Sandon Stolle
| Sandon Stolle | |
| Państwo |  Australia |
| Miejsce zamieszkania | Sydney |
| Data i miejsce urodzenia | 13 lipca 1970 Aventura |
| Wzrost | 193 cm |
| Masa ciała | 79 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1991 |
| Zakończenie kariery | 2004 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 50 (13 stycznia 1997) |
| Australian Open | 2R (1992, 1994, 1996) |
| Roland Garros | 2R (1997) |
| Wimbledon | 3R (1992, 1996, 1997) |
| US Open | 2R (1992) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 22 |
| Najwyżej w rankingu | 2 (5 marca 2001) |
| Australian Open | QF (2001) |
| Roland Garros | F (2000) |
| Wimbledon | F (2000) |
| US Open | W (1998) |
Sandon Frederick Stolle (ur. 13 lipca 1970 w Aventurze) – australijski tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu, mistrz wielkoszlemowego US Open z 1998 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.
Karierę tenisową rozpoczął w roku 1991. W grze pojedynczej jego najlepszym wynikiem jest finał turnieju ATP World Tour w Nottingham z 1996 roku. Pojedynek finałowy przegrał z Janem Siemerinkiem 3:6, 6:7. Najwyższą pozycję w rankingu singlistów osiągnął w styczniu 1997 roku, 50. miejsce.
W grze podwójnej Stolle jest mistrzem US Open z roku 1998. W parze z Czechem Cyrilem Sukiem wyeliminowali w drodze po tytuł m.in. debel Todd Woodbridge-Mark Woodforde oraz Mahesh Bhupathi-Leander Paes, a w finale pokonali Marka Knowlesa i Daniela Nestora 4:6, 7:6, 6:2[1]. Ponadto jest finalistą US Open z 1995 roku (grał w parze z Alexem O'Brienem), Rolanda Garrosa z 2000 roku (z Paulem Haarhuisem) oraz Wimbledonu z 2000 roku (z Paulem Haarhuisem). Łącznie w rozgrywkach deblowych ATP World Tour Stolle wygrał 22 turnieje oraz 29 razy grał w finałach. Na początku marca 2001 roku był sklasyfikowany na 2. miejscu w indywidualnym zestawieniu deblistów.
W roku 1997 zadebiutował w reprezentacji Australii w Pucharze Davisa. Najlepszym wynikiem Stolle'a z zespołem jest finał rozgrywek z roku 2000, kiedy to Australijczycy ulegli Hiszpanom 1:3. W barwach narodowych rozegrał sześć meczów (dwa wygrał i cztery przegrał).
W sezonie 1999 był w składzie zespołu, który wygrał Drużynowy Puchar Świata. W finale Australijczycy pokonali Szwecję 2:1.
Spis treści |
Statystyki [edytuj]
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska olimpijskie |
| ATP International Series Gold |
| ATP International Series |
Gra podwójna [edytuj]
Zwycięzca (22) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1992 |  Tajpej |
Dywanowa (hala) | John Fitzgerald |
 Patrick Baur Christo Van Rensburg |
7:6, 6:2 |
| 2. | 1993 | Sydney (1) |
Twarda | Jason Stoltenberg |
 Luke Jensen Murphy Jensen |
6:3, 6:4 |
| 3. | 1994 | Sydney (2) |
Twarda | Darren Cahill |
Mark Kratzmann Laurie Warder |
6:1, 7:6 |
| 4. | 1994 |  Osaka |
Twarda |  Martin Damm |
David Adams Andriej Olchowski |
6:4, 6:4 |
| 5. | 1994 | Cincinnati |
