Wiedźmin 2: Zabójcy królów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy gry. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Wiedźmin 2: Zabójcy królów
Producent CD Projekt RED
Wydawca Microsoft Windows
PL: CD Projekt
Am.Płn.: Atari
PAL: Namco Bandai
RU: 1C-SoftClub
ARG: Synergex de Argentina
Xbox 360
Am.Płn.: Warner Bros. Interactive Entertainment[1]
PAL: Namco Bandai[2]
OS X
GOG.com
App Store
Kompozytor Adam Skorupa, Krzysztof Wierzynkiewicz[3]
Silnik RED Engine[4]
Aktualna wersja 3.4.1[5]
Data wydania

Microsoft Windows
17 maja 2011
Xbox 360
17 kwietnia 2012[6]
JP: 23 sierpnia 2012[7]
OS X
18 listopada 2012[8]
Linux, SteamOS
22 maja 2014[9]

Gatunek

fabularna gra akcji, TPP

Tryby gry gra jednoosobowa
Kategorie wiekowe

BBFC: 18
ESRB: M
PEGI: 18
USK: 16

Język dubbing: polski, angielski, francuski, niemiecki, rosyjski
napisy: chiński, czeski, hiszpański, japoński, węgierski, włoski[10]
Wymagania sprzętowe
Platforma Microsoft Windows, Xbox 360, OS X, OnLive, Linux, SteamOS
Nośniki

DVD, dystrybucja cyfrowa, granie w chmurze

Kontrolery klawiatura, mysz lub gamepad
Poprzednik Wiedźmin (2007)
Kontynuacja Wiedźmin 3: Dziki Gon (2015)
Strona internetowa

Wiedźmin 2: Zabójcy królów (angielski tytuł: The Witcher 2: Assassins of Kings) – komputerowa gra fabularna stworzona przez polskie studio CD Projekt RED. Gra została wydana 17 maja 2011 roku na platformę Microsoft Windows[11]. 17 kwietnia 2012 roku gra ukazała się w wersji na konsolę Xbox 360[6]. Wersję na system OS X wydano 18 listopada 2012 roku[8].

Gra jest kontynuacją Wiedźmina, produkcji CD Projekt RED wydanej w 2007 roku. Tak jak poprzednia część, opowiada ona historię tytułowego Wiedźmina – Geralta z Rivii i jest osadzona w świecie wiedźmina, którego twórcą jest Andrzej Sapkowski. W przeciwieństwie do pierwszej części, która wykorzystywała zmodyfikowany silnik Aurora, Wiedźmin 2 jest oparty na zupełnie nowym, autorskim silniku, stworzonym przez dewelopera specjalnie na potrzeby gry[12].

Jak podali przedstawiciele CD Projekt RED na letniej konferencji, Wiedźmin 2: Zabójcy Królów sprzedał się na świecie w nakładzie ponad 400 tysięcy egzemplarzy w pierwszym tygodniu po premierze[13]. W całym 2011 roku gra sprzedała się w liczbie około 1,1 miliona egzemplarzy, z czego 270 tysięcy za pomocą dystrybucji elektronicznej[14]. Według danych z października 2012 roku na platformach Windows i Xbox 360 sprzedano łącznie około 2 mln kopii[8]. Na 24 lutego 2015 roku zapowiedziano wydanie kontynuacji gry o nazwie Wiedźmin 3: Dziki Gon na komputery osobiste i konsole ósmej generacji[15].

13 maja 2013 roku ukazał się REDKit – zestaw narzędzi dla twórców modyfikacji do gry[16].

Fabuła gry[edytuj | edytuj kod]

Po stłumieniu rebelii Zakonu Płonącej Róży oraz ocaleniu życia króla Foltesta, Geralt trafił w sam środek politycznej zawieruchy w królestwie Temerii. Wiedźmin wspiera monarchę w jego misji przywrócenia porządku w prowincji. Ostatni bastion Zakonu w końcu ulega królewskiej armii. Na drodze do pokoju stoi już tylko zbuntowany zamek Baronowej La Valette, która odseparowała się od królestwa. Miesiąc po próbie zabójstwa Foltesta, jego armie stają u wrót zamku, przygotowując się do ostatecznej bitwy. Tymczasem Geralt zaangażowany w jego ochronę, nie może się zająć rozwiązaniem najbardziej intrygującej go sprawy tajemniczego wiedźmina-zabójcy.

W grze, w przeciwieństwie do pierwszej części, graczowi będą pomagać inne postacie. Będzie można spotkać też wiele starych postaci jak na przykład Jaskra, Zoltana Chivaya, Triss Merigold.

Akcję fabuły można rozpocząć na cztery różne sposoby, natomiast możliwych zakończeń jest szesnaście[17].

Prolog[edytuj | edytuj kod]

Geralt zostaje aresztowany za rzekome zabójstwo króla Foltesta. Vernon Roche, kapitan temerskich służb specjalnych zwanych Niebieskimi Pasami przesłuchuje go w tej sprawie.

