Martin Schmitt

Martin Schmitt
Data urodzenia	29 stycznia 1978
Miejsce urodzenia	Villingen-Schwenningen, RFN
Wzrost	182 cm
Waga	65 kg
Przydomek	Maddin, Messerschmitt
Klub	SC Furtwangen
Trener kadry	Werner Schuster
Pierwszy skok	1984
Debiut w PŚ	4 stycznia 1997, Innsbruck (25. miejsce)
1-sze punkty	4 stycznia 1997, Innsbruck (25. miejsce)
1-sze podium	28 listopada 1998 Lillehammer (1. miejsce)
Najdłuższy skok	224 m Planica (23 marca 2002)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Złoto	2002 Salt Lake City	Skocznia K-120 drużynowo
Srebro	1998 Nagano	Skocznia K-120 drużynowo
Srebro	2010 Vancouver	Skocznia K-125 drużynowo
Mistrzostwa świata
Złoto	1999 Ramsau	Skocznia K-120 indywidualnie
Złoto	1999 Ramsau	Skocznia K-120 drużynowo
Złoto	2001 Lahti	Skocznia K-116 indywidualnie
Złoto	2001 Lahti	Skocznia K-116 drużynowo
Srebro	2001 Lahti	Skocznia K-90 indywidualnie
Srebro	2005 Oberstdorf	Skocznia K-90 drużynowo
Srebro	2009 Liberec	Skocznia K-120 indywidualnie
Brąz	1997 Trondheim	Skocznia K-120 drużynowo
Brąz	2001 Lahti	Skocznia K-90 drużynowo
Brąz	2011 Oslo	Skocznia K-95 drużynowo
Mistrzostwa świata w lotach
Srebro	2002 Harrachov	Indywidualnie
Puchar świata w skokach
Kryształowa kula		1998/1999
Kryształowa kula		1999/2000
2. miejsce		2000/2001
Puchar Świata w lotach narciarskich
Mała Kryształowa Kula		1998/1999
Mała Kryształowa Kula		2000/2001
Turniej Czterech Skoczni
3. miejsce		1999/2000
3. miejsce		2000/2001
Turniej Nordycki
3. miejsce		2001
3. miejsce		2002
Letnie Grand Prix
3. miejsce		1998
Puchar KOP
1. miejsce		1998/1999

Martin Schmitt (ur. 29 stycznia 1978 r. w Villingen-Schwenningen) – niemiecki skoczek narciarski, trzykrotny medalista olimpijski, dziesięciokrotny medalista mistrzostw świata, wicemistrz świata w lotach narciarskich, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach oraz w lotach, a także zdobywca Pucharu KOP.

Kariera

Martin Schmitt zaczął trenować skoki narciarskie w szóstym roku życia. Od początku kariery reprezentuje klub SC Furtwangen. W Pucharze Świata zadebiutował w trzecim konkursie 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni, zajmując 25. miejsce 1 stycznia 1997 roku w Innsbrucku. Oprócz tego wystartował jeszcze w trzech konkursach sezonu 1996/1997, za każdym razem zdobywając punkty. Dało mu to 55. miejsce w klasyfikacji generalnej. Najlepszy wynik osiągnął 2 lutego 1997 roku w niemieckim Willingen, gdzie był dwunasty. Na przełomie lutego i marca 1997 roku wystąpił na Mistrzostwach Świata w Trondheim, gdzie indywidualnie zajął 33. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był piętnasty. Na tych samych mistrzostwach był także członkiem niemieckiej drużyny, która zdobyła brązowy medal.

Najważniejszą imprezą sezonu 1997/1998 były Igrzyska Olimpijskie w Nagano. Do tego czasu Martin uzyskiwał w zawodach pucharowych przyzwoite wyniki, najwyższą uzyskaną przez niego pozycją było ósme miejsce 17 stycznia 1998 roku w Zakopanem. Na igrzyskach był czternasty na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie zajął 19. miejsce. Natomiast w konkursie drużynowym wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Hansjörgiem Jäkle i Dieterem Thomą wywalczył srebrny medal olimpijski. Równe wyniki uzyskiwane w drugiej części tego sezonu pozwoliły mu zająć 27. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lecie 1998 roku zajął trzecie miejsce w klasyfikacji piątej edycji Letniego Grand Prix w skokach narciarskich, za dwoma Japończykami: Masahiko Haradą i Kazuyoshim Funakim.

Rywalizację w sezonie 1998/1999 zaczął od wywalczenia swego pierwszego podium i zarazem zwycięstwa w norweskim Lillehammer 28 listopada 1998 roku. Łącznie w tym sezonie osiemnastokrotnie stawał na podium, wygrywając przy tym aż 10 konkursów. Wygrał między innymi w Oberstdorfie i Garmisch-Partenkirchen, jednak w pozostałych konkursach 47. Turnieju Czterech Skoczni, w Innsbrucku i Bischofshofen zajął odpowiednio trzynaste i czternaste miejsce. Były to dwa jedyne starty Schmitta w tym sezonie, w których nie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów. W klasyfikacji końcowej tego turnieju zajął ostatecznie czwarte miejsce, tracąc do trzeciego Hideharu Miyahiry z Japonii tylko 1,2 punktu. Znakomita postawa na skoczniach w trakcie tego sezonu dała mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej oraz Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej sezonu 1998/1999 Pucharu Świata w lotach. Na Mistrzostwach Świata w Ramsau w 1999 roku w konkursie indywidualnym na dużej skoczni skoki na 126,0 m i 129,5 m dały mu złoty medal, przed Hannawaldem i Miyahirą. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na normalnym obiekcie Martin zajmował trzecie miejsce z odległością 96,0 m. Na czwartym miejscu znajdował się Harada, który tracił do Niemca tylko 0,5 punktu. W drugiej kolejce Schmitt uzyskał 92,0 m, a Harada dwa metry więcej. Sprawiło to, że Japończyk go wyprzedził, podobnie jak i trzech kolejnych zawodników, wobec czego Niemiec zakończył ten konkurs na siódmej pozycji. W konkursie drużynowym razem z Hannawaldem, Christofem Duffnerem i Thomą zdobył zdobył kolejny złoty medal, wyprzedzając Japończyków o zaledwie 1,9 punktu. W sezonie tym został także zdobywcą Pucharu KOP.

