Sandon Stolle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sandon Stolle
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Sydney
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1970
Aventura
Wzrost 193 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2004
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 50 (13 stycznia 1997)
Australian Open 2R (1992, 1994, 1996)
Roland Garros 2R (1997)
Wimbledon 3R (1992, 1996, 1997)
US Open 2R (1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 22
Najwyżej w rankingu 2 (5 marca 2001)
Australian Open QF (2001)
Roland Garros F (2000)
Wimbledon F (2000)
US Open W (1998)

Sandon Frederick Stolle (ur. 13 lipca 1970 w Aventurze) – australijski tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu, mistrz wielkoszlemowego US Open z 1998 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę tenisową rozpoczął w roku 1991. W grze pojedynczej jego najlepszym wynikiem jest finał turnieju ATP World Tour w Nottingham z 1996 roku. Pojedynek finałowy przegrał z Janem Siemerinkiem 3:6, 6:7. Najwyższą pozycję w rankingu singlistów osiągnął w styczniu 1997 roku, 50. miejsce.

W grze podwójnej Stolle jest mistrzem US Open z roku 1998. W parze z Czechem Cyrilem Sukiem wyeliminowali w drodze po tytuł m.in. debel Todd Woodbridge-Mark Woodforde oraz Mahesh Bhupathi-Leander Paes, a w finale pokonali Marka Knowlesa i Daniela Nestora 4:6, 7:6, 6:2[1]. Ponadto jest finalistą US Open z 1995 roku (grał w parze z Alexem O'Brienem), Rolanda Garrosa z 2000 roku (z Paulem Haarhuisem) oraz Wimbledonu z 2000 roku (z Paulem Haarhuisem). Łącznie w rozgrywkach deblowych ATP World Tour Stolle wygrał 22 turnieje oraz 29 razy grał w finałach. Na początku marca 2001 roku był sklasyfikowany na 2. miejscu w indywidualnym zestawieniu deblistów.

W roku 1997 zadebiutował w reprezentacji Australii w Pucharze Davisa. Najlepszym wynikiem Stolle'a z zespołem jest finał rozgrywek z roku 2000, kiedy to Australijczycy ulegli Hiszpanom 1:3. W barwach narodowych rozegrał sześć meczów (dwa wygrał i cztery przegrał).

W sezonie 1999 był w składzie zespołu, który wygrał Drużynowy Puchar Świata. W finale Australijczycy pokonali Szwecję 2:1.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
Igrzyska olimpijskie
ATP International Series Gold
ATP International Series

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (22)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 1992 Chińskie Tajpej Tajpej Dywanowa (hala) Australia John Fitzgerald Niemcy Patrick Baur
Republika Południowej Afryki Christo Van Rensburg
7:6, 6:2
2. 1993 Australia Sydney (1) Twarda Australia Jason Stoltenberg Stany Zjednoczone Luke Jensen
Stany Zjednoczone Murphy Jensen
6:3, 6:4
3. 1994 Australia Sydney (2) Twarda Australia Darren Cahill Australia Mark Kratzmann
Australia Laurie Warder
6:1, 7:6
4. 1994 Japonia Osaka Twarda Czechy Martin Damm Republika Południowej Afryki David Adams
Rosja Andriej Olchowski
6:4, 6:4
5. 1994 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Alex O'Brien Republika Południowej Afryki Wayne Ferreira
Australia Mark Kratzmann
6:7, 6:3, 6:2
6. 1996 Czechy Ostrawa Dywanowa (hala) Czechy Cyril Suk Słowacja Ján Krošlák
Słowacja Karol Kučera
7:6, 6:3
7. 1998 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Doug Flach Australia Scott Draper
Australia Jason Stoltenberg
6:2, 4:6, 7:6
8. 1998 Stany Zjednoczone Los Angeles (1) Twarda Australia Patrick Rafter Stany Zjednoczone Jeff Tarango
Czechy Daniel Vacek
6:4, 6:4
9. 1998 Stany Zjednoczone US Open Twarda Czechy Cyril Suk Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
4:6, 7:6, 6:2
10. 1999 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Zimbabwe Wayne Black Republika Południowej Afryki David Adams
Republika Południowej Afryki John-Laffnie de Jager
4:6, 6:1, 6:4
11. 1999 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Zimbabwe Wayne Black Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Rick Leach
7:6(4), 6:3
12. 1999 Stany Zjednoczone Miami Twarda Zimbabwe Wayne Black Niemcy Boris Becker
Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
6:1, 6:1
13. 1999 Austria Wiedeń (1) Twarda (hala) Niemcy David Prinosil Republika Południowej Afryki Piet Norval
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 6:4
14. 2000 Stany Zjednoczone Los Angeles (2) Twarda Australia Paul Kilderry Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Scott Humphries
walkower
15. 2000 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Australia Lleyton Hewitt Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
6:2, 3:6, 6:3
16. 2000 Francja Lyon Dywanowa (hala) Holandia Paul Haarhuis Chorwacja Ivan Ljubičić
Stany Zjednoczone Jack Waite
6:1, 6:7(2), 7:6(7)
17. 2001 Australia Sydney (3) Twarda Kanada Daniel Nestor Szwecja Jonas Björkman
Australia Todd Woodbridge
2:6, 7:6(4), 7:6(5)
18. 2001 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Australia Joshua Eagle Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:4, 6:4
19. 2001 Niemcy Halle Trawiasta Kanada Daniel Nestor Białoruś Maks Mirny
Australia Patrick Rafter
6:4, 6:7(5), 6:1
20. 2001 Rosja Moskwa Dywanowa (hala) Białoruś Maks Mirny Indie Mahesh Bhupathi
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
6:3, 6:0
21. 2001 Niemcy Stuttgart Twarda (hala) Białoruś Maks Mirny Republika Południowej Afryki Ellis Ferreira
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
7:6, 7:6(4)
22. 2002 Austria Wiedeń (2) Twarda (hala) Australia Joshua Eagle Czechy Jiří Novák
Czechy Radek Štěpánek
6:4, 6:3

Finalista (29)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stolle, Suk capture men's doubles crown (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 11 września 1998].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]