Wiedźmin opowiada o tym, jak pomagał królowi w jego walce przeciwko zbuntowanym baronom La Valette, walka była o jego nieślubne dzieci. Geralt staje naprzeciw Arjana, przyrodniego brata tych dzieci, może go zabić w walce albo przekonać go do poddania się. Nagle podczas bitwy pojawia się latajacy smok i sieje postrach, Biały Wilk ratuje życie króla. Geralt ma za zadanie odszukać podziemne wejście do dzielnicy świątynnej. Arcykapłan wyjawia, że dzieci są w samotni. Jednak smok znów atakuje, oddzielając Foltesta i Geralta od Vernona. Do króla dociera pewien niewidomy mnich z jego dziećmi, w najmniej spodziewanej chwili, mnich wyciąga nóż i dokonuje skrytobójstwa króla. Geralt próbuje go powstrzymać, nie udaje mu się, ale zdążył przyjrzeć się mnichowi zabójcy, to był wielki łysy wiedźmin. Ucieka, a Geralt zostaje sam zastany przez żołnierzy przy królewskim nieboszczyku i zostaje aresztowany.

Vernon Roche mówi Geraltowi, że we Flotsam, widziano osobę podobną do wiedźmina królobójcy. Żąda jego pomocy w znalezieniu go, więc zostawia mu klucz od kajdan, żeby się uwolnił i uciekł po powrocie do celi. Podczas ucieczki spotyka w lochu Arjana, jeśli go zmusił wcześniej do poddania albo jego matkę Luizę, jedno z nich pomaga w ucieczce z lochów. Geralt wypływa z Triss, Rochem i jego ludźmi do Flotsam, aby znaleźć królobójcę.

Akt 1[edytuj | edytuj kod]

Wiedźmin, Vernon i Triss Merigold lądują w pobliżu Flotsam, gdyż tamtejszy port jest zablokowany przez morskiego potwora. Po drodze spotykają Iorwetha, przywódcę Scoia'tael, który ukrywa królobójcę. Wiewiórki atakują bohaterów, lecz Merigold uaktywnia magicznie barierę. Pada jednak oszołomiona, lecz trójka wyrusza mimo to do Flotsam. Tamtejszy strażnik wypytuje ich oraz poleca iść na egzekucję. Tam okazuje się, że powieszeni mają być Jaskier i Zoltan za konszachty z Wiewiórkami. Dochodzi do bójki wiedźmina ze strażnikami. Reaguje na to komendant garnizonu Bernard Loredo. Ten uniewinnia przyjaciół oraz proponuje odwiedziny Geraltowi wieczorem. Podczas rozmowy przyjaciół w karczmie port zostaje zaatakowany przez Kejrana. Na brzegu Biały Wilk z Triss spotyka Shealę de Tancarville, Samotnicę z Koviru. Wiedźmin i De Tancarville nawiązują współpracę. W czasie badania śluzu potwora okazuje się, że jest bardzo jadowity i jedynym antidotum jest eliksir z cieniokostu. Dzięki wskazówkom Cedrica wiedźmin znajduje ziele, wypija eliksir, walczy z Kejranem i odbiera nagrodę.

Odwiedza po zmroku komendanta wraz z Vernonem Rochem. Kapitan dostrzega, że Loredo ma balistę i nakazuje wiedźminowi ją uszkodzić. Okazuje się, że komendanta odwiedziła Sheala, zatem wiedźmin może podsłuchać ich rozmowę bądź dać się złapać. Niezależnie od tego, dostaje się przed oblicze komendanta, który oferuje współpracę w schwytaniu Iorwetha. Bohater może przyjąć bądź odrzucić propozycję. Wraz z Triss wiedźmin odwiedza więzienną barkę, gdzie przesłuchuje Ciarana aep Easnilliena. Dowiaduje się, że to Letho zabił Foltesta i Demawenda. Wyrusza wraz z Zoltanem na spotkanie z przywódcą komanda. Geralt i Iorweth wyruszają na spotkanie z królobójcą. Jednak rozmowa zostaje przerwana przez atak Niebieskich Pasów. Geralt może pomóc Iorwethowi lub Roche'owi. Niezależnie od tego walczy z królobójcą i przegrywa. Po walce znajduje go Iorweth lub Roche. Geralt wyrusza do Flotsam na pomoc Triss.

Gdy wchodzi do Flotsam, zauważa mordowanie nieludzi (jeśli pomógł Iorwethowi) lub fetę na jego cześć (jeśli pomógł Roche'owi). Dowiaduje się od Jaskra, że Triss poszła do siedziby Sheali. Przeszukują izbę i rozmawiają po drugiej stronie z Derae bądź Garweną. Dowiadują się, że Merigold połączyła się z Detmoldem bądź Filippą Eilhart. Jednak później Letho atakuje czarodziejkę i zmusza ją do teleportacji w okolice Aedirn. Geralt wyrusza do lasu, by odnaleźć Cedrica. Słyszy od niego, że próbował bronić Triss, lecz królobójca był zbyt szybki. Umiera, a wiedźmina znajdują Jaskier i Zoltan, którzy mówią, że zarówno Roche jak i Scoia'tael potrzebują jego pomocy.