Schmitt w 2004

Wysoką formę utrzymywał także w sezonie 1999/2000, który zaczął od zwycięstwa 27 listopada 1999 roku w fińskim Kuopio. W całym cyklu siedemnaście razy stawał na podium, wygrywając jedenaście konkursów, cztery razy był drugi i dwa razy trzeci. Wygrał po dwa konkursy w Zakopanem (19 i 20 grudnia 1999 r.), Engelbergu (8 i 9 stycznia 2000 r.), Sapporo (22 i 23 stycznia 2000 r.) oraz Iron Mountain (26 i 27 lutego 2000 r.). W konkursach 48. Turnieju Czterech Skoczni zajął pierwsze miejsce w Oberstdorfie, jedenaste w Ga-Pa, drugie w Innsbrucku i trzecie w Bischofshofen. W klasyfikacji końcowej był trzeci, za Andreasem Widhölzlem z Austrii i Finem Janne Ahonenem. Wyniki te dały mu drugą z rzędu Kryształową Kulę. W lutym 2000 roku Schmitt był szósty podczas Mistrzostw Świata w Lotach w Vikersund.

Także sezon 2000/2001 zaczął od zwycięstwa, 24 listopada 2000 roku w Kuopio. Wygrał również między innymi zawody w Oberstdorfie, będące pierwszym etapem 49. Turnieju Czterech Skoczni. W drugiej kolejce tego konkursu ustanowił rekord skoczni Schattenbergschanze osiągając 133,0 m. W kolejnych konkursach nie było już tak dobrze, w Ga-Pa i Innsbrucku Martin był ósmy, a w Bischofshofen czwarty. Dwa ostatnie konkursy wygrał Adam Małysz, który ostatecznie triumfował w całym turnieju. Zaraz za Polakiem znalazł się Janne Ahonen, a Schmitt był trzeci. Mimo to Niemiec wciąż pozostawał liderem PŚ. Prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata stracił na rzecz Małysza po konkursach w czeskim Harrachovie 13 i 14 stycznia 2001 roku, które wygrał Polak, a Martin zajął drugie i trzecie miejsce. Odzyskał je już w następnym konkursie, 24 stycznia w Hakubie, w którym wygrał, a Małysz po upadku w jednym ze skoków zajął ósme miejsce. Polak nie dał jednak za wygraną i po konkursach w Sapporo 27 i 28 stycznia znowu objął prowadzenie. Martin w pierwszym z tych konkursów był siódmy, a w drugim, po skoku na zaledwie 72 m zajął ostatnie, 49. miejsce. Także pierwszy konkurs w Willingen, 2 lutego, był całkowicie nieudany - Niemiec uzyskał 97 m i zajął 44. miejsce. Następnego dnia spisał się znacznie lepiej zajmując szóste miejsce, jednak w klasyfikacji generalnej przewaga Polaka rosła. W drugiej połowie lutego 2001 roku odbywały się Mistrzostwa Świata w Lahti, gdzie jego największym rywalem ponownie był Małysz. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na dużej skoczni na prowadzeniu znajdował się Polak (128 m), drugi był Ahonen (124,5 m), a Schmitt był trzeci ze stratą 2,7 punktu do Małysza i 0,3 punktu do Fina. W drugiej serii Niemiec oddał najdłuższy skok konkursu - 131,0 m i nie dał się już wyprzedzić, broniąc tym samym tytuł wywalczony w Ramsau. Małysz uzyskał 128,5 m i ze startą 2,8 punktu zajął drugie miejsce, a Ahonenowi przypadł brązowy medal. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie sytuacja wyglądała odwrotnie. Po pierwszej serii prowadził Niemiec (91,5 m) z sześciopunktową przewagą nad Polakiem i siedmiopunktową przewagą nad trzecim Martinem Höllwarthem z Austrii. W drugiej kolejce najdalej skoczył Adam Małysz - 98,5 m, wyrównując tym samym rekord obiektu. Schmitt uzyskał 91,0 m i z wyraźną stratą zajął drugie miejsce, brązowy medal wywalczył Höllwarth. Także w obu konkursach drużynowych Martin zdobywał medale: na dużym obiekcie złoty, a na normalnym brązowy. W końcówce sezonu Niemiec wywalczył jeszcze trzecie miejsce w piątej edycji Turnieju Nordyckiego, za Małyszem i Austriakiem Andreasem Goldbergerem oraz zapewnił sobie triumf w sezonie 2000/2001 Pucharu Świata w lotach wygrywając ostatni konkurs cyklu, 18 marca 2001 roku w słoweńskiej Planicy. W klasyfikacji generalnej PŚ w skokach musiał uznać jednak wyższość Małysza i zajął drugą pozycję.

