje Velenje Villach Oberstdorf Rælingen Rælingen Winterberg St Moritz Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Sapporo Brotterode Brotterode Lauscha Lauscha Ramsau Schönwald Neustadt Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Planica Ishpeming Chamonix Chamonix Zakopane Zakopane Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Våler Zaō Zaō Örnskoeldsvik Örnskoeldsvik Hede punkty
- - q - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2002/2003
Lahti Lahti Liberec Liberec Sankt Moritz Engelberg Seefeld Bischofshofen Sapporo Sapporo Sapporo Planica Planica Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Braunlage Braunlage Willingen Zakopane Zakopane Eisenerz Eisenerz Westby Brotterode Brotterode Lauscha Ishpeming Ishpeming Ishpeming Ruhpolding Ruhpolding Zaō Zaō Stryn Stryn punkty
2 1 1 1 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 380
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Thomas pochodzi ze sportowej rodziny. Jego dziadek był skoczkiem narciarskim, a wujek Alois zdobył siódme miejsce na igrzyskach olimpijskich w 1976 roku w slalomie. Ojciec także uprawiał narciarstwo. Thomas ma dwie starsze siostry, Christinę i Verenę. 26 grudnia 2012 urodziła się jego córka Lilly[12].

Morgenstern posiada także licencję pilota[13]. Jego ulubionymi wykonawcami są szwedzki muzyk Basshunter oraz Summoning – austriacki zespół black metalowy. Jest agnostykiem[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Skład zespołu: Andreas Widhölzl, Andreas Kofler, Martin Koch, Thomas Morgenstern
  2. 2,0 2,1 Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer
  3. 3,0 3,1 Skład zespołu: Michael Hayböck, Thomas Morgenstern, Thomas Diethart, Gregor Schlierenzauer
  4. 4,0 4,1 Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Andreas Widhölzl, Thomas Morgenstern, Martin Höllwarth
  5. 5,0 5,1 Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Gregor Schlierenzauer, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Martin Koch, Thomas Morgenstern i Gregor Schlierenzauer
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Skład zespołu: Gregor Schlierenzauer, Martin Koch, Andreas Kofler, Thomas Morgenstern
  8. 8,0 8,1 Skład zespołu: Chiara Hölzl, Thomas Morgenstern, Jacqueline Seifriedsberger, Gregor Schlierenzauer
  9. 9,0 9,1 Skład zespołu: Wolfgang Loitzl, Manuel Fettner, Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer
  10. Upadek tuż po lądowaniu
  11. 11,0 11,1 11,2 Seria została odwołana.
  12. 12,0 12,1 Skład zespołu: Andreas Widhölzl, Andreas Goldberger, Wolfgang Loitzl, Thomas Morgenstern
  13. 13,0 13,1 Skład zespołu: Martin Koch, Thomas Morgenstern, Andreas Kofler, Gregor Schlierenzauer
  14. 14,0 14,1 Skład zespołu: Thomas Morgenstern, Andreas Kofler, Gregor Schlierenzauer i Martin Koch
  15. 15,0 15,1 Skład zespołu: Manuel Fettner, Christoph Strickner, Roland Müller i Thomas Morgenstern
  16. 16,0 16,1 Skład zespołu: Roland Müller, Christoph Lenz, Nicolas Fettner i Thomas Morgenstern
  17. 17,0 17,1 2. seria odwołana z powodu silnych opadów śniegu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Szczepankiewicz: Skoki Narciarskie: Thomas Morgenstern: "Ostatni sezon dużo mnie nauczył". skijumping.pl, 2010-01-29. [dostęp 2011-08-16].
  2. Holmenkollmedaljen til Thomas Morgenstern (norw.)
  3. 3,0 3,1 Tadeusz Mieczyńsk: Thomas Morgenstern kończy karierę. skijumping.pl, 2014-09-26. [dostęp 2014-09-26].
  4. Andrzej Mysiak: FIS Cup: Sinkovec wygrywa inaugurację w Rumunii (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-06-09. [dostęp 2012-07-07].
  5. Morgenstern mocno potłuczony, ale przytomny
  6. Aleksandra Kruc: Lekarz Morgensterna: Odwołujemy stan alarmowy. skokinarciarskie.pl, 2014-01-13. [dostęp 2014-01-18].
  7. Anna Szczepankiewicz: Thomas Morgenstern opuścił szpital w Salzburgu. skijumping.pl, 2014-01-16. [dostęp 2014-01-18].
  8. Anna Szczepankiewicz: Thomas Morgenstern: "Bez igrzysk nie osiągnąłbym nic". skijumping.pl, 2014-02-23. [dostęp 2014-09-26].
  9. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2014-01-10]. s. 1741.
  10. 10,0 10,1 Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (staatliche Auszeichnungen bis 2013) (niem.). sportministerium.at. [dostęp 2014-02-11]. s. 41.
  11. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2014-01-10]. s. 1623.
  12. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Thomas Morgenstern został ojcem!. skijumping.pl, 2012-12-26. [dostęp 2012-12-27].
  13. Skoki Narciarskie: Thomas Morgenstern: "Na pewno szybciej dorosłem"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]