Andrzej Milczanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Milczanowski
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1939
Równe
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 11 lipca 1992
do 22 grudnia 1995
Poprzednik Antoni Macierewicz
Następca Jerzy Konieczny
Szef Urzędu Ochrony Państwa
Okres od 6 czerwca 1992
do 14 lipca 1992
Poprzednik Piotr Naimski
Następca Jerzy Konieczny
Szef Urzędu Ochrony Państwa
Okres od 1 sierpnia 1990
do 31 grudnia 1991
Poprzednik Krzysztof Kozłowski
Następca Piotr Naimski
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Andrzej Stanisław Milczanowski[1] (ur. 26 maja 1939 w Równem) – polski prawnik i polityk, działacz opozycji w okresie PRL, minister spraw wewnętrznych w latach 1992–1995.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu w 1962 studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza pracował w Prokuraturze Powiatowej w Szczecinie na stanowisku prokuratora