W pierwszych czterech konkursach sezonu 2001/2002 zajmował kolejno drugie, siódme, ponownie drugie i ponownie siódme miejsce. Dwa z tych konkursów wygrał Adam Małysz, w pozostałych był drugi i to on prowadził w Pucharze Świata. W pięciu kolejnych konkursach Martin prezentował się trochę słabiej, tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce, a 16 grudnia 2001 roku w Engelbergu zajął dopiero 48. miejsce. W Oberstdorfie był dziewiętnasty, w Ga-Pa ósmy, a w Innsbrucku i Bischofshofen piąty co dało mu siódme miejsce w klasyfikacji końcowej 50. Turnieju Czterech Skoczni. Ponownie blisko podium był 18 stycznia 2002 roku w Zakopanem, gdzie był czwarty, a dzień później ponownie zajął piąte miejsce. W połowie lutego 2002 roku wyjechał na Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City, gdzie indywidualnie co prawda medalu nie zdobył, ale plasował się w czołowej dziesiątce. Na normalnej skoczni był siódmy, a na dużej dziesiąty. Brak indywidualnego sukcesu nadrobił wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Stephanem Hocke i Michaelem Uhrmannem zdobywając mistrzostwo olimpijskie w konkursie drużynowym. Niemcy wyprzedzili wtedy reprezentantów Finlandii o zaledwie 0,1 punktu. Pierwszy konkurs PŚ po igrzyskach, 1 marca 2002 roku w Lahti wygrał Schmitt, wyprzedzając Małysza i Roberta Kranjca ze Słowenii. Było to jak dotąd jego ostatnie zwycięstwo w karierze. Niecały miesiąc po igrzyskach wywalczył srebrny medal na Mistrzostwach Świata w lotach w Harrachovie, ustępując tylko Hannawaldowi, a wyprzedzając Fina Mattiego Hautamäkiego. Trzy ostatnie konkursy to szósta edycja Turnieju Nordyckiego, w którym Martin, tak jak rok wcześniej, zajął trzecie miejsce. Łącznie w tym sezonie czterokrotnie stawał na podium, w tym raz wygrał, a trzy razy był drugi. Dało mu to piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Podczas konkursu drużynowych lotów w Planicy, 23 marca 2002 roku ustanowił swój rekord życiowy uzyskując 224,0 m.

Po zakończeniu sezonu 2001/2002 Schmitt przechodził kryzys formy. W sezonach 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 oraz 2005/2006 ani razu nie stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 29 grudnia 2002 roku w Oberstdorfie. W tym czasie wystartował jednak na wszystkich dużych imprezach. Na Mistrzostwach Świata w Val di Fiemme w 2003 roku wystartował tylko na dużej skoczni, indywidualnie zajął 21. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w konkursie drużynowym. Czwarte miejsce drużynowo Niemcy zajęli także na Mistrzostwach Świata w lotach w Planicy w 2004 roku, Martin indywidualnie uplasował się na 33. pozycji. Zdecydowanie lepiej wypadł podczas Mistrzostw Świata w Oberstdorfie w 2005 roku, gdzie wspólnie z Michaelem Neumayerem, Michaelem Uhrmannem i Georgiem Späthem zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym na normalnej skoczni. Na dużej skoczni Niemcy zajęli piąte miejsce, Martin w obu konkursach indywidualnych plasował się w okolicach połowy drugiej dziesiątki. Kolejną dużą imprezą we Włoszech były Igrzyska Olimpijskie w Turynie w 2006 roku, jednak także tym razem Niemiec nie przywiózł medalu. Drużynowo Niemcy zajęli czwartą pozycję, a w konkursie indywidualnym na dużym obiekcie Schmitt zajął. 19. miejsce. W zawodach indywidualnych na normalnej skoczni nie wystartował. Z tych czterech sezonów najlepsze wyniki uzyskał w sezonie 2003/2004, kiedy to zajął 20. miejsce.

Na podium zawodów Pucharu Świata Martin Schmitt wrócił w sezonie 2006/2007. W pierwszej połowie sezonu zajmował przeważnie miejsca w drugiej dziesiątce. Po nieudanych startach 28 stycznia w Oberstdorfie (32. miejsce) i 3 lutego w Titisee-Neustadt (41. miejsce), gdzie doznał niegroźnego upadku i został ranny w głowę, opuścił trzy kolejne konkursy. Pojawił się dopiero podczas jedenastej edycji Turnieju Nordyckiego. W pierwszym konkursie, 11 marca 2007 roku w Lahti zajął trzecie miejsce, za Małyszem i Austriakiem Andreasem Koflerem. Było to jednak jego jedyne podium w tym sezonie. Następnie był czternasty w Kuopio, w pierwszym konkursie w Oslo nie awansował do drugiej serii zawodów, a drugiego dnia był piąty. Turniej ukończył na 14. pozycji z dorobkiem 650.9 punktu. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 17. miejsce. Podium w Lahti było już pięćdziesiątym podium w jego karierze. Na przełomie lutego marca 2007 roku wystartował na Mistrzostwach Świata w Sapporo. Indywidualnie zajął najpierw 30. miejsce na dużym obiekcie, jednak na normalnej skoczni poprawił się i uplasował na szesnastej pozycji. Konkurs drużynowy zakończył się dla Niemców całkowitą porażką, zajęli ósme miejsce. Jest to najgorszy wynik reprezentacji Niemiec od Mistrzostw Świata w Falun w 1993 roku.

Sezon 2007/2008 w wykonaniu Martina był trochę słabszy. Tylko dwukrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce i ani razu nie stanął na podium. Najlepiej wypadł podczas konkursu w Bischofshofen 6 stycznia 2008 roku, gdzie zajął czwarte miejsce. Z drugiej strony trzykrotnie odpadał już po pierwszej serii konkursu, w tym 7 marca 2008 roku w Lillehammer zajął ostatnie 50. miejsce. Wystartował także w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego w Garmisch-Partenkirchen, z czego pierwszy wygrał, a w drugim zajął czwarte miejsce. Na Mistrzostwach Świata w lotach w Oberstdorfie Niemcy ze Schmittem w składzie ponownie zajęli czwarte miejsce, a indywidualnie Martin był piętnasty. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie dziewiętnasty.