Jeśli Geralt pomoże Roche'owi, ma za zadanie zakraść się do rezydencji Bernarda Loredo i zabić go, gdyż ten dostał od Kaedwen złoto za obietnice ułatwienia inwazji na Temerię. Na swej drodze Biały Wilk spotyka matkę Loredo, patrole strażników, zabija komendanta w walce i ratuje elfkę Moril. Została ona rok temu porwana i zgwałcona przez Loredo. Dziewczyna rodzi synka, jednak później popełnia samobójstwo poprzez podcięcie sobie żył. Geralt z Vernonem Rochem odpływa do Górnego Aedirn, dając noworodka pod opiekę elfa Seherima, ukochanego Moril.

Jeśli Geralt pomoże Iorwethowi, musi odbić więzienną barkę. Niedaleko spotyka statek Niebieskich Pasów, którym nie udało się zabić komendanta. Dochodzi do bitwy pomiędzy Scoia'tael a strażnikami. Chwilę później pojawia się Bernard, który grozi, że jeśli Wiewiórki odpłyną, to spali elfki. Geralt ma za zadanie uratować elfki bądź zabić komendanta. W pierwszym przypadku Loredo ucieknie, a elfki podziękują, natomiast w drugim zarówno Bernard, jak i elfki zginą. Wiedźmin odpływa wraz z Scoia'tael do Vergen.

Akt 2[edytuj | edytuj kod]

W Dolnej Marchii odbywa się spotkanie pomiędzy króla sąsiedniego królestwa Kaedwen Henselta i jednolitej armii rebeliantów, kierowana przez syna zmarłego króla Demawenda, księcia Stennisa i dowódcę rebeliantów znana jako Saskia Smokobójczyni. Walka wybucha, ale jest przerwana, gdy starożytna klątwa jest aktywowana i upiorni żołnierze atakują ludzi.

Ścieżka Iorwetha[edytuj | edytuj kod]

Geralt i Iorweth przybywają na czas, pomagając Saskii i Stennisowi uciec z pola bitwy, wspomagani przez czarodziejkę Filippę Eilhart, doradcę Saskii. Rebelianci następnie organizują spotkanie. Saskia zamierza zjednoczyć siły lojalistów pod wodzą księcia Stennisa, siły krasnoludzkiego miasta Vergen i Scoia'tael, prowadzonych przez Iorwetha, w jedną siłę walki i pokonać Króla Henselta, a potem ogłosić utworzenie wolnego narodu, na czele którego Saskia będzie królową. Jednak Saskia zostaje zatruta na spotkaniu. Geralt ma za zadanie dwie misje: odzyskiwanie składników do opracowania antidotum dla Saskii i odzyskiwania magicznych artefaktów potrzebnych do zniesienia klątwy, która spadła na pole bitwy. Po pewnym czasie, tłum chłopów oskarża księcia Stennisa za otrucie Saskii, przez co Geralt może pozwolić chłopom go zabić (i uzyskać jego królewską krew na lekarstwo dla Saskii) lub utworzenie trybunału (po czym Geralt musi zdobyć krew Henselta w jego obozie). Z pomocą Filippy Eilhart Geralt udaje się do obozu Kaedwen przez magiczną mgłę w celu poszukania kolejnego składnika odtrutki. Geralt też odkrywa, że Triss została opuszczona przez Letho po przyjeździe, a następnie znaleziona i pojmana przez szpiegów z imperium Nilfgaardu. Zanim Geralt może odzyskać ją, jest uwięziona przez nilfgaardzkie siły i przewieziona do Loc Muinne. Geralt z wszystkimi artefaktami wchodzi do upiornej mgły, kończąc klątwę. Potem król Henselt i jego siły atakują Vergen, ale rebelianci pokonują Kaedweńską armię, a król jest zmuszony do uznania warunków Saskii. Podczas walki, Geralt odkrywa, że Saskia jest smokiem przybierającym ludzką postać. Iorweth zauważa, że z nią dzieje się coś dziwnego, bo kazała stracić Detmolda bez sądu, ale zanim on i Geralt mogą zareagować Filippa teleportuje Saskię i siebie do Loc Muinne. Geralt i Iorweth odkrywają, że Filippa rzuciła zaklęcie dominacji umysłu na Saskii. Nie mając wyboru, wiedźmin i elf ruszają za nimi do Loc Muinne.

Ścieżka Roche'a[edytuj | edytuj kod]

Geralt i Roche przybywają na czas, aby pomóc królowi Henseltowi uciec z pola bitwy, wspomagani przez jego doradców, maga Detmolda i czarodziejkę Shealę de Tancarville. Geralt ma za zadanie przez Henselta do zniesienia klątwy z pola walki tak, żeby jego siły mogły pomaszerować na Vergen, jak również odciąć Henselta od klątwy.

