Wayne Arthurs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wayne Arthurs
Wayne Arthurs
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Melbourne
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1971
Adelaide
Wzrost 190 cm
Masa ciała 80 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1990
Zakończenie kariery 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 44 (9 lipca 2001)
Australian Open 3R (2001, 2007)
Roland Garros 4R (2001)
Wimbledon 4R (1999, 2002)
US Open 4R (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 11 (3 listopada 2003)
Australian Open SF (2001)
Roland Garros SF (2003)
Wimbledon SF (2004)
US Open QF (2003)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wayne Arthurs i Peter Luczak, Australian Open 2007

Wayne Sean Arthurs (ur. 18 marca 1971 w Adelaide) – australijski tenisista, zwycięzca turniejów zawodowych w singlu i deblu, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk z Aten

Jego ojciec, Derek Arthurs, występował w Pucharze Davisa w reprezentacji Irlandii i pod koniec lat 60. wyjechał do Australii.

Wayne Arthurs karierę zawodową rozpoczął w 1990 roku, a zakończył w 2007 roku po Wimbledonie[1].

W grze pojedynczej wygrał jeden turniej rangi ATP World Tour, w 2005 roku w Scottsdale. W finale pokonał Mario Ančicia[2]. Dodatkowo w 2002 roku awansował do finały w Nottingham, jednak poniósł ostatecznie porażkę z Jonasem Björkmanem.

W grze podwójnej Arthurs odniósł 12 triumfów rangi ATP World Tour, a także uczestniczył w 15 finałach. Najlepszymi wynikami Australijczyka w deblowych występach wielkoszlemowych są półfinały Australian Open z 2001 roku, Rolanda Garrosa z 2003 roku, a także US Open z 2004 roku.

W 1999 roku zadebiutował w zespole narodowym w Pucharze Davisa, gdzie w półfinale pokonał w grze pojedynczej Rosjan, Jewgienija Kafielnikowa i Marata Safina. Nie grał w zwycięskim finale z Francją, ale dzięki występowi w półfinale przysługuje mu tytuł zdobywcy Pucharu. Wynik ten powtórzył w 2003 roku, tym razem przyczyniając się do triumfu Australii w Pucharze Davisa jako deblista (w parze z Toddem Woodbidgem); wystąpił m.in. w finale z Hiszpanią (z Woodbridgem pokonał parę Àlex CorretjaFeliciano López).

W 2001 roku zdobył również drużynowy puchar świata (w deblu partnerował mu Scott Draper).

W rankingu gry pojedynczej Arthurs najwyżej był na 44. miejscu (9 lipca 2001), a w klasyfikacji gry podwójnej na 11. pozycji (3 listopada 2003).

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Nazwa
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
ATP Tour World Championships /
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
ATP Championship Series /
ATP International Series Gold
ATP World Series /
ATP International Series

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2005 Stany Zjednoczone Scottsdale Twarda Chorwacja Mario Ančić 7:5, 6:3

Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2002 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Szwecja Jonas Björkman 2:6, 7:6(5), 2:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (12)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1994 Rumunia Bukareszt Ceglana Australia Simon Youl Hiszpania Jordi Arrese
Hiszpania José Antonio Conde
6:4, 6:4
2. 1997 Austria Kitzbühel Ceglana Australia Richard Fromberg Austria Thomas Buchmayer
Austria Thomas Strengberger
6:4, 6:3
3. 1998 Czechy Praga Ceglana Australia Andrew Kratzmann Szwecja Fredrik Bergh
Szwecja Nicklas Kulti
6:1, 6:1
4. 1998 Stany Zjednoczone New Haven Twarda Australia Peter Tramacchi Kanada Sébastien Lareau
Stany Zjednoczone Alex O'Brien
7:6, 1:6, 6:3
5. 1999 Niemcy Hamburg Ceglana Australia Andrew Kratzmann Holandia Paul Haarhuis
Stany Zjednoczone Jared Palmer
2:6, 7:6(5), 6:2
6. 1999 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Indie Leander Paes Armenia Sarkis Sarksjan
Stany Zjednoczone Chris Woodruff
6:7, 7:6, 6:3
7. 2003 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Australia Paul Hanley Szwajcaria Roger Federer
Białoruś Maks Mirny
7:6(4), 6:2
8. 2003 Włochy Rzym Ceglana Australia Paul Hanley Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
6:1, 6:3
9. 2003 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Australia Paul Hanley Chińska Republika Ludowa Zeng Shaoxuan
Chińska Republika Ludowa Zhu Benqiang
6:2, 6:4
10. 2003 Francja Paryż Dywanowa (hala) Australia Paul Hanley Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
6:3, 1:6, 6:3
11. 2005 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Australia Paul Hanley Szwajcaria Yves Allegro
Niemcy Michael Kohlmann
7:6(4), 6:4
12. 2005 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Australia Paul Hanley Indie Leander Paes
Serbia Nenad Zimonjić
5:3, 5:3

Finalista (15)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bjorkman ends Arthurs' career (ang.). thefreelibrary.com. [dostęp 3 lipca 2007].
  2. Wayne Arthurs breaks the drought (ang.). smh.com.au. [dostęp 28 lutego 2005].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]