Do wysokiej formy Niemiec powrócił w sezonie 2008/2009, kiedy to zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej. Co prawda w pierwszym konkursie cyklu, 29 listopada 2008 roku w Kuusamo zajął 39. miejsce, jednak w pozostałych startach nie zajmował miejsca niższego niż dwudzieste. Czternaście razy plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym był piąty w Oberstdorfie i Bischofshofen, ósmy w Ga-Pa i trzeci w Innsbrucku, gdzie wyprzedzili go tylko dwaj Austriacy: Wolfgang Loitzl oraz Gregor Schlierenzauer. W klasyfikacji końcowej 57. Turnieju Czterech Skoczni dało mu to czwarte miejsce. Na podium stanął w tym sezonie jeszcze jeden raz - 16 stycznia 2009 roku w Zakopanem, gdzie ponownie wyprzedzili go tylko ci sami dwaj Austriacy. Podczas Mistrzostw Świata w Libercu w 2009 roku wywalczył srebrny medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni. W pierwszej serii Martin skoczył 133,0 m i stracił 0,4 punktu do prowadzącego Andreasa Küttela ze Szwajcarii, a na trzecim miejscu znalazł się Norweg Anders Jacobsen ze stratą 1,4 punktu do Niemca. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych druga kolejka była często przerywana, aż w końcu jury zdecydowało o jej odwołaniu. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie skoki na 100,5 m i 98,0 m dały mu piąte miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy po raz kolejny zaprezentowali się fatalnie, zajmując 10. miejsce i kończąc rywalizację na pierwszej serii skoków. Schmitt uzyskał 112,5 m i był to najsłabszy wynik w ekipie niemieckiej.

W sezonie 2009/2010 jego najlepszym wynikiem indywidualnym było 10. miejsce 19 grudnia 2009 roku w Engelbergu. Pięciokrotnie zakończył rywalizację na pierwszej serii konkursu. W klasyfikacji generalnej zajął 29. miejsce. W lutym 2010 roku wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver, gdzie indywidualnie był dziesiąty na normalnej skoczni, a na dużym obiekcie zajął 30. miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy w składzie: Michael Neumayer, Andreas Wank, Martin Schmitt i Michael Uhrmann wywalczyli srebrny medal.

Schmitt po losowaniu odległości podczas benefisu Adama Małysza

W trzech pierwszych konkursach sezonu 2010/2011 nie wszedł do drugiej serii. W czwartym konkursie cyklu, 5 grudnia 2010 roku w Lillehammer zajął 23. miejsce. Opuścił trzy konkursy w Engelbergu i do rywalizacji wrócił na 59. Turniej Czterech Skoczni. W Oberstdorfie był osiemnasty, w Ga-Pa siódmy (co było jego najlepszym wynikiem w sezonie), do konkursu w Innsbrucku się nie zakwalifikował, a w Bischofshofen zajął 24. miejsce. W klasyfikacji końcowej turnieju zajął 29. miejsce. Punktował także w Harrachovie i Zakopanem, a w Sapporo nie wystartował. Po nieudanym konkursie w Klingenthal, gdzie zajął 43. miejsce odpuścił wszystkie starty, aż do Mistrzostw Świata w Oslo na przełomie lutego i marca 2011 roku. W konkursach indywidualnych zajął czternaste miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był szesnasty. W konkursie drużynowym na normalnej skoczni razem z Neumayerem, Uhrmannem i Severinem Freundem zdobył brązowy medal, a na dużej skoczni wspólnie z Richardem Freitagiem, Freundem i Uhrmannem zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal ze Słoweńcami o zaledwie 0,7 punktu. Po mistrzostwach wystartował tylko w jednym konkursie Pucharu Świata, 13 marca 2011 roku w Lahti, gdzie zajął 29. miejsce. Martin zakwalifikował się także do ostatniego konkursu sezonu, 20 marca 2011 roku w Planicy, jednak ostatecznie w nim nie wystartował. W klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce.

Schmitt jest ponadto mistrzem Niemiec z 2001 roku indywidualnie i z 2009 roku drużynowo, srebrne medale zdobył w 1999 roku indywidualnie oraz w 2011 roku w drużynie. Ponadto w latach 1997, 2007 i 2010 był trzeci indywidualnie, a w 2005 i 2010 roku zdobywał brązowy medal w drużynie. Martin założył także fundację na rzecz walki z rakiem; na chorobę tę cierpiał jego starszy brat, Thorsten, reprezentant Niemiec w kombinacji norweskiej.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
19.	11 lutego	1998	Nagano	Olimpijska	K-90	–	indywidualny	82,0 m	82,0 m	199,5 pkt	35,0 pkt	Jani Soininen
14.	15 lutego	1998	Nagano	Olimpijska	K-120	–	indywidualny	118,5 m	123,0 m	233,7 pkt	38,6 pkt	Kazuyoshi Funaki
2.	17 lutego	1998	Nagano	Olimpijska	K-120	–	drużynowy	98,0 m	126,5 m	897,4 pkt (200,1 pkt)	35,6 pkt	Japonia
7.	10 lutego	2002	Salt Lake City	Utah Olympic Park	K-90	–	indywidualny	94,5 m	94,5 m	250,0 pkt	19,0 pkt	Simon Ammann
10.	13 lutego	2002	Salt Lake City	Utah Olympic Park	K-120	–	indywidualny	126,0 m	119,5 m	240,4 pkt	41,0 pkt	Simon Ammann
1.	18 lutego	2002	Salt Lake City	Utah Olympic Park	K-120	–	drużynowy	131,5 m	123,5 m	974,1 pkt (259,0 pkt)	-	-
19.	18 lutego	2006	Turyn	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	indywidualny	116,5 m	125,5 m	212,6 pkt	64,3 pkt	Thomas Morgenstern
4.	20 lutego	2006	Turyn	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	drużynowy	125,5 m	118,0 m	922,6 pkt (217,3 pkt)	61,4 pkt	Austria
10.	13 lutego	2010	Vancouver	Whistler Olympic Park	K-95	HS-106	indywidualny	99,5 m	103,5 m	256,0 pkt	20,5 pkt	Simon Ammann
30.	20 lutego	2010	Vancouver	Whistler Olympic Park	K-125	HS-140	indywidualny	122,5 m	108,0 m	182,4 pkt	101,2 pkt	Simon Ammann
2.	22 lutego	2010	Vancouver	Whistler Olympic Park	K-125	HS-140	drużynowy	128,0 m	122,0 m	1035,8 pkt (226,5 pkt)	72,1 pkt	Austria