Geralt również odkrywa powstanie w Kaedweńskim wojsku spiskowców przekonanych, że Henselt jest w pakcie z Nilfgaardem i kontynuuje poszukiwania Triss. Odkrywa, że Triss została schwytana przez nilfgaardzkich szpiegów i zabrana do Loc Muinne zanim będzie mógł skonfrontować się z nimi. Po zniesieniu klątwy z Henselta, dwóch wiedźmińskich kompanów Letho, Serrit i Egan próbują targnąć się na życie króla. Geralt broni Henselta i zabija Egana. Korzystając z nekromancji, Detmold pozwala Geraltowi zagłębić się w martwe wspomnienia wiedźmina, a Geralt odkrywa zmowę królobójców z Shealą de Tancarville, która już uciekła do Loc Muinne, śmiertelnie raniąc Serrita po drodze. Geralt następnie znosi klątwę z pola bitwy i Henselt zaczyna swój marsz. Roche okazuje się być przywódcą spisku w Kaedweńskiej armii. Henselt i Detmold, dowiedziawszy się o tym, każą powiesić każdego z ludzi Vernona z wyjątkiem Ves (została zgwałcona przez Henselta). Geralt i Roche idą po Henselta do Vergen. Przybywają za późno, czarodziejki Sheala de Tancarville i Filippa Eilhart zdołały uciec do Loc Muinne. Geralt i Roche zabijają część sił Kaedwen i docierają do króla, który ze swoimi ochroniarzami próbuje ich zabić. Geralt może zadecydować: czy pozwolić Roche'owi zamordować Henselta czy nie.

Akt 3[edytuj | edytuj kod]

Wreszcie Geralt przybywa do Loc Muinne, z Iorwethem albo Rochem. Magowie wezwali do spotkania w Loc Muinne, aby ustanowić nowy magiczny organ rządzący znany jako Kapituła. Wszyscy królewscy przywódcy przybywają do Loc Muinne, ale bardziej zależy im na ustalaniu nowego porządku i granic krajów Północy niż Kapitule. Filippa Eilhart i Sheala de Tancarville zamierzają wykorzystać spotkanie w celu ustalenia własnych pozycji. Zamierzają wykorzystać wciąż pogrążoną Saskię jako karty atutowej na posiedzeniu. Geralt odkrywa, że nilfgaardcy szpiedzy również są w Loc Muinne, z Triss jako zakładnikiem. Jeśli Geralt przybył z Rochem, dowiaduje się, że nieślubna córka Foltesta, księżniczka Anais, została porwana przez Detmolda. On jest przed wyborem między ratowaniem Triss czy ratowaniem Anais. Jeśli Geralt przybył z Iorwethem, dowiaduje się, że Filippa została pojmana przez króla Radowida, który kazał ją oślepić. Geralt staje przed wyborem między ratowaniem Triss a oślepionej Filippy, która jest jedyną osobą zdolną do zniesienia zaklęcia z Saskii.

Jeśli Geralt uratuje Anais z Rochem, Biały Wilk złamie Detmoldowi rękę, a Vernon najpierw wykastruje go, a potem zabije w zemście. Obaj mają do wyboru albo wysłać dziewczynkę do króla Radowida i Redeniańczyków lub do Jana Natalis i Temerczyków. Jeśli Geralt uratuje Filippę, ona pomaga mu i Iorwethowi w uzyskaniu sztyletu łamiącego zaklęcie, ale ucieka, zostawiając ich na łaskę golema, który zostaje zniszczony. Jeśli uratuje Triss, niezależnie od tego z kim Geralt się sprzymierzył, weźmie ambasadora Nilfgaardu na zakładnika, ale dowódca jego gwardii sam go zabija, po czym wiedźmin wyrzyna całe wojsko. Uwolniona Triss wyjawia plany Loży Czarodziejek i role Sheali, Filippy i swoją w ostatnich wydarzeniach.

Spotkanie królewskich przywódców i Sheali de Tancarville rozpoczyna się. Jeśli Geralt wspierał Saskię i Iorwetha, Saskia oświadcza jej plan stworzenia wolnego narodu z sobą jako królową. Jeśli Geralt wspiera Roche'a i uratował Anais, albo król Radowid bierze ją pod swoją opiekę i deklaruje Temerii protektorat Redanii, albo Jan Natalis bierze ją pod opieką, aż staje się ona w wieku do panowania, co skutkuje niepodległą Temerię. Jeśli Geralt wspierał Roche'a, ale wybrał Triss, Roche zostaje uznany za wyjętego spod prawa i losy Temerii pozostają niepewne. Jednak spotkanie zostanie przerwane przez nilfgaardzkie siły wraz z Letho, który ujawnia że Loża czarodziejek zleciła mu królobójstwa, a jeśli Geralt uratował Triss, ona oskarża samą Shealę o to. Radowid każe ją aresztować, ale Saskia znika, aby powrócić do formy smoka i uciec z nią.

Sheala ucieka do swojej kwatery, aby uciec przez artefakt teleportacyjny. Wyjawia, że Loża Czarodziejek rzeczywiście zleciła Letho morderstwo Demawenda, a potem pomogła mu ukryć się wśród komanda Iorwetha aż sprawa przycichnie, ale on oszukał czarodziejki i zabił Foltesta, ale na polecenie Nilfgaardu. Kiedy de Tancarvile próbuje uciec jej artefakt okazuje się zepsuty, co grozi śmiercią. Geralt może ocalić jej życie albo pozwolić wybuchnąć. Potem Biały Wilk musi walczyć ze smokiem. Jeśli wcześniej uwolnił Filippę, po pokonaniu Saski odczarowuje ją, a jeśli inaczej postąpił wcześniej musi oszczędzić smoka albo zabić.

