Zygmunt Moskwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Moskwa
Poseł Zygmunt Moskwa VI kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1908
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1975
Warszawa
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 27 czerwca 1969
do 23 lipca 1975
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik Jan Rabanowski
Następca Edward Kowalczyk
Prezes Stronnictwa Demokratycznego
Okres od 25 lutego 1969
do 10 lutego 1973
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik Stanisław Kulczyński
Następca Andrzej Benesz
Minister łączności
Okres od 25 lutego 1958
do 28 czerwca 1969
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik Jan Rabanowski
Następca Edward Kowalczyk
Minister przemysłu drobnego i rzemiosła
Okres od 13 lipca 1956
do 25 lutego 1958
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Poprzednik Adam Żebrowski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Zygmunta Moskwy

Zygmunt Moskwa (ur. 26 kwietnia 1908 w Warszawie, zm. 23 lipca 1975 tamże) – polski inżynier budownictwa wodnego i polityk. Poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, V i VI kadencji, minister przemysłu drobnego i rzemiosła (1956–1958), minister łączności (1958–1969) i zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1969–1975). Prezes Stronnictwa Demokratycznego w latach 1969–1973.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny inteligenckiej, był synem Wincentego i Ewy. Ukończył Państwową Szkołę Średnią Techniczną w Radomiu. W 1931 eksternistycznie zdał maturę w Państwowej Średniej Szkole Technicznej Kolejowej w Radomiu, gdzie następnie pracował do 1932 jako asystent[1]. W latach 30. pracował także w budownictwie, w 1939 kierował budową kanału węglowego MysłowiceKraków. W tym samym roku ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. Podczas II wojny światowej pracował w Szkole Technicznej w Radomiu. W 1945 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i został wykładowcą w Państwowej Szkole Przemysłowej w Warszawie, którym był do 1947[1]. W latach 1947–1948 był wicewojewodą kieleckim, w latach 1948–1949 dyrektorem Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Kielcach, a od maja 1949 współorganizatorem budowy Nowej Huty.

Pełnił funkcje kierownicze w SD, będąc m.in. w latach 1949–1956 zastępcą sekretarza generalnego Centralnego Komitetu, a w latach 1969–1973 przewodniczącym CK. Był potem honorowym prezesem partii.

W latach 1956–1958 minister przemysłu drobnego i rzemiosła, w latach 1958–1969 minister łączności. Od 1969 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. Był posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu radomskiego oraz na Sejm PRL I, II, V i VI kadencji z okręgu kieleckiego (w latach 1947–1961 i od 1969). W 1964 przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[2]. Od 1970 był także członkiem prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (1964)[3] i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Żonaty, miał syna i dwie córki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Informacje w BIP IPN
  2. Dziennik Bałtycki”, rok XX, nr 290 (6356), 6–7 grudnia 1964, s. 1
  3. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, nr 170 z 20 lipca 1964. 
  4. Kurier Polski”, nr 155 z 24 lipca 1975, s. 2 (nekrolog)