Mistrzostwa świata

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
33.	22 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-90	–	indywidualny	88,5 m	-	112,5 pkt	151,5 pkt	Janne Ahonen
3.	27 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	–	drużynowy	116,5 m	111,0 m	845,6 pkt (208,0 pkt)	109,9 pkt	Finlandia
15.	1 marca	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	–	indywidualny	107,5 m	119,5 m	208,6 pkt	43,5 pkt	Masahiko Harada
1.	21 lutego	1999	Ramsau	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	–	indywidualny	126,0 m	129,5 m	263,4 pkt	-	-
1.	23 lutego	1999	Ramsau	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	–	drużynowy	122,0 m	124,5 m	988,9 pkt (246,2 pkt)	-	-
7.	26 lutego	1999	Ramsau	Mattenschanze	K-90	–	indywidualny	96,0 m	92,0 m	247,0 pkt	8,0 pkt	Kazuyoshi Funaki
1.	19 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	indywidualny	124,5 m	131,0 m	276,3 pkt	-	-
1.	21 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	drużynowy	117,0 m	122,5 m	939,8 pkt (243,5 pkt)	-	-
2.	23 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	–	indywidualny	91,5 m	90,0 m	233,0 pkt	13,0 pkt	Adam Małysz
3.	25 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	–	drużynowy	90,5 m	94,0 m	911,5 pkt (235,0 pkt)	42,0 pkt	Austria
21.	22 lutego	2003	Val di Fiemme	Trampolino Dal Ben	K-120	–	indywidualny	118,0 m	123,0 m	227,8 pkt	61,2 pkt	Adam Małysz
4.	23 lutego	2003	Val di Fiemme	Trampolino Dal Ben	K-120	–	drużynowy	117,5 m	121,5 m	963,3 pkt (225,2 pkt)	83,3 pkt	Finlandia
12.	19 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	indywidualny	93,5 m	93,0 m	244,0 pkt	11,0 pkt	Rok Benkovič
2.	20 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	drużynowy	91,5 m	95,5 m	964,0 pkt (246,5 pkt)	6,5 pkt	Austria
16.	25 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	indywidualny	132,0 m	125,0 m	261,1 pkt	52,1 pkt	Janne Ahonen
5.	26 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	drużynowy	121,5 m	128,0 m	985,6 pkt (245,1 pkt)	151,7 pkt	Austria
30.	24 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	indywidualny	113,0 m	103,0 m	171,3 pkt	94,8 pkt	Simon Ammann
8.	25 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	drużynowy	129,0 m	119,5 m	837,6 pkt (240,3 pkt)	162,6 pkt	Austria
16.	3 marca	2007	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	indywidualny	94,5 m	89,5 m	235,0 pkt	42,0 pkt	Adam Małysz
5.	21 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-90	HS-100	indywidualny	100,5 m	98,0 m	269,0 pkt	13,0 pkt	Wolfgang Loitzl
2.	27 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	indywidualny	133,0 m	-	140,9 pkt	0,4 pkt	Andreas Küttel
10.	28 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	drużynowy	112,5 m	-	427,4 pkt (98,0 pkt)	606,9 pkt	Austria
14.	26 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	indywidualny	93,5 m	97,5 m	229,4 pkt	39,8 pkt	Thomas Morgenstern
3.	27 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	drużynowy	104,5 m	104,0 m	968,2 pkt (249,3 pkt)	57,3 pkt	Austria
16.	3 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	indywidualny	116,0 m	128,5 m	242,8 pkt	34,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
4.	5 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	drużynowy	124,5 m	–	451,9 pkt (108,2 pkt)	48,1 pkt	Austria

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
6.	12-14 lutego	2000	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	–	indywidualny	151,5 m	177,5 m	181,5 m	—	462,1 pkt	74,7 pkt	Sven Hannawald
2.	9-10 marca	2002	Harrachov	Čerťák	K-185	–	indywidualny	182,0 m	202,0 m	—	—	368,3 pkt	33,0 pkt	Sven Hannawald
33.	20-21 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	–	indywidualny	147,5 m	—	—	—	119,0 pkt	713,1 pkt	Roar Ljøkelsøy
4.	22 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	–	drużynowy	193,0 m		194,5 m		1606,4 pkt (369,5 pkt)	105,4 pkt	Norwegia
15.	22-23 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	indywidualny	201,0 m	200,0 m	192,5 m	187,0 m	747,6 pkt	87,8 pkt	Gregor Schlierenzauer
4.	24 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	drużynowy	183,5 m		203,0 m		1361,7 pkt (368,3 pkt)	191,6 pkt	Austria
21.	19-20 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	indywidualny	194,0 m	200,0 m	186,5 m	193,5 m	721,8 pkt	214,0 pkt	Simon Ammann
7.	21 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	drużynowy	178,5 m		182,5 m		1332,9 pkt (327,1 pkt)	308,5 pkt	Austria