Epilog[edytuj | edytuj kod]

Jeśli Geralt wcześniej uwolnił Triss spotyka Iorwetha zranionego przez Filippę i torturowanego przez Kaedweńczyków albo wyjętego spod prawa Roche'a otoczonego przez nich. W obu przypadkach otrzymają pomoc i uciekną. Triss mówi, że Rada i Kapituła Czarodziejów powstała i ustala nowy ład królestw Północy. W innym przypadku wszyscy magowie zostają uznani przez królów za wrogów publicznych i ogłoszeni poszukiwanymi.

Jeśli Geralt pomagał cały czas Vernonowi, spotyka go jako pierwszego. Jeśli uratowaną Anais oddali wcześniej Radowidowi, Roche zostaje dowódcą jego służb specjalnych, ale mówi, że dalej ma się za Temerczyka i że zrobił to, aby pilnować dziewczynki. Po drodze atakują ich Temerczycy uważający ich za zdrajców. Jeśli dziewczynka została oddana Natalisowi, Temeria jest niepodległa, a Roche mówi, że dziewczynka powiedziała, że chce uczyć się walczyć, aby pomścić śmierć ojca. Roche mówi, że będzie dobrą królową. Po drodze atakują ich Redańczycy.

Jeśli Geralt pomagał cały czas Iorwethowi, spotyka go jako pierwszego. Elf cieszy się, że pomógł mu ocalić Saskię, po drodze atakują ich Nilfgardczycy.

Geralt w końcu staje twarzą w twarz z Letho, który uratował Triss, jeśli Geralt tego nie zrobił. Biały Wilk zaczyna przypominać sobie, jak wraz z obecnymi królobójcami dogonił Dziki Gon, który porwał Yennefer. Wtedy Geralt zaproponował jeźdźcom siebie w zamian za nią, do czego doszło. Letho może na prośbę Geralta wszystko wyjaśnić, m.in.:

  • To on opiekował się Yennefer po zniknięciu Geralta (który miał w tym czasie amnezję). Po jakimś czasie pojmały ich nilfgaardzkie służby specjalne, przesłuchiwano ich, manipulacją i magią wyciągnęli od czarodziejki informację o Loży Czarodziejek. Cesarz Nilfgaardu zawarł z Letho i jego wiedźminami układ – oni zabiją królów Północy, obarczając winą Lożę, aby ułatwić inwazję Cesarstwa, zaś w zamian dla wiedźminów wybudowana zostanie nowa szkoła.
  • Geralt i Letho mogą dojść do wniosku, że Dziki Gon to nie upiory, ale elfy z innego świata, które podróżują między światami i dokonują w nich masowych porwań. Geralt domyśla się dlaczego to robią, ale nie chce tego ujawnić Letho.
  • Pierwszym celem królobójcy miał być władca Koviru, a tam spotkał Shealę z Loży. Udawał tępego osiłka narzekającego na niesprawiedliwość. Zadbał też o świadków, którzy powiązaliby ich ze sobą. Ona zleciła mu zabójstwo Demawenda, przez co nie musiał już jej wrabiać w zlecenie królobójstwa, wystarczyło tylko wykonać zlecenie.
  • Poznał codzienne zwyczaje i zachowania króla Aedirn, żeby łatwiej było go zamordować, ale trudniej było uciec przed obławą. Sheala wpadła na pomysł, że pomoże mu ukryć się przed Aedirnczykami u Iorwetha. Dzięki temu Letho był poza zasięgiem Loży, więc mógł zaplanować zamachy na Foltesta i Henselta.
  • Plan zabójstwa Foltesta Letho ułożył z Iorwethem. Wiedział, że będzie szukał swych nieślubnych dzieci, a one w klasztorach są chronione podczas wojny. Dlatego przebrał się za mnicha, którego atakowały elfy, a potem ocalony przez Arjana został zabrany do klasztoru. Letho był zaniepokojony obecnością Geralta, myślał, że się nie uda, ale na szczęście Biały Wilk go nie rozpoznał.
  • Sheala we Flotsam szukała Letho po śmierci króla Temerii, aby go unieszkodliwić i zniszczyć dowody wiążące go z nią.
  • Letho postanowił zdradzić Iorvetha, bo ten był zbyt bystry, aby dłużej nim manipulować i mógł go przejrzeć. Próbował jednego z jego dowódców zbuntować przeciw niemu, ale nie udało się ani go przekonać ani zabić, aby nie ujawnił prawdziwych zamiarów Letho. Dzięki temu Geralt się o tym dowiedział i skłócił go z Iorwethem.
  • Serrit i Egan mieli zabić Henselta, ale klątwa Sabriny to uniemożliwiła. Do tego jeszcze Sheala pilnowała króla. Letho jednak powiedział, że Henselt już nie musiał umierać.

Na koniec Geralt może zadecydować czy stanie do walki na śmierć i życie z Letho czy pozwoli mu odejść. Po czym Geralt, Triss i ewentualnie Vernon Roche albo Iorweth opuszczają Loc Muinne.

