11 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1952
Rozformowanie 1992
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Tadeusz Kołodziej
Ostatni mjr pil. Roman Trzak
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 3 Korpus Lotnictwa Mieszanego
56 Pułk Śmigłowców

11 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego (11 elł) – pododdział Wojsk Lotniczych.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1951 roku postanowiono na bazie lotniczego klucza łącznikowego IV Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, utworzonego w 1949 roku, sformować jednostkę o większych możliwościach, o etacie nr 6/153. Etat przewidywał 111 żołnierzy i 8 pracowników kontraktowych[1]. W następstwie tego, rozkazem Dowódcy Wojsk Lotniczych z 30 sierpnia 1952 roku powołano 11 Samodzielną Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego, bazująca na lotnisku Wrocław-Strachowice[2]. Pierwotnym wyposażeniem było 10 samolotów CSS-13[2].

W połowie 1954 roku nazwę zmieniono na 11 Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego[3]. W tym roku rozbiciu uległy pierwsze dwa samoloty CSS-13 (bez ofiar)[3].

W 1956 roku eskadra została podporządkowana dowódcy 3 Korpusu Lotnictwa Mieszanego w zakresie sprawowania nadzoru nad szkoleniem lotniczym[4]. W maju 1957 roku na wyposażenie zaczęły wchodzić nowocześniejsze samoloty Jak-12, a w 1960 – pierwsze śmigłowce SM-1, uzupełnione w 1963 przez SM-2[5]. 3 sierpnia 1963 doszło do pierwszej katastrofy w jednostce – śmigłowca SM-1 na skutek urwania belki ogonowej (zginęło 2 lotników), a 1 września 1967 doszło do kolejnej (SM-2)[6].

W 1963 roku eskadra po inspekcji zajęła pierwsze miejsce pośród eskadr łącznikowych[7]. W październiku 1967 piloci eskadry zdobyli 1 i 2 miejsce I Krajowych Zawodach Śmigłowcowych w Świdniku[7]. W 1968 roku eskadra uczestniczyła w interwencji Układu Warszawskiego w Czechosłowacji, stacjonując w Hradec-Kralove[7].

W 1969 roku eskadra została włączona w skład 56 Pułku Śmigłowców[8]

W 1991 roku eskadra została rozformowana[9].

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • por. pil. Tadeusz Kołodziej (IX-XI 1952)[2]
  • kpt. pil. Henryk Sarnowski (XI 1952 - IV 1954)[10]
  • kpt. pil. Artur Jasek (IV 1954 - 1978)
  • mjr. pil. Antoni Zaremba (p.o 1978 - 1979)
  • ppłk pil. Eugeniusz Szul (1979 - 1982)
  • mjr pil. Mirosław Golcz (1982 - 1991)
  • mjr pil. Roman Trzak (1991 - 1992)

Sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie ministra obrony narodowej 0096/Org. z 11 grudnia 1951 roku
  2. a b c Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 4.
  3. a b Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 5.
  4. Rozkaz ministra obrony narodowej nr 045/Org. z 16 października 1956 roku
  5. a b c d e Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 6-7.
  6. Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 7-8.
  7. a b c Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 8.
  8. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego nr 063/ Org. z 5 września 1969
  9. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z 2 grudnia 1991 roku
  10. Paściak i Sankowski 2015a ↓, s. 4-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne "SWAT", 2011, s. 178. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Andrzej Paściak, Wojciech Sankowski. 11. Eskadra Lotnictwa Łącznikowego. Część 1. „Lotnictwo z szachownicą”. Nr 54 (1/2015), s. 36-39, 2015.