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1996/1997	55.
1997/1998	27.
1998/1999	1.
1999/2000	1.
2000/2001	2.
2001/2002	5.
2002/2003	23.
2003/2004	20.
2004/2005	37.
2005/2006	39.
2006/2007	17.
2007/2008	19.
2008/2009	6.
2009/2010	29.
2010/2011	30.

Zwycięstwa w konkursach

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	28 listopada	1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	127,5 m	136,0 m	268,8 pkt	–
2.	29 listopada	1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-120	122,5 m	133,0 m	239,9 pkt	–
3.	5 grudnia	1998	Chamonix	Le Mont	K-95	101,5 m	94,5 m	242,5 pkt	–
4.	8 grudnia	1998	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	126,5 m	135,0 m	253,7 pkt	–
5.	30 grudnia	1998	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-115	120,5 m	115,5 m	242,5 pkt	* TCS 1998/1999
6.	1 stycznia	1999	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	118,0 m	123,0 m	247,8 pkt	* TCS 1998/1999
7.	23 stycznia	1999	Sapporo	Ōkurayama	K-120	127,5 m	130,5 m	261,9 pkt	–
8.	4 marca	1999	Kuopio	Puijo	K-120	128,5 m	124,5 m	250,9 pkt	–
9.	11 marca	1999	Falun	Lugnets	K-115	124,0 m	124,0 m	261,4 pkt	–
10.	19 marca	1999	Planica	Velikanka	K-185	219,0 m	214,5 m	389,7 pkt	* Loty 1998/1999
11.	27 listopada	1999	Kuopio	Puijo	K-120	125,5 m	-	123,9 pkt	–
12.	18 grudnia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	123,5 m	123,5 m	260,0 pkt	–
13.	19 grudnia	1999	Zakopane	Wielka Krokiew	K-116	124,5 m	126,5 m	268,7 pkt	–
14.	29 grudnia	1999	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-115	114,0 m	121,0 m	243,0 pkt	* TCS 1999/2000
15.	8 stycznia	2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	127,0 m	125,0 m	258,1 pkt	–
16.	9 stycznia	2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	122,0 m	124,0 m	247,3 pkt	–
17.	22 stycznia	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	125,5 m	118,0 m	238,8 pkt	–
18.	23 stycznia	2000	Sapporo	Ōkurayama	K-120	133,5 m	130,5 m	277,2 pkt	–
19.	26 lutego	2000	Iron Mountain	Pine Mountain	K-120	128,5 m	132,5 m	270,8 pkt	–
20.	27 lutego	2000	Iron Mountain	Pine Mountain	K-120	129,0 m	-	131,2 pkt	–
21.	5 marca	2000	Lahti	Salpausselkä	K-116	121,5 m	124,5 m	258,2 pkt	–
22.	24 listopada	2000	Kuopio	Puijo	K-120	128,0 m	118,5 m	244,2 pkt	–
23.	3 grudnia	2000	Kuopio	Puijo	K-120	120,0 m	125,0 m	238,5 pkt	–
24.	29 grudnia	2000	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-115	119,0 m	133,0 m	268,6 pkt	* TCS 2000/2001
25.	24 stycznia	2001	Hakuba	Olimpijska	K-120	128,0 m	130,5 m	267,8 pkt	–
26.	4 marca	2001	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	200,0 m	202,5 m	395,0 pkt	* Loty 2000/2001
27.	18 marca	2001	Planica	Velikanka	K-185	218,0 m	-	217,6 pkt	* Loty 2000/2001
28.	1 marca	2002	Lahti	Salpausselkä	K-116	125,5 m	125,5 m	266,8 pkt	–

Miejsca na podium

Sezon PŚ	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	razem
1996/1997	-	-	-	-
1997/1998	-	-	-	-
1998/1999	10	5	3	18
1999/2000	11	4	2	17
2000/2001	6	2	2	10
2001/2002	1	3	-	4
2002/2003	-	-	-	-
2003/2004	-	-	-	-
2004/2005	-	-	-	-
2005/2006	-	-	-	-
2006/2007	-	-	1	1
2007/2008	-	-	-	-
2008/2009	-	-	2	2
2009/2010	-	-	-	-
2010/2011	-	-	-	-
suma	28	14	10	52