System walki[edytuj | edytuj kod]

Twórcy zrezygnowali z systemu walki opartego na stylach silnym, szybkim i grupowym; zamiast tego pojawiły się sekwencje ciosów, uniki, bloki i, tak jak w wiedźminie pierwszym, znaki. Postacie dostosowują się do ruchów przeciwnika, nie ma schematów, Geralt i jego kompani dynamicznie reagują na to, co dzieje się dookoła. Podczas pojedynków można swobodnie mieszać uderzenia bronią z wykorzystaniem znaków.

Styl walki Geralta w dużej mierze zależy od tego, w jaki sposób się go rozwija. Statystyki postaci są oparte na trzech specjalizacjach: miecza, magii oraz alchemii. Łącząc je w takie, a nie inne konfiguracje, decyduje się o tym, kim tytułowy wiedźmin ma zostać.

  • Zbroje – w kontynuacji pojawiło się więcej (ponad 30) elementów zbroi (w pierwowzorze były tylko cztery jej typy), w tym rękawice, spodnie i buty. Wiele z nich można ulepszać.
  • Miecze – kompozytowa budowa pozwala na tworzenie wielu rodzajów mieczy (podobno około trzystu, podczas gdy w pierwszej części było ich dokładnie trzydzieści, aczkolwiek większość można było zdobyć, nie zrobić).

Postacie[edytuj | edytuj kod]

  • Geralt z Rivii – główny bohater. W grze służy królowi Foltestowi, ale zostaje oskarżony o jego zamordowanie. Ściga prawdziwego zabójcę Letho, aby oczyścić się z zarzutów.
  • Triss Merigold – czarodziejka, przyjaciółka Geralta. Razem z nim przybywają wraz z oddelegowanym do spraw walki z nieludźmi wysłannikiem króla Foltesta, Vernonem Roche'em do położonej nad rzeką Pontar wioski Flotsam, gdzie mu pomaga. W połowie I aktu zostaje porwana przez królobójcę i zmuszona do teleportacji w okolice Vergen. Następnie zamieniona w figurkę za pomocą kompresji artefaktowej wyrusza z Shilardem do Loc Muinne i zdekompresowana wyjawia Nilfgaardczykom dużo na temat Loży Czarodziejek i ich członkiń.
  • Jaskier – bard, stary przyjaciel Geralta. W Flotsam podpalił strażnicę, za co go prawie powieszono.
  • Zoltan Chivay – krasnolud, również stary przyjaciel Geralta. Razem z Jaskrem został niemal powieszony za kontakty ze Scoia'tael
  • Vernon Roche – wysłannik Foltesta, dowódca temerskich oddziałów specjalnych do zwalczania Scoia'teal
  • Letho z Gulety (Królobójca) – przywódca „Zabójców Królów”, główny antagonista gry.
  • Iorweth – elf, dowódca komanda Wiewiórek w pobliżu Flotsam, Letho zawarł z nim sojusz aby zabić Foltesta. Śmiertelny wróg Roche'a, pogromca dowódców sił specjalnych takich jak on. Znak szczególny – stracił prawe oko w walce.
  • Yarpen Zigrin – krępy, brodaty krasnolud, przyjaciel Geralta z dawnych lat.
  • Shilard Fitz-Oesterlen – ambasador Nilfgaardu, główny antagonista gry (szczególnie, gdy Geralt koncentruje swoją uwagę na ratowaniu Triss). Pozbawiony człowieczeństwa i emocji polityk.
  • Sheala de Tancerville – główna antagonistka gry, czarodziejka z Koviru, rywalizuję z Detmoldem o pozycję królewskiego doradcy Henselta
  • Henselt – król Kaedwen, główny antagonista drugiego aktu gry, najeżdża Dolinę Pontaru
  • Detmold – czarodziej wiatru znany z sadyzmu, doradca Henselta. Główny antagonista gry, szczególnie w „Ścieżce Roche'a”.
  • Stennis – książę Aedirn, syn Demawenda. Jego losy są różne: w Ścieżce Roche'a ginie zabity przez upiory, w „Ścieżce Iorwetha” oskarżony o otrucie Saskii może zginąć lub przeżyć.
  • Saskia – przywódczyni powstańców z Aedirn, smoczyca pod ludzką postacią, córka Borcha Trzy Kawki. Wykorzystywana politycznie przez Filippę za pomocą manipulacji i czarów.
  • Filippa Eilhart – czarodziejka z Redanii pomagająca Saski w wojnie, główna antagonistka gry, szczególnie w „Ścieżce Iorwetha”.
  • Radowid V Srogi – król Redanii, chce przyłączyć Temerię do swego królestwa, niezależnie od tego, czy w pierwszym Wiedźminie Adda Biała zginęła czy przeżyła.

