Andrzej Arendarski
| Data i miejsce urodzenia |
15 listopada 1949 |
|---|---|
| Minister współpracy gospodarczej z zagranicą | |
| Okres |
od 11 lipca 1992 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego | |
| Okres |
od 2002 |
| Poprzednik | |
| Następca |
Krzysztof Góralczyk (p.o.) |
| Odznaczenia | |
      
| |
Andrzej Jan Arendarski (ur. 15 listopada 1949 w Warszawie[1]) – polski polityk i działacz gospodarczy, doktor nauk humanistycznych. Poseł na Sejm X i I kadencji (1989–1993), minister współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Hanny Suchockiej, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego w latach 2002–2006, wieloletni prezes Krajowej Izby Gospodarczej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1972 ukończył studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, następnie pracował przez rok jako nauczyciel w XLVIII Liceum Ogólnokształcącym im. Edwarda Dembowskiego w Warszawie. W latach 1973–1977 odbył studia doktoranckie w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1981[2]. Od 1977 pracował kolejno jako starszy asystent i adiunkt w Instytucie Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN.
Był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, od 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”, kierował komisją zakładową NSZZ w swoim instytucie. Publikował w pismach drugiego obiegu, tj. „Kierunek Solidarność”, „KOS”, „Tu i Teraz”. Z ramienia Komitetu Obywatelskiego w 1989 uzyskał mandat posła X kadencji, należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Znalazł się wśród założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego, był wiceprzewodniczącym tej partii. Z jej listy w 1991 został wybrany do Sejmu I kadencji. W parlamencie pracował w Komisji Handlu i Usług oraz Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą.
Od końca lat 80. związany z instytucjami gospodarczymi, w latach 1990–1992 był prezesem Krajowej Izby Gospodarczej. Od lipca 1992 do października 1993 sprawował urząd ministra współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Hanny Suchockiej[3]. W 1993 współtworzył Grupę Windsor, ponadpartyjne, krajowe i zagraniczne lobby na rzecz prokapitalistycznych reform w Polsce[4]. W wyborach w tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o poselską reelekcję[5].
W październiku 1993 ponownie objął funkcję prezesa Krajowej Izby Gospodarczej. Kierował też Polsko-Ukraińską Izbą Gospodarczą. Został również konsulem honorowym Hondurasu w Warszawie[6]. Funkcję prezesa KIG sprawował do 2021, kiedy to przeszedł na stanowisko prezydenta tej organizacji[7].
W latach 2002–2006 był przewodniczącym Stronnictwa Demokratycznego. Współtworzył w 2005 Komitet Wyborczy Centrum z udziałem m.in. SD i Centrum, który deklarował poparcie dla kandydatury Zbigniewa Religi w wyborach prezydenckich. Wszedł w skład Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[8].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001)[9]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998)[10]
- Krzyż Kawalerski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 1997)[11]
- Oficer Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2000)[12]
- Order Gwiazdy Białej II klasy (Estonia, 2002)[13]
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (Norwegia, 2003)[14]
- Order Uśmiechu
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Elizabeth Sleeman: Who's who in international affairs 2003. Wyd. 3. Londyn: Europa Publications, 2002. ISBN 1-85743-156-1. OCLC 50526266. (ang.).
- ↑ Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1993, s. 21. ISBN 83-223-2644-0.
- ↑ Rząd Hanny Suchockiej. premier.gov.pl. [dostęp 2026-02-28].
- ↑ Grupa Windsor po pół roku. rp.pl, 29 stycznia 1994. [dostęp 2026-02-28].
- ↑ Wybory do Sejmu w 1993 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2026-02-28].
- ↑ Święto niepodległości krajów Ameryki Środkowej w KIG. kig.pl, 12 września 2019. [dostęp 2020-08-25].
- ↑ Nowe władze Krajowej Izby Gospodarczej wybrane. bank.pl, 21 czerwca 2021. [dostęp 2024-02-07].
- ↑ Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
- ↑ M.P. z 2002 r. Nr 5, poz. 94
- ↑ M.P. z 1999 r. Nr 7, poz. 86
- ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė. prezidente.lt. [dostęp 2014-12-15]. (lit.).
- ↑ Arendarski Sig. Andrzej: Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana. quirinale.it, 14 marca 2000. [dostęp 2015-05-22]. (wł.).
- ↑ Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121. riigiteataja.ee. [dostęp 2011-09-16]. (est.).
- ↑ Tildelinger av ordener og medaljer. kongehuset.no. [dostęp 2025-11-06]. (norw.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła I kadencji. [dostęp 2011-03-29].
- Nota biograficzna na stronie KIG. [dostęp 2025-11-06].
| W dniu zaprzysiężenia |
|
|---|---|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
- Absolwenci Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
- Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989)
- Członkowie Związku Nauczycielstwa Polskiego
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Orderem Uśmiechu
- Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej
- Polacy odznaczeni Orderem Wielkiego Księcia Giedymina
- Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Norwegia)
- Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej
- Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
- Polscy ministrowie współpracy gospodarczej z zagranicą
- Posłowie na Sejm kontraktowy
- Posłowie z okręgu Konin (PRL)
- Przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego (III Rzeczpospolita)
- Urodzeni w 1949
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)