Miejsca na podium chronologicznie

Nr	Data	Miejscowość	Skocznia	Nota	Pozycja	Strata	Zwycięzca
1.	28 listopada 1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	268.8 pkt	1.	-	-
2.	29 listopada 1998	Lillehammer	Lysgårdsbakken	239.9 pkt	1.	-	-
3.	5 grudnia 1998	Chamonix	Le Mont	242.5 pkt	1.	-	-
4.	6 grudnia 1998	Chamonix	Le Mont	240.5 pkt	3.	-7.5 pkt	Janne Ahonen
5.	8 grudnia 1998	Predazzo	Trampolino Dal Ben	253.7 pkt	1.	-	-
6.	12 grudnia 1998	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	120.6 pkt	2.	-9.9 pkt	Andreas Widhölzl
7.	30 grudnia 1998	Oberstdorf	Schattenbergschanze	244.8 pkt	1.	-	-
8.	1 stycznia 1999	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	247.8 pkt	1.	-	-
9.	9 stycznia 1999	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	239.4 pkt	3.	-15.9 pkt	Janne Ahonen
10.	23 stycznia 1999	Sapporo	Ōkurayama	261.9 pkt	1.	-	-
11.	24 stycznia 1999	Sapporo	Ōkurayama	272.1 pkt	2.	-2.3 pkt	Kazuyoshi Funaki
12.	29 stycznia 1999	Willingen	Mühlenkopfschanze	265.2 pkt	2.	-0.9 pkt	Noriaki Kasai
13.	4 marca 1999	Kuopio	Puijo	250.9 pkt	1.	-	-
14.	11 marca 1999	Falun	Lugnet	261.4 pkt	1.	-	-
15.	14 marca 1999	Oslo	Holmenkollbakken	245.0 pkt	2.	-8.4 pkt	Noriaki Kasai
16.	19 marca 1999	Planica	Velikanka	389.7 pkt	1.	-	-
17.	20 marca 1999	Planica	Velikanka	387.6 pkt	2.	-0.3 pkt	Hideharu Miyahira
18.	21 marca 1999	Planica	Velikanka	390.0 pkt	3.	-8.1 pkt	Noriaki Kasai
19.	27 listopada 1999	Kuopio	Puijo	123.9 pkt	1.	-	-
20.	4 grudnia 1999	Predazzo	Trampolino Dal Ben	246.7 pkt	2.	-7.2 pkt	Andreas Widhölzl
21.	12 grudnia 1999	Villach	Alpenarena	245.0 pkt	2.	-6.0 pkt	Janne Ahonen
22.	18 grudnia 1999	Zakopane	Wielka Krokiew	260.0 pkt	1.	-	-
23.	19 grudnia 1999	Zakopane	Wielka Krokiew	268.7 pkt	1.	-	-
24.	29 grudnia 1999	Oberstdorf	Schattenbergschanze	243.0 pkt	1.	-	-
25.	3 stycznia 2000	Innsbruck	Bergisel	240.1 pkt	2.	-6.6 pkt	Andreas Widhölzl
26.	6 stycznia 2000	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	259.0 pkt	3.	-12.9 pkt	Andreas Widhölzl
27.	8 stycznia 2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	258.1 pkt	1.	-	-
28.	9 stycznia 2000	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	247.3 pkt	1.	-	-
29.	22 stycznia 2000	Sapporo	Ōkurayama	238.8 pkt	1.	-	-
30.	23 stycznia 2000	Sapporo	Ōkurayama	277.2 pkt	1.	-	-
31.	5 lutego 2000	Willingen	Mühlenkopfschanze	234.4 pkt	3.	-25.2 pkt	Andreas Widhölzl
32.	6 lutego 2000	Willingen	Mühlenkopfschanze	243.5 pkt	2.	-5.2 pkt	Andreas Widhölzl
33.	26 lutego 2000	Iron Mountain	Pine Mountain	270.8 pkt	1.	-	-
34.	27 lutego 2000	Iron Mountain	Pine Mountain	131.2 pkt	1.	-	-
35.	5 marca 2000	Lahti	Salpausselkä	258.2 pkt	1.	-	-
36.	24 listopada 2000	Kuopio	Puijo	244.2 pkt	1.	-	-
37.	3 grudnia 2000	Kuopio	Puijo	238.5 pkt	1.	-	-
38.	29 grudnia 2000	Oberstdorf	Schattenbergschanze	268.6 pkt	1.	-	-
39.	13 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	365.2 pkt	2.	-27.5 pkt	Adam Małysz
40.	14 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	371.5 pkt	3.	-26.3 pkt	Adam Małysz
41.	24 stycznia 2001	Hakuba	Olimpijska	267.8 pkt	1.	-	-
42.	4 marca 2001	Oberstdorf	Heini-Klopfer-Skiflugschanze	395.0 pkt	1.	-	-
43.	7 marca 2001	Falun	Lugnet	255.2 pkt	2.	-4.6 pkt	Adam Małysz
44.	11 marca 2001	Oslo	Holmenkollbakken	120.1 pkt	3.	-14.0 pkt	Adam Małysz
45.	18 marca 2001	Planica	Velikanka	217.6 pkt	1.	-	-
46.	23 listopada 2001	Kuopio	Puijo	252.2 pkt	2.	-0.8 pkt	Adam Małysz
47.	1 grudnia 2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	258.8 pkt	2.	-38.8 pkt	Adam Małysz
48.	1 marca 2002	Lahti	Salpausselkä	266.8 pkt	1.	-	-
49.	13 marca 2002	Falun	Lugnet	270.4 pkt	2.	-4.1 pkt	Matti Hautamäki
50.	11 marca 2007	Lahti	Salpausselkä	255.7 pkt	3.	-10.1 pkt	Adam Małysz
51.	4 stycznia 2009	Innsbruck	Bergisel	257.7 pkt	3.	-3.3 pkt	Wolfgang Loitzl
52.	16 stycznia 2009	Zakopane	Wielka Krokiew	249.47 pkt	3.	-23.3 pkt	Wolfgang Loitzl