Pozostałe informacje ujawnione przez producenta[edytuj | edytuj kod]

  • Zwiększyła się ilość scen fabularnych – jest ich 256 (2,5 godziny) – dwa razy więcej niż w pierwszej części gry.
  • Liczba ekranów ładowania została zredukowana do 4 (w wersji PC).
  • Geralt dysponuje dodatkowym, szóstym znakiem.
  • Twórcy wprowadzili najwyższy poziom trudności, w którym śmierć Geralta oznacza koniec gry; wszystkie zapisy gry przestają działać.
  • Prezydent Barack Obama po swojej wizycie w Polsce otrzymał prezent od premiera Donalda Tuska – edycję kolekcjonerską gry[18][19][20].

Zawartość do pobrania[edytuj | edytuj kod]

Początkowo niektóre DLC były możliwe do zdobycia tylko w określonych okolicznościach (np. zamówienie przedpremierowe, kupno edycji kolekcjonerskiej, kupno czasopisma, do którego dodano kod na DLC), lecz w łatce 1.2 do Wiedźmina 2 zawarte zostały wszystkie wówczas wydane dodatki[21].

  • Kurtka Niebieskich Pasów – dodaje kurtkę Temerskich Oddziałów Specjalnych,
  • Zestaw alchemika – dodaje rękawice alchemika i trochę ziół,
  • Zestaw czarownika – dodaje spodnie czarownika,
  • Zestaw szermierza – dodaje oleje i runy do mieczy,
  • Zestaw ciosów kończących – dodaje ciosy kończące które mogą powalić kilku wrogów na raz,
  • Tajemniczy kupiec – dodaje tajemniczego kupca który ma do zaoferowania ciekawe przedmioty,
  • Kłopoty z trollem – dodaje quest polegający na zabiciu lub rozwiązaniu problemu trolla,
  • Cyrulicy – dodaje możliwość zmiany fryzury Geralta na 5 różnych wariantów,
  • Wór pełen piór – dodaje nowe zadanie w drugim akcie[22].

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Wymagania gry
Minimalne Zalecane
Microsoft Windows[23]
System operacyjny Windows XP, Vista, 7
Procesor Intel Core 2 Duo E4500 or AMD Athlon 64 X2 5000+ Intel Core 2 Quad lub AMD Phenom X4
Pamięć operacyjna 1 GB RAM (XP), 2 GB RAM (Vista, 7) 3 GB RAM (XP), 4 GB RAM (Vista, 7)
Wolne miejsce na dysku twardym 16 GB
Karta graficzna GeForce 8800 512 MB lub Radeon HD3850 512 MB GeForce GTX260 1 GB lub Radeon HD4850 1 GB
Karta dźwiękowa kompatybilna z DirectX 9.0c

Produkcję gry rozpoczęto tuż po wydaniu produkcji Wiedźmin, na przełomie 2007 i 2008 roku. Początkowo projekt miał skupić się na konwersji gry na konsole oraz zmianach w sposobie rozgrywki, gra miała się ukazać pod zmienionym tytułem Wiedźmin: Powrót Białego Wilka. CD Projekt RED zadecydował o zarzuceniu tego projektu i skoncentrowaniu się na kontynuacji przygód Geralta.

Budżet gry przekracza 30 mln zł[24]. 25 marca 2010 odbył się oficjalny pokaz Wiedźmina 2, w którym zaprezentowano fabułę gry oraz rozgrywkę[25]. 27 kwietnia 2011 roku gra otrzymała status „gold” i trafiła do tłoczni[26].

Odbiór gry[edytuj | edytuj kod]

 Odbiór gry
Recenzje
Publikacja Ocena
Eurogamer 9/10[27]
Gry-Online 9,5/10[28]
GameSpot 9/10[29]
GamesRadar 10/10[30]
GameTrailers 9,4/10[31]
IGN 9/10[32]
Oceny z agregatorów
Agregator Ocena
GameRankings

PC: 88,03% (47 recenzji)[34]

Metacritic

PC: 88/100 (76 recenzji)[33]

Nagrody
Organizacja Nagroda
PSX Extreme Najlepsza gra RPG 2012 (redakcja) - miejsce I[35]
PSX Extreme Najlepsza gra RPG 2012 (czytelnicy) - miejsce I[35]
PSX Extreme Najlepsza pełna lokalizacja 2012 (redakcja) - miejsce I[35]
PSX Extreme Najlepsza pełna lokalizacja 2012 (czytelnicy) - miejsce I[35]

Według CD-Action Wiedźmin 2 był najbardziej oczekiwaną grą 2011 roku[36]. Tydzień przed premierą gry pojawiła się pierwsza recenzja drugiego Wiedźmina (produkcja otrzymała ocenę 9+/10)[37].

