Jan-Michael Gambill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan-Michael Gambill
Jan-Michael Gambill
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Colbert
Data i miejsce urodzenia 3 czerwca 1977
Spokane
Wzrost 190 cm
Masa ciała 88 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 14 (18 czerwca 2001)
Australian Open 2R (2003, 2004)
Roland Garros 2R (1998, 2000)
Wimbledon QF (2000)
US Open 4R (2002)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 30 (23 listopada 2002)
Australian Open 4R (2000)
Roland Garros 3R (2002)
Wimbledon 4R (2002)
US Open 3R (1999, 2000)

Jan-Michael Gambill (ur. 3 czerwca 1977 w Spokane) – amerykański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów w grze pojedynczej i podwójnej.

Jan-Michael Gambill jest synem Chucka oraz Diane. Ma również młodszego brata, Torreya. W tenisa zaczął grać w wieku 5 lat, a do zawodowego grona tenisistów przystąpił w wieku 19 lat, w sezonie 1996. W 2010 roku zakończył karierę tenisową, w trakcie której trenował go jego ojciec.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1996 roku rozpoczął karierę zawodową. Do końca roku grał w turniejach kategorii ATP Challenger Tour oraz zawodach rangi ITF Men's Circuit. Na początku roku 1997 przeszedł kwalifikacje do turnieju z cyklu ATP World Tour w Auckland, a w drabince głównej osiągnął ćwierćfinał.. W lipcu tego roku wygrał imprezę ATP Challenger Tour Aptos, pokonując w finale 6:0, 4:6, 6:3 Wade'a McGuire'a. Wziął również udział w wielkoszlemowym US Open, lecz przegrał w I rundzie ze Scottem Draperem 4:6, 3:6, 6:7.

1998[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1998 Gambill przebrnął eliminacje do Australian Open, ale w turnieju głównym odpadł w I rundzie. W San José awansował do ćwierćfinału. Spotkanie o półfinał przegrał z Andre Agassim 5:7, 6:7. Ten sam wynik uzyskał w Scottsdale gdzie ponownie spotkanie, którego stawką był półfinał, przegrał 3:6, 6:7 z Agassim.

Podczas rozgrywek ATP Masters Series w Indian Wells Amerykanin uzyskał półfinał pokonując po drodze m.in. Marka Philippoussisa oraz Andre Agassiego. W meczu o finał nie sprostał późniejszemu triumfatorowi rozgrywek, Marcelo Ríosowi przegrywając 6:7, 3:6. W Tokio Gambill doszedł do półfinału, wygrywając wcześniej z Timem Henmanem. Pojedynek o finał rozegrał z Andreim Pavelem, który wynikiem 6:4, 6:3 pokonał Amerykanina. W turniejach French Open i Wimbledonie odpadał w II rundzie, a w US Open osiągnął III rundę.

We wrześniu zadebiutował w reprezentacji USA podczas Pucharu Davisa, gdzie w półfinale Amerykanie rywalizowali z Włochami. Gambill ze swoich dwóch meczów przegrał najpierw 2:6, 6:0, 6:7(0), 6:7(4) z Andreą Gaudenzim, a potem pokonał Davide Sanguinettiego 4:6, 6:3, 6:3. Ostatecznie Włosi wygrali konfrontację 4:1. Na koniec roku wystąpił w turnieju w Stuttgarcie dochodząc do ćwierćfinału, gdzie mecz o półfinał przegrał z powodu kontuzji przy stanie 1:4 w pierwszym secie z Petem Samprasem.

1999[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu 1999 wystąpił w Australian Open, odpadając w I rundzie. W lutym uzyskał ćwierćfinał turnieju w Memphis. Swój pierwszy tytuł w turniejach rangi ATP World Tour Gambill odniósł w Scottsdale. W drodze po tytuł wyeliminował m.in. Pete'a Samprasa, Andre Agassiego, a w finale pokonał 7:6, 4:6, 6:4 Australijczyka Lleytona Hewitta.

