Wiesław Mering

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wiesław Mering
Wiesław Mering
Iustitia, pax et gaudium
Sprawiedliwość, pokój i radość
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1945
Żukowo
Biskup diecezjalny włocławski
Okres sprawowania od 2003
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 maja 1972
Nominacja biskupia 25 marca 2003
Sakra biskupia 26 kwietnia 2003
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Wiesław Mering w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 kwietnia 2003
Miejscowość Włocławek
Miejsce bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Józef Kowalczyk
Współkonsekratorzy Bronisław Dembowski
Jan Bernard Szlaga

Wiesław Alojzy Mering[1] (ur. 10 grudnia 1945 w Żukowie) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor nauk humanistycznych, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie w latach 1992–2003, biskup diecezjalny włocławski od 2003.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 10 grudnia 1945 w Żukowie[2]. W roku szkolnym 1958/1959 uczył się w liceum w Kartuzach, następnie przeniósł się do III Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, które ukończył w 1962 zdaniem matury[3].

W 1962 rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, z których zrezygnował po dwóch latach. Przeniósł się na studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które na podstawie pracy Katalog chronologiczny pism Jana Gersona (1363–1429) ukończył w 1969 z tytułem magistra filozofii[2][3]. Następnie wrócił do seminarium w Pelplinie, aby kontynuować przerwane studia teologiczne. Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 maja 1972 w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni biskup pomocniczy chełmiński Zygfryd Kowalski[4].

W latach 1974–1976 odbył studia specjalistyczne w zakresie filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Ukończył je ze stopniem doktora nauk humanistycznych na podstawie dysertacji Koncepcja metafizycznej struktury duszy w tomizmie egzystencjalnym[2][3].

Następnie w latach 1976–1977 przebywał na rocznym stypendium rządu francuskiego na Uniwersytecie Nauk Humanistycznych w Strasburgu, gdzie uzyskał stopień licencjata teologii[2].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972–1974 pracował jako wikariusz w parafii św. Marcina w Sierakowicach. Po powrocie ze studiów zagranicznych był wikariuszem wpierw w 1978 w parafii Chrystusa Króla w Toruniu, następnie w latach 1978–1981 w parafii Matki Boskiej Różańcowej w Gdyni[1]. W latach 1981–1983 pracował jako proboszcz w parafii św. Marcina w Lignowach Szlacheckich[4].

W 1983 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie[3]. W latach 1992–2003 pełnił w nim urząd rektora[5]. Ponadto w latach 1984–1986 wykładał w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie, a w latach 1994–1995 w Wyższym Seminarium Duchownym w Elblągu[2].

Od 1983 do 1990 pełnił funkcję diecezjalnego wizytatora nauki religii, jednocześnie w latach 1983–1989 był duszpasterzem rodzin diecezji chełmińskiej. Objął funkcję diecezjalnego cenzora ksiąg religijnych. Wszedł w skład kolegium konsultorów i rady kapłańskiej diecezji. Został przewodniczącym Rady Programowej Wydawnictwa Diecezjalnego „Bernardinum” i redaktorem naczelnym rocznika naukowego pelplińskiego seminarium „Studia Pelplińskie”[2]. Wszedł w skład rad programowych kwartalnika poświęconego formacji kapłańskiej „Pastores” oraz Radia Głos[2][4].

W 1989 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1994 prałata domowego Jego Świątobliwości. W 1992 został kanonikiem honorowym, zaś w 1994 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej Pelplińskiej[4].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

25 marca 2003 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej[6][7]. 26 kwietnia 2003 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku[8]. Głównym konsekratorem był arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Bronisław Dembowski, dotychczasowy biskup diecezjalny włocławski, i Jan Bernard Szlaga, biskup diecezjalny pelpliński[9]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Iustitia, pax et gaudium” (Sprawiedliwość, pokój i radość)[10], pochodzące z Listu do Rzymian (14,17)[1].

W diecezji włocławskiej zreorganizował kurię. Ustanowił Radę ds. Święceń, Diecezjalny Zespół ds. Stałej Formacji Kapłanów i Studyjny Zespół ds. Duszpasterstwa Ogólnego. Utworzył Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego we Włocławku. Przyczynił się do urządzenia Domu Rekolekcyjnego Diecezji Włocławskiej, Domu Dobrego Pasterza w Michelinie oraz schroniska dla bezdomnych we Włocławku. Ustanowił też Fundusz Solidarnościowy Kapłanów Diecezji Włocławskiej[3].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski w 2005 został członkiem Rady ds. Dialogu Religijnego, w ramach której objął funkcję przewodniczącego Komitetu ds. Dialogu z Niewierzącymi, a w 2006 przewodniczącym Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego[3][11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Nota biograficzna Wiesława Meringa na stronie diecezji włocławskiej. diecezja.wloclawek.pl. [dostęp 2013-08-11].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Ks. Mering nowym biskupem włocławskim. ekai.pl, 2003-03-25. [dostęp 2013-08-11].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 65. rocznica urodzin pasterza diecezji włocławskiej biskupa dr. Wiesława Alojzego Meringa. „Studia Włocławskie”. t. 13. s. 284–287. ISSN 1506-5316. [dostęp 2013-08-11]. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Diecezja Włocławska ma nowego Ordynariusza. „Niedziela”. 15/2003 (edycja włocławska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-11]. 
  5. Historia Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. seminarium.pelplin.diecezja.org. [dostęp 2013-08-11].
  6. Rinuncia del vescovo di Włocławek (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.catholica.va, 2003-03-25. [dostęp 2013-08-11].
  7. Ks. Wiesław Mering biskupem włocławskim - komunikat Nuncjusza Apostolskiego (dokumentacja). ekai.pl, 2003-03-25. [dostęp 2013-08-11].
  8. W Karasiński, B. Sawic. Ingres i święcenia Bp. W. Meringa. „Niedziela”. 19/2003 (edycja włocławska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-11]. 
  9. Włocławek: święcenia i ingres bp. Wiesława Meringa (opis). ekai.pl, 2003-04-26. [dostęp 2013-08-11].
  10. Wiesław Mering na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-11].
  11. Rada ds. Dialogu Religijnego na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]