Twarda | Alex O'Brien |
Wayne Ferreira Mark Kratzmann |
6:7, 6:3, 6:2 |
| 6. | 1996 | Ostrawa |
Dywanowa (hala) | Cyril Suk |
 Ján Krošlák Karol Kučera |
7:6, 6:3 |
| 7. | 1998 | Newport |
Trawiasta | Doug Flach |
Scott Draper Jason Stoltenberg |
6:2, 4:6, 7:6 |
| 8. | 1998 | Los Angeles (1) |
Twarda | Patrick Rafter |
Jeff Tarango Daniel Vacek |
6:4, 6:4 |
| 9. | 1998 | US Open |
Twarda | Cyril Suk |
 Mark Knowles Daniel Nestor |
4:6, 7:6, 6:2 |
| 10. | 1999 |  Dubaj |
Twarda |  Wayne Black |
David Adams John-Laffnie de Jager |
4:6, 6:1, 6:4 |
| 11. | 1999 | Indian Wells |
Twarda | Wayne Black |
Ellis Ferreira Rick Leach |
7:6(4), 6:3 |
| 12. | 1999 | Miami |
Twarda | Wayne Black |
Boris Becker Jan-Michael Gambill |
6:1, 6:1 |
| 13. | 1999 |  Wiedeń (1) |
Twarda (hala) | David Prinosil |
Piet Norval Kevin Ullyett |
6:3, 6:4 |
| 14. | 2000 | Los Angeles (2) |
Twarda | Paul Kilderry |
Jan-Michael Gambill Scott Humphries |
walkower |
| 15. | 2000 | Indianapolis |
Twarda | Lleyton Hewitt |
 Jonas Björkman Maks Mirny |
6:2, 3:6, 6:3 |
| 16. | 2000 |  Lyon |
Dywanowa (hala) |  Paul Haarhuis |
 Ivan Ljubičić Jack Waite |
6:1, 6:7(2), 7:6(7) |
| 17. | 2001 | Sydney (3) |
Twarda | Daniel Nestor |
Jonas Björkman Todd Woodbridge |
2:6, 7:6(4), 7:6(5) |
| 18. | 2001 | Dubaj |
Twarda | Joshua Eagle |
Daniel Nestor Nenad Zimonjić |
6:4, 6:4 |
| 19. | 2001 | Halle |
Trawiasta | Daniel Nestor |
Maks Mirny Patrick Rafter |
6:4, 6:7(5), 6:1 |
| 20. | 2001 | Moskwa |
Dywanowa (hala) | Maks Mirny |
 Mahesh Bhupathi Jeff Tarango |
6:3, 6:0 |
| 21. | 2001 | Stuttgart |
Twarda (hala) | Maks Mirny |
Ellis Ferreira Jeff Tarango |
7:6, 7:6(4) |
| 22. | 2002 | Wiedeń (2) |
Twarda (hala) | Joshua Eagle |
Jiří Novák Radek Štěpánek |
6:4, 6:3 |
Finalista (29) [edytuj]
- 1993 Scottsdale (z Lukiem Jensenem), Hongkong (z Jasonem Stoltenbergiem)
- 1994 Scottsdale (z Alexem O'Brienem)
- 1995 San Josè, Pinehurst (oba z Alexem O'Brienem), Montreal (z Brianem MacPhiem), US Open (z Alexem O'Brienem)
- 1996 Sydney (z Patrickiem McEnroem), Delhi (z Byronem Blackiem), Cincinnati (z Cyrilem Sukiem)
- 1997 Dubaj, Antwerpia, Londyn (Queen's) (wszystkie z Cyrilem Sukiem)
- 1999 Scottsdale (z Markiem Knowlesem), Lyon (z Wayne'em Ferreirą)
- 2000 Adelajda, Sydney (oba z Lleytonem Hewittem), Indian Wells, Monte Carlo, Barcelona (wszystkie z Paulem Haarhuisem), Hamburg (z Wayne'em Arthursem), Roland Garros, 's-Hertogenbosch, Wimbledon (wszystkie z Paulem Haarhuisem)
- 2001 Rzym, Hamburg (oba z Danielem Nestorem)
- 2002 Sydney, Dubaj, Moskwa (wszystkie z Joshuą Eagle'em)
Przypisy
- ↑ Stolle, Suk capture men's doubles crown (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 11 września 1998].
Bibliografia [edytuj]
- Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 21 grudnia 2011].
- Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 21 grudnia 2011].
- Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 21 grudnia 2011].