Podczas rozgrywek w grze podwójnej w turnieju ATP Masters Series w Miami Gambill, wraz z Borisem Beckerem, awansował do finału, lecz w meczu o tytuł przegrał z parą Wayne Black-Sandon Stolle 1:6, 1:6. W singlu podczas French Open przegrał swoje spotkanie w I rundzie, a w Wimbledonie w II rundzie. W grze podwójnej w Long Island Amerykanin doszedł do swojego kolejnego w sezonie finału grając wspólnie ze Scottem Humphriesem. Spotkanie finałowe zagrali przeciwko duetowi Olivier Delaître i Fabrice Santoro. Francuzi wygrali mecz, a zarazem cały turniej 7:5, 6:4. W US Open, zarówno w singlu jak i deblu odpadał w II rundzie.

W turnieju rozgrywanym w Sztokholmie tenisista amerykański doszedł w grze pojedynczej do półfinału, w którym przegrał z Magnusem Gustafssonem, natomiast w grze podwójnej awansował do finału (z Humphriesem), ale pojedynek o mistrzowski tytuł ostatecznie przegrał 3:6, 6:3, 1:6 z Jonasem Björkmanem i Byronem Blackiem.

2000[edytuj | edytuj kod]

2000 Rok Amerykanin zaczął od startu w wielkoszlemowym Australian Open, gdzie w singlu odpadł w I rundzie, a w deblu doszedł do III fazy rozgrywek. Na początku lutego wygrał turniej w grze podwójnej w San José. W finałowym meczu pokonał wraz ze Scottem Humphriesem parę Lucas Arnold Ker-Eric Taino 6:1, 6:4. Kolejny finał w deblu osiągnął w Londynie (z Humphriesem), ale finałowe spotkanie przegrał 3:6, 7:6(7), 6:7(11) z Davidem Adamsem oraz Johnem-Laffniem de Jagerem.

W grze pojedynczej Gambill, podczas rozgrywek w Miami awansował do ćwierćfinału, eliminując wcześniej Philippoussisa. Mecz o półfinał przegrał 4:6, 6:7(3) z Lleytonem Hewittem. Z French Open odpadł w II rundzie. Na trawiastych kortach w Nottingham Gambill awansował do półfinału, ale potem został pokonany przez Byrona Blacka.

Na Wimbledonie Amerykanin osiągnął swój pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał w grze pojedynczej, po zwycięstwach m.in. nad Hewittem oraz z Fabrice'em Santoro. W ćwierćfinale zmierzył się z Petem Samprasem, któremu uległ 4:6, 7:6(4), 4:6, 4:6. W lipcu otrzymał powołanie do reprezentacji USA na półfinał Pucharu Davisa przeciwko Hiszpanii. Amerykanie przegrali tę fazę turnieju 0:5.

Pod koniec lipca gambill osiągnął finał zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej w Los Angeles. W finale singla poddał mecz przy stanie 1:1 (7:6(2), 3:6, krecz) w setach Michaelowi Changowi. Kontuzja uniemożliwiła również występ Gambillowi w finale debla, dzięki czemu australijska para Paul Kilderry i Sandon Stolle wygrała poprzez walkower. podczas zawodów w Waszyngtonie zawodnik amerykański osiągnął w grze pojedynczej ćwierćfinał. W sierpniu wywalczył finał w grze podwójnej podczas turnieju w Long Island, gdzie w finale spotkał się wraz z Humphriesem z zespołem Jonathan Stark-Kevin Ullyett. Gambill i jego partner deblowy przegrali pojedynek 4:6, 4:6.

W ostatnim w sezonie wielkoszlemowym turnieju, US Open, Amerykanin w singlu dotarł do III rundy, wygrywając w I rundzie z Mardym Fishem 5:7, 5:7, 6:4, 6:3, 6:2. Następnie pokonał Marka Philippoussisa 6:4, 6:4, 6:4, a w walce o IV rundę zagrał z Thomasem Johanssonem, któremu uległ 6:3, 3:6, 6:7(5), 6:7(1). W deblu odpadł z rywalizacji w II rundzie.

