Renault Dauphine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renault Dauphine
'60 Dauphine
'60 Dauphine
Inne nazwy Renault Ondine
IKA Dauphine
Producent Renault
Okres produkcji 1956-1967
Miejsce produkcji  Francja, Flins
 Meksyk, Ciudad Sahagun
 Hiszpania, Valladolid
 Argentyna, Santa Isabel
 Australia, Heidelberg
 Włochy, Mediolan[1](1959-1964)
 Brazylia, São Bernardo do Campo
 Izrael, Nesher
Poprzednik Renault 4CV
Następca Renault 8/10
Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 4-drzwiowe sedan
Silniki R4 845 cm³
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu tylny
Długość 3937 mm[2]
Szerokość 1524 mm
Wysokość 1441 mm
Rozstaw osi 2267 mm
Masa własna 650 kg
Dane dodatkowe
Konkurencja Volkswagen Beetle
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Renault Dauphinekompaktowy samochód osobowy produkowany przez francuską firmę Renault w latach 1956–1967. Sprzedawany był także w latach 1960–62 w bogatszej wersji pod nazwą Renault Ondine. Samochód montowany był w wielu miejscach: w Południowej Afryce, Australii, Meksyku, Belgii, Irlandii, a także na licencji we Włoszech, w Brazylii, Hiszpanii, Argentynie, Izraelu, Stanach Zjednoczonych oraz Japonii. Dostępna była także usportowiona wersja, Gordini, wyposażona w 4-biegową manualną skrzynię biegów, hamulce tarczowe na obydwu osiach oraz w mocniejszy silnik.

Wersja Gordini dzierżyła kilka rekordów średniej prędkości w klasie samochodów z silnikiem o pojemności skokowej od 750 do 1100 cm³, 24 października 1964 zostały uznane wyniki na dystansach: 25 000 i 50 000 km oraz 25 000 mil, średnie prędkości to odpowiednio: 95,643, 97,156 i 96,657 km/h[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Produkcja Dauphine ruszyła w 1956, samochód miał zastąpić starzejący się model 4CV, który zdążył już odnieść sukces marketingowy. Nowy samochód posiadał, podobnie jak poprzednik, nadwozie samonośne. Był to 4-drzwiowy sedan, cięższy i dłuższy o 300 mm od 4CV. Do napędu użyto tego samego silnika, powiększono jego pojemność z 760 cm³ do 845 cm³, a w efekcie moc z 19 KM do 32 hp (14 kW do 24 kW). Silnik umieszczony został z tyłu, napędzał on koła tylne: był to w czasie produkcji popularny układ stosowany także przez Volkswagena oraz Fiata[4].

Przez cały okres produkcji powstały dwie limitowane edycje Dauphine. Amédée Gordini opracował wersję z silnikiem wzmocnionym do 37 KM (27,2 kW), którą sprzedawano pod nazwą Dauphine Gordini. Pod koniec produkcji sprzedawana była także wersja "1093", wyposażona w silnik wzmocniony do 55 KM (41 kW). Wprowadzono w niej także szereg modyfikacji, które pozwalały na osiągnięcie prędkości maksymalnej równej 130 km/h.

W 1966 zarząd Renault stwierdził, że pierwszy milion egzemplarzy Dauphine został wyprodukowany szybciej, niż w przypadku jakiegokolwiek modelu wcześniej, zajęło to cztery lata[5]. Łącznie powstało 2 150 738 egzemplarzy[6].

Dauphine krytykowany był za słabe osiągi oraz właściwości jezdne, model znany był także ze swojej awaryjności[7]. W 2002 podczas programu radiowego Car Talk Dauphine został umieszczony na dziewiątej pozycji w zestawieniu Najgorszych Samochodów Tysiąclecia, określono go jako "samochód, przy którym projektanci się zbytnio nie napracowali"[8]. W 2007 magazyn Time zaliczył model do grona 50 najgorszych aut wszech czasów, sam samochód skomentowano jako "największa wpadka francuskiej inżynierii od czasów powstania linii Maginota"[9].

