Wayne Arthurs

Wayne Arthurs
Państwo	Australia
Miejsce zamieszkania	Melbourne, Australia
Data i miejsce urodzenia	18 marca 1971 Adelaide, Australia
Wzrost	190 cm
Masa ciała	80 kg
Status profesjonalny	1990
Zakończenie kariery	2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	1
Najwyżej w rankingu	44 (9 lipca [2001)
Australian Open	3R (2001, 2007)
Roland Garros	4R (2001)
Wimbledon	4R (1999, 2002)
US Open	4R (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	12
Najwyżej w rankingu	11 (3 listopada 2003)
Australian Open	SF (2001)
Roland Garros	SF (2003)
Wimbledon	SF (2004)
US Open	QF (2003)

Wayne Arthurs i Peter Luczak, Australian Open 2007

Wayne Sean Arthurs (ur. 18 marca 1971 w Adelaide) - tenisista australijski, zwycięzca turniejów zawodowych w singlu i deblu, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk z Aten.

Jego ojciec Derek Arthurs (ur. 1940) występował w Pucharze Davisa w reprezentacji Irlandii i pod koniec lat 60. wyjechał do Australii. Wayne Arthurs karierę zawodową rozpoczął w 1990, ale przez pierwsze lata nie odnosił większych sukcesów. W 1994 wygrał swój pierwszy turniej deblowy w Bukareszcie (w parze z rodakiem Simonem Youlem). Wkrótce do osiągnięć deblowych (m.in. kilka finałów turniejowych) dołożył kilka sukcesów w grze pojedynczej; w 1997 wygrał challenger (turniej niższej rangi) w Perth, w 1999 dotarł do IV rundy (1/8 finału) Wimbledonu. Zyskał opinię gracza o bardzo skutecznym serwisie - mocnym i precyzyjnym, z dodatkowym atutem jaką stanowi leworęczność Arthursa. W 1999 debiutował w zespole narodowym w Pucharze Davisa, gdzie w półfinale pokonał w grze pojedynczej dwóch Rosjan, Kafielnikowa i Safina. Nie grał w zwycięskim finale z Francją w t.r., ale dzięki występowi w półfinale przysługuje mu tytuł zdobywcy Pucharu. Wynik ten powtórzył w 2003, tym razem przyczyniając się do triumfu Australii w Pucharze Davisa jako deblista (w parze z Toddem Woodbidgem); wystąpił m.in. w finale z Hiszpanią (z Woodbridgem pokonał parę Àlex Corretja/Feliciano López). W 2001 zdobył również Drużynowy Puchar Świata (w deblu partnerował mu Scott Draper).

Niezależnie od występów w zespołach narodowych kontynuował swoją karierę w cyklu turniejów ATP World Tour. Kolejny raz IV rundę w wielkim szlemie osiągnął w 2000 na US Open, gdzie udało mu się pokonać drugiego gracza rankingu światowego, Brazylijczyka Kuertena (przegrał ze Szwedem Thomasem Johanssonem). W 2001 był w IV rundzie French Open, w 2002 po raz pierwszy dotarł do finału turniejowego (Nottingham, przegrał ze Szwedem Björkmanem). We wrześniu 2001 osiągnął najwyższą pozycję w karierze w rankingu gry pojedynczej - nr 44.

Lata 2003-2005 były najlepsze w karierze Arthursa pod względem gry podwójnej. Tworząc duet z innym Australijczykiem Paulem Hanleyem dwukrotnie zakwalifikował się do turnieju Masters Cup (2003, 2005) i wygrał dwa turnieje zaliczane do ATP Masters Series (Paryżu i w Rzymie, oba w 2003). W marcu 2003 został sklasyfikowany na pozycji nr 11. w rankingu deblistów; w parze z Hanleyem kończył kolejne lata w rankingu par w ścisłej czołówce (2003 - nr 6, 2004 - nr 10). Startował również w tym okresie w grze pojedynczej, utrzymując miejsce w najlepszej setce, a w 2005 wygrał swój pierwszy turniej singlowy rangi ATP World Tour- w Scottsdale.

W sezonie 2007, po Wimbledonie ogłosił zakończenie kariery tenisowej.

Statystyki turniejowe

Legenda

Wielki Szlem

Tennis Masters Cup

ATP Masters Series

Igrzyska Olimpijskie

International Series Gold

International Series

Gra pojedyncza

Mistrz (1)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2005	Scottsdale	Twarda	Mario Ančić	7:5, 6:3

Finalista (1)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	2002	Nottingham	Trawiasta	Jonas Björkman	2:6, 7:6(5), 2:6

Gra podwójna

Mistrz (12)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	1994	Bukareszt	Ceglana	Simon Youl	Jordi Arrese Jose Antonio Conde	6:4, 6:4
2.	1997	Kitzbühel	Ceglana	Richard Fromberg	Thomas Buchmayer Thomas Strengberger	6:4, 6:3
3.	1998	Praga	Ceglana	Andrew Kratzmann	Fredrik Bergh Nicklas Kulti	6:1, 6:1
4.	1998	New Haven	Twarda	Peter Tramacchi	Sébastien Lareau Alex O'Brien	7:6, 1:6, 6:3
5.	1999	Hamburg	Ceglana	Andrew Kratzmann	Paul Haarhuis Jared Palmer	2:6, 7:6(5), 6:2
6.	1999	Newport	Trawiasta	Leander Paes	Sargis Sargsian Chris Woodruff	6:7, 7:6, 6:3
7.	2003	Rotterdam	Twarda	Paul Hanley	Roger Federer Maks Mirnyj	7:6(4), 6:2
8.	2003	Rzym	Ceglana	Paul Hanley	Michaël Llodra Fabrice Santoro	6:1, 6:3
9.	2003	Szanghaj	Twarda	Paul Hanley	Zeng Shaoxuan Zhu Benqiang	6:2, 6:4
10.	2003	Paryż	Dywanowa	Paul Hanley	Michaël Llodra Fabrice Santoro	6:3, 1:6, 6:3
11.	2005	San Josè	Twarda	Paul Hanley	Yves Allegro Michael Kohlmann	7:6(4), 6:4
12.	2005	Sztokholm	Twarda	Paul Hanley	Leander Paes Nenad Zimonjić	5:3, 5:3

Finalista (15)

• 1995 Amsterdam (z Neilem Broadem), Kitzbühel (z Jordi Arrese)
• 1996 Kopenhaga (z Andrew Kratzmannem)
• 1998 Bournemouth (z Alberto Berasategui)
• 2000 Hamburg (z Sandonem Stolle)
• 2001 Adelajda (z Toddem Woodbridgem)
• 2002 Hongkong (z Andrew Kratzmannem), Sztokholm (z Paulem Hanleyem)
• 2003 Cincinnati, Sztokholm (oba z Paulem Hanleyem)
• 2004 Rzym, Los Angeles, Sztokholm (wszystkie z Paulem Hanleyem)
• 2005 Scottsdale, Indian Wells (oba z Paulem Hanleyem)

Linki zewnętrzne

• Wayne Arthurs sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
• Wayne Arthurs sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
• Sylwetka na stronie ITF (ang.)