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Start International Polska
W wersji polskiej wystąpili[38]:

i inni

Przypisy

  1. Alexander Sliwinski: Warner Bros. casting Witcher 2 for Xbox 360 in NA (ang.). joystiq.com, 2011-10-21. [dostęp 2011-11-26].
  2. French Court Declares Namco Bandai the European Distributor of Xbox Witcher 2 (ang.). W: Mike Fahey [on-line]. kotaku.com, 2011-12-07. [dostęp 2012-01-26].
  3. Krzysztof Wierzynkiewicz: Potrfolio. [dostęp 2011-04-10].
  4. cdaction.pl: Wiedźmin 2 – nowe informacje. [dostęp 2010-12-05].
  5. Wiedźmin 2: Zabójcy Królów (PC) – Łatka 3.4.1 już dostępna! (pol.). forums.cdprojektred.com, 2013-08-01. [dostęp 2013-11-04].
  6. 6,0 6,1 CD Projekt: Wiedźmin 2 na Xbox 360 w sklepach już 17 kwietnia… za 129,99 zł !!!. cdprojekt.pl, 2012-01-26. [dostęp 2012-01-26].
  7. Timoty Chang: Witcher Franchise Sales Almost Match Illegal Downloads (ang.). escapistmagazine.com, 2012-07-12. [dostęp 2012-07-12].
  8. 8,0 8,1 8,2 Jesienna konferencja CD Projekt RED: Nowości w GOG.com i oficjalny tytuł Cyberpunka (pol.). cdaction.pl, 2012-10-18. [dostęp 2012-10-18].
  9. Wiedźmin 2: Zabójcy Królów Edycja Rozszerzona dostępny na system Linux i SteamOS (pol.). cdprojekt.com, 2014-05-22. [dostęp 2014-05-22].
  10. Paweł Olszewski: Wiedźmin 2 będzie posiadał 11 wersji językowych (pol.). gamezilla.pl, 2011-04-23. [dostęp 2011-07-14].
  11. Wiedźmin 2 Zabojcy Krolów z datą premiery
  12. Tomasz Gop: Wiedźmin 2 – oficjalne FAQ. gry-online.pl. [dostęp 2009-11-20].
  13. Sprzedali już 400 tysięcy kopii 'Wiedźmina 2'. money.pl. [dostęp 2011-06-03].
  14. Adam Berlik: CD Projekt Red ujawnia wyniki sprzedaży gier z serii Wiedźmin (pol.). gram.pl, 2012-02-21. [dostęp 2012-02-21].
  15. Paweł Pochowski: Wiedźmin 3 na „konsole nowej generacji”; doskonała sprzedaż serii (pol.). gram.pl, 2013-02-05. [dostęp 2013-02-05].
  16. CD PROJEKT sprzeda jeszcze więcej Wiedźmina 2 dzięki REDkit (pol.). CD Projekt, 2013-05-13. [dostęp 2013-05-13].
  17. •• GC 2010: Nowa twarz Geralta. I morze nowych, ważnych faktów o Wiedźminie 2 | Gamezilla
  18. Poland Gives President Obama The Witcher 2’s Collector’s Edition (ang.). kotaku. [dostęp 2011-07-20].
  19. Co Tusk dał Obamie? Grę Wiedźmin 2, książki Sapkowskiego, pióro… (pol.). Newsweek. [dostęp 2011-07-20].
  20. Obama otrzymał od Tuska EK Wiedźmina 2 (pol.). Gram.pl. [dostęp 2011-07-20].
  21. Patch 1.2 (pol.). thewitcher.com. [dostęp 2011-11-26].
  22. Patch 1.3 (pol.). TheWitcher.com. [dostęp 2011-07-20].
  23. FAQ (pol.). thewitcher.com. [dostęp 2011-11-26].
  24. rp.pl: Wirtualne hity z Polski. [dostęp 2010-08-27].
  25. CD Projekt Conference Spring 2010 – relacja – PS3 – Gry w INTERIA.PL – najlepsze nowe gry, kody, gra
  26. Wiedźmin 2 – status "Gold". CD-Action. [dostęp 2011-05-04].
  27. Quintin Smith: The Witcher 2: Assassins of Kings Review (ang.). eurogamer.net, 2011-05-20. [dostęp 2011-11-26].
  28. Łukasz Malik: Wiedźmin 2: Zabójcy Królów - recenzja gry (pol.). Gry-Online. [dostęp 2011-05-16].
  29. Kevin VanOrd: The Witcher 2: Assassins of Kings Review (ang.). gamespot.com, 2011-05-23. [dostęp 2011-11-26].
  30. Michael Yavish: The Witcher 2: Assassins of Kings review (ang.). gamesradar.com, 2011-05-17. [dostęp 2011-11-26].
  31. The Witcher 2: Assassins of Kings (ang.). gametrailers.com. [dostęp 2011-11-26].
  32. Charles Onyett: The Witcher 2: Assassins of Kings Review (ang.). uk.pc.ign.com, 2011-05-25. [dostęp 2011-11-26].
  33. The Witcher 2: Assassins of Kings (ang.). metacritic.com. [dostęp 2011-11-26].
  34. The Witcher 2: Assassins of Kings (ang.). gamerankings.com. [dostęp 2011-11-26].
  35. 35,0 35,1 35,2 35,3 Roger Żochowski. Debeściaki. „PSX Extreme”. 1/2013, s. 22-25. Warszawa: Advertigo S.A.. ISSN 1429-172X (pol.). 
  36. Najbardziej oczekiwane gry 2011 / CD-Action – Najlepsze gry 2010
  37. Wiedźmin 2 – pierwsza ocena już jest! – GAMERiddles.com
  38. Wiedźmin 2: Zabójcy Królów (pol.). dubscore.pl. [dostęp 2012-07-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]