2001[edytuj | edytuj kod]

Sezon zaczął od I rundy gry pojedynczej w Australian Open, natomiast w deblu doszedł do II fazy rozgrywek. W Mediolanie w singlu oraz w Memphis awansował do ćwierćfinałów. W połowie lutego bronił barw narodowych w Pucharze Davisa przeciwko Szwajcarii. W grze pojedynczej Gambill pokonał Michela Kratochvila, a przegrał z Rogerem Federerem, z kolei w grze podwójnej poniósł porażkę z parą Roger Federer i Lorenzo Manta grając wspólnie z Justinem Gimelstobem.

Podczas rozgrywek w San José doszedł w grze pojedynczej do półfinału, w którym przegrał z Andre Agassim 4:6, 4:6, a w deblu awansował do finału grając tym razem wspólnie z Jonathanem Starkiem. Przeciwnikami amerykańskiej pary był duet Mark Knowles-Brian MacPhie, który ostatecznie wygrał spotkanie 6:3, 7:6(4). W turnieju w Delray Beach Gambill zdobył mistrzowski tytuł w singlu oraz w grze podwójnej. Podczas zawodów ATP Masters Series w Indian Wells osiągnął ćwierćfinał, w którym został wyeliminowany przez Jewgienija Kafielnikowa. W Miami awansował do finału pokonując m.in. w półfinale Lleytona Hewitta. W finale Gambill zmierzył się z Agassim, któremu uległ 6:7(2), 1:6, 0:6.

W French Open i Wimbledonie przegrywał w I rundzie. Na turnieju w Los Angeles w singlu doszedł do ćwierćfinału, a w grze podwójnej osiągnął swój kolejny finał, w którym przegrał z Bobem Bryanem i Mikiem Bryanem 5:7, 6:7(6). Partnerem Gambilla był wówczas Andy Roddick.

W sierpniu, podczas turnieju ATP Masters Series w Cincinnati awansował do ćwierćfinału, w którym spotkał się z Timem Henmanem, przegrywając 6:4, 2:6, 2:6. W US Open zakończył swój udział na II rundzie.

2002[edytuj | edytuj kod]

Rok zainaugurował od I rundy w Australian Open. W lutym dotarł do trzech półfinałów, najpierw w Memphis, następnie w San José i w Delray Beach. Podczas rozgrywek ATP Masters Series w Indian Wells i Miami dochodził do III rundy. Swój pierwszy finał w sezonie osiągnął Houston, w grze podwójnej, rozgrywając pojedynek o tytuł przeciwko parze Mardy Fish-Andy Roddick. Gambill wraz z Graydonem Oliverem przegrali mecz 4:6, 4:6.

Turniej ATP Masters Series w Hamburgu zakończył się zwycięstwem Amerykanina w grze podwójnej, który w parze z Maheshem Bhupathim zwyciężył w finale z Jonasem Björkmanem i Toddem Woodbridgem 6:2, 6:4, a w półfinale pokonał Boba Bryana i Mike'a Bryana. Pod koniec lipca Gambill doszedł w grze pojedynczej do finału imprezy w Los Angeles, pokonując w drodze do finału m.in. Kiefera oraz Andy'ego Roddicka. W meczu o tytuł zmierzył się z Agassim, któremu nie sprostał przegrywając 2:6, 4:6. W ostatnim w sezonie wielkoszlemowym turnieju, US Open, uzyskał IV, wygrywając po kolei z Julianem Knowlem, Carlosem Moyą i Gastónem Gaudio. W meczu o ćwierćfinał zagrał ponownie z Agassim, odpadając po trzysetowej porażce.

Trzeci turniej w grze podwójnej Amerykanin wygrał w Hongkongu grając wspólnie z Graydonem Oliverem. W finałowej rozgrywce pokonali Australijczyków Wayne'a Arthursa i Andrew Kratzmanna 6:7(2), 6:4, 7:6(4). Tydzień po tym wyniku Amerykanin awansował do kolejnego finału w deblu, tym razem w Tokio (z Oliverem), jednak decydujący mecz przegrał z parą Jeff Coetzee-Chris Haggard 6:7(4), 4:6.