Produkcja zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

Model produkowany był na licencji we Włoszech w latach 1959–1964 przez Alfę Romeo pod nazwą Alfa Romeo Dauphine. Od francuskiej wersji różnił się on zastosowaną instalacją elektryczną (Magneti-Marelli, 12V), innymi lampami oraz emblematami "Dauphine Alfa-Romeo" lub "Ondine-Alfa Romeo" (w zależności od wersji).

Samochód produkowany był także w latach 1959–1968 w Brazylii przez Willys-Overland do Brasil. Powstały następujące wersje:

  • Dauphine: 23 887 sztuk (1959–1965);
  • "Gordini" 41 052 sztuk (1962–1968);
  • "Renault 1093": 721 sztuk (1963–1965);
  • "Teimoso" (wersja oszczędnościowa, bez wyposażenia dodatkowego): 8 967 sztuk (1965–1967).

Łącznie w Brazylii zmontowano 74 627 egzemplarzy.

MHV Renault Dauphine 01.jpg
Renault Dauphine 5.jpg

W Argentynie produkcją modelu zajmowała się firma Industrias Kaiser Argentina, powstało łącznie 97 209 egzemplarzy IKA Dauphine i Gordini. Dostępna była sportowa odmiana "1093", nie była ona jednak tożsama z wersją francuską.

W Hiszpanii samochód montowany był w latach 1958–1967 przez oddział Renault, F.A.S.A, powstało 125 912 sztuk modelu[10].

Japoński samochód Hino Contessa 900 budowany był na francuskiej licencji, wykorzystywał on platformę Dauphine[11].

Specyfikacje silników[edytuj | edytuj kod]

Silnik Rodzaj paliwa Pojemność skokowa Moc maksymalna Maksymalny moment obrotowy Prędkość maksymalna 0-100 km/h Stosunek mocy do masy
Type 670-1 Benzyna 845 cm³ 27,0 KM (20,1 kW)
przy 4000 obr/min
66 N·m 112 km/h 37 s 41,54 KM/tona
Gordini Benzyna 845 cm³ 36 KM (26,8 kW)
przy 4000 obr/min
65 N·m 130 km/h 30 s 54,55 KM/tona

Przypisy

  1. dauphinomaniac.org: Dauphine AlfaRoméo (fr.). [dostęp 2008-09-28].
  2. carfolio.com: Technical specifications of 1956 Renault Dauphine (ang.). [dostęp 2007-08-22].
  3. OFFICIAL LIST OF WORLD SPEED RECORDS HOMOLOGATED BY THE FIA IN CATEGORY A (ang.). W: argent.fia.com [on-line]. [dostęp 2012-10-20].
  4. Laurence Pomeroy. BMC's Mini: The Background story: Part one: The Volkswagen cometh. „Small Car”, s. 42 - 47, styczeń 1965. 
  5. News and Views: 1M Renault 4. „Autocar”, s. page 248, 4 lutego 1966. 
  6. renault.com: Dauphine. [dostęp 2007-08-22].
  7. icnewcastle.icnetwork.co.uk: Renault Dauphine (ang.). [dostęp 2007-07-25].
  8. Car Talk: The Worst Cars of the Millenium. [dostęp 2007-07-25].  Cytat: The Worst Car of Millenium, car was truly unencumbered by the engineering process
  9. 1956 Renault Dauphine na liście "50 Worst Cars of All Time" (ang.). [dostęp 2009-07-20].  Cytat: The most ineffective bit of French engineering since the Maginot Line
  10. www.dauphinomaniac.org: Dauphine Fasa. [dostęp 2007-08-22].
  11. datsun.org: THE BRE HINO CONTESSA 900 & 1300 COUPE. [dostęp 2007-08-22].