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

stan na 5 lutego 2012

Sezon 1996/1997
																									punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	25	25	-	-	-	-	-	20	12	-	-	-	-	-	-	-	-	45
Sezon 1997/1998
																											punkty
26	26	-	-	39	19	16	32	32	33	11	27	8	30	-	-	41	29	22	17	22	24	9	26	20	17	13	218
Sezon 1998/1999
																													punkty
1	1	1	3	1	2	-	-	1	1	13	14	3	6	-	-	1	2	2	4	-	1	-	5	1	2	1	2	3	1753
Sezon 1999/2000
																										punkty
1	4	2	4	2	1	1	1	11	2	3	1	1	1	1	5	3	2	18	1	1	13	1	19	4	9	1833
Sezon 2000/2001
																					punkty
1	5	1	1	8	8	4	2	3	-	1	7	49	44	6	5	1	2	18	3	1	1173
Sezon 2001/2002
																						punkty
2	7	2	7	-	11	48	10	16	19	8	5	5	18	4	5	-	-	1	2	6	7	795
Sezon 2002/2003
																											punkty
-	-	-	-	-	-	16	33	4	33	9	21	-	12	18	-	-	-	12	20	22	45	27	8	7	-	-	253
Sezon 2003/2004
																							punkty
20	9	23	22	31	27	22	20	15	-	-	16	29	23	6	9	11	24	29	q	15	9	24	276
Sezon 2004/2005
																												punkty
40	40	44	q	-	-	41	46	49	27	7	q	-	-	-	46	42	-	-	-	-	33	29	14	19	14	q	-	90
Sezon 2005/2006
																						punkty
15	14	24	32	q	41	-	24	q	q	-	-	-	50	40	-	25	22	30	39	q	-	64
Sezon 2006/2007
																								punkty
13	11	36	15	12	18	8	17	18	36	6	20	32	41	-	-	-	3	14	38	5	25	16	25	355
Sezon 2007/2008
																											punkty
28	q	29	-	-	-	-	11	19	11	4	14	15	26	17	q	22	39	-	-	37	31	6	50	16	16	10	273
Sezon 2008/2009
																											punkty
39	14	13	4	9	7	4	5	8	3	5	13	12	3	5	7	14	-	16	4	15	14	6	5	12	20	10	829
Sezon 2009/2010
																							punkty
13	36	27	35	10	21	23	25	34	21	-	-	-	-	-	-	-	13	11	32	29	13	40	150
Sezon 2010/2011
																										punkty
49	37	34	23	-	-	-	18	7	q	24	30	19	-	-	18	21	11	20	43	-	-	-	29	-	-	137
Sezon 2011/2012
																											punkty
-	50	25	29	36	-	-	46	38	-	-	-	-	-	-	-	-	-	-									8
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1996/1997	35.
1997/1998	27.
1998/1999	4.
1999/2000	3.
2000/2001	3.
2001/2002	7.
2002/2003	20.
2003/2004	16.
2004/2005	33.
2005/2006	50.
2006/2007	14.
2007/2008	8.
2008/2009	4.
2009/2010	21.
2010/2011	29.
2011/2012	52.

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1998	12.
1999	12.
2000	5.
2001	3.
2002	3.
2003	11.
2004	30.
2005	15.
2006	23.
2007	14.
2008	24.
2009	6.
2010	30.

Puchar Świata w lotach narciarskich

Miejsca w klasyfikacji generalnej

• sezon 1997/1998: 37.
• sezon 1998/1999: 1.
• sezon 1999/2000: 14.
• sezon 2000/2001: 1.
• sezon 2002/2003: 24.
• sezon 2003/2004: 11.
• sezon 2006/2007: 28.
• sezon 2007/2008: 18.
• sezon 2008/2009: 13.

Letnie Grand Prix w skokach narciarskich

Miejsca w klasyfikacji generalnej

• 1997 – 13.
• 1998 – 3.
• 1999 – 6.
• 2000 – 17.
• 2001 – 9.
• 2003 – 19.
• 2005 – 54.
• 2006 – 22.
• 2007 – 13.
• 2008 – 10.
• 2009 – 43.
• 2011 – 52.

Miejsca na podium chronologicznie

1. Stams – 9 sierpnia 1998 (2. miejsce)
2. Courchevel – 14 sierpnia 1998 (3. miejsce)
3. Hakuba – 12 września 1998 (3. miejsce)
4. Hakuba – 13 września 1998 (3. miejsce)
5. Stams – 22 sierpnia 1999 (1. miejsce)
6. Courchevel – 14 sierpnia 2000 (3. miejsce)
7. Hinterzarten – 11 sierpnia 2001 (2. miejsce)
8. Hinterzarten – 12 sierpnia 2001 (3. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan po zakończeniu LGP 2011

1997
					punkty
10	4	9	34	29	107
1998
						punkty
2	4	3	8	3	3	342
1999
					punkty
7	7	1	12	6	234
2000
								punkty
28	-	-	3	7	7	-	-	135
2001
							punkty
2	3	9	48	-	-	-	169
2003
				punkty
20	6	-	43	51
2004
							punkty
-	-	-	46	-	-	-	0
2005
								punkty
22	-	29	31	-	q	-	-	11
2006
										punkty
37	5	27	10	27	-	-	-	21	19	101
2007
										punkty
10	15	4	11	19	15	-	-	-	12	166
2008
										punkty
8	22	37	8	9	10	-	-	9	10	183
2009
									punkty
42	12	23	24	-	-	-	-	-	37
2010
									punkty
q	-	39	-	-	-	-	-	39	0
2011
								Ałma-Ata			punkty
28	17	22	-	-	-	-	-	-	31	27	30
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

• 2006 – 12.
• 2007 – 7.
• 2008 – 16.
• 2009 – 20.
• 2010 – 58.

Lotos Poland Tour

Miejsca w klasyfikacji generalnej

• 2011 – 17.

Linki zewnętrzne

• Profil na stronie FIS-u (niem. • ang. • fr.)
• Profil na sports-reference.com (ang.)
• Oficjalna strona Martina Schmitta (niem.)