2003[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozpoczął od awansu do finału turnieju w Ad-Dausze. We wcześniejszych rundach wyeliminował m.in. Rogera Federera oraz Michaiła Jużnego. Mecz finałowy przegrał 4:6, 4:6 z Austriakiem Stefanem Koubkiem. Z Australian Open odpadł w II rundzie.

Trzeci singlowy tytuł Gambill wywalczył w Delray Beach, eliminując w drodze po tytuł Nicolasa Kiefera, Justina Gimelstoba, Flávio Sarettę, Roberta Kendricka, a w samym finale 6:0, 7:6 Mardy'ego Fisha. Następnie Gambill awansował do finału w grze podwójnej w Houston, ale finałowe spotkanie przegrał 4:6, 3:6 z duetem Mark Knowles-Daniel Nestor. W zawodach zawodnik tworzył parę z Graydonem Oliverem.

W wielkoszlemowym French Open został pokonany 0:6, 2:6, 3:6 w I rundzie przez Fernando Gonzáleza, natomiast w Wimbledonie odpadł w II fazie turnieju po porażce z Mardym Fishem 4:6, 4:6, 1:6. Czwarty tytuł w grze podwójnej zdobył w Los Angeles grając w parze z Travisem Parrottem. W finale pokonali 6:4, 3:6, 7:5 zespół Joshua Eagle-Sjeng Schalken. W US Open awansował do II rundy, lecz spotkanie o dalszą fazę turnieju przegrał 4:6, 4:6, 4:6 z Jiřím Novákiem. Na twardych kortach w Tokio tenisista amerykański osiągnął ćwierćfinał. Mecz o półfinał przegrał z Sébastienem Grosjeanem.

2004[edytuj | edytuj kod]

Rok rozpoczął od II rundy w Melbourne. W lutym awansował do ćwierćfinałów imprez w San José oraz w Memphis, a w marcu kolejny ćwierćfinał osiągnął w Scottsdale.

Na kortach im. Rolanda Garrosa odpadł w I rundzie. W Wimbledonie doszedł do III rundy, pokonując Maksa Mirnego i Daniele Braccialiego. W meczu o IV rundę zmierzył się z Sébastienem Grosjeanem, przegrywając 6:7(5), 3:6, 2:6. W US Open Amerykanin został wyeliminowany w II rundzie. Najpierw pokonał Rajeeva Rama, ale mecz o III rundę przegrał 4:6, 5:7, 5:7 z Joachimem Johanssonem. W październiku doszedł do ćwierćfinału turnieju w Szanghaju. Spotkanie, którego stawką był półfinał, przegrał z Jiřím Novákiem 3:6, 3:6.

2005-2010[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu 2005 odpadł w I rundzie z Australian Open po porażce z Takao Suzukim. W Memphis doszedł do ćwierćfinału pokonując po drodze Nováka. Mecz o półfinał przegrał z późniejszym zwycięzcą rozgrywek, Kennethem Carlsenem 6:7(7), 5:7. W tym samym roku roku nie wystąpił w French Open, a w kwalifikacjach do Wimbledonu został pokonany przez Noama Okuna. W ostatnim w sezonie wielkoszlemowym turnieju, US Open, w I rundzie zmierzył się z Nicolásem Massú, odpadając po porażce 6:7(4), 2:6, 3:6. W październiku zwyciężył w zawodach ATP Challenger Tour w grze podwójnej w Carson.

W dalszych latach swojej kariery wielokrotnie musiał się zmagać z kontuzjami. W 2006 roku nie rozegrał żadnego meczu. Do gry powrócił w 2007 roku, rywalizując głównie w rozgrywkach z cyklu ITF Men's Circuit i ATP Challenger Tour. We wrześniu 2009 roku osiągnął m.in. półfinał zawodów ITF Men's Circuit (F23) w USA, gdzie przegrał z Michaelem McClunem.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska olimpijskie
ATP International Series Gold
ATP International Series

Gra pojedyncza (3-4)[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
1. Zwycięzca 1999 Stany Zjednoczone Scottsdale Twarda Australia Lleyton Hewitt 7:6, 4:6, 6:4
2. Finalista 2000 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Michael Chang 7:6(2), 3:6, krecz
3. Zwycięzca 2001 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Belgia Xavier Malisse 7:5, 6:4
4. Finalista 2001 Stany Zjednoczone Miami Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:7(2), 1:6, 0:6
5. Finalista 2002 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Andre Agassi 2:6, 4:6
6. Finalista 2003 Katar Ad-Dauha Twarda Austria Stefan Koubek 4:6, 4:6
7. Zwycięzca 2003 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:0, 7:6

Starty wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 1R 1R 1R 2R 2R 1R 0 / 8 2–8
Francja French Open 2R 1R 2R 1R 1R 1R 1R 0 / 7 2–7
Wielka Brytania Wimbledon 2R 2R QF 1R 2R 2R 3R 0 / 7 10–7
Stany Zjednoczone US Open 1R 3R 2R 3R 2R 4R 2R 2R 1R 0 / 9 11–9

Gra podwójna (5-11)[edytuj | edytuj kod]

Nr Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. Finalista 1999 Stany Zjednoczone Miami Twarda Niemcy Boris Becker Zimbabwe Wayne Black
Australia Sandon Stolle
1:6, 1:6
2. Finalista 1999 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Stany Zjednoczone Scott Humphries Francja Olivier Delaître
Francja Fabrice Santoro
5:7, 4:6
3. Finalista 1999 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone Scott Humphries Republika Południowej Afryki Piet Norval
Zimbabwe Kevin Ullyett
5:7, 3:6
4. Zwycięzca 2000 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Scott Humphries Argentyna Lucas Arnold Ker
Filipiny Eric Taino
6:1, 6:4
5. Finalista 2000 Wielka Brytania Londyn Twarda (hala) Stany Zjednoczone Scott Humphries Republika Południowej Afryki David Adams
Republika Południowej Afryki John-Laffnie de Jager
3:6, 7:6(7), 6:7(11)
6. Finalista 2000 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Scott Humphries Australia Paul Kilderry
Australia Sandon Stolle
walkower
7. Finalista 2000 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Stany Zjednoczone Scott Humphries Stany Zjednoczone Jonathan Stark
Zimbabwe Kevin Ullyett
4:6, 4:6
8. Finalista 2001 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Stany Zjednoczone Jonathan Stark Bahamy Mark Knowles
Stany Zjednoczone Brian MacPhie
3:6, 6:7(4)
9. Zwycięzca 2001 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick Japonia Thomas Shimada
Republika Południowej Afryki Myles Wakefield
6:3, 6:4
10. Finalista 2001 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 6:7(6)
11. Finalista 2002 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone Graydon Oliver Stany Zjednoczone Mardy Fish
Stany Zjednoczone Andy Roddick
4:6, 4:6
12. Zwycięzca 2002 Niemcy Hamburg Ceglana Indie Mahesh Bhupathi Szwecja Jonas Björkman
Australia Todd Woodbridge
6:2, 6:4
13. Zwycięzca 2002 Chińska Republika Ludowa Hongkong Twarda Stany Zjednoczone Graydon Oliver Australia Wayne Arthurs
Australia Andrew Kratzmann
6:7(2), 6:4, 7:6(4)
14. Finalista 2002 Japonia Tokio Twarda Stany Zjednoczone Graydon Oliver Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Republika Południowej Afryki Chris Haggard
6:7(4), 4:6
15. Finalista 2003 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone Graydon Oliver Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
4:6, 3:6
16. Zwycięzca 2003 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Travis Parrott Australia Joshua Eagle
Holandia Sjeng Schalken
6:4, 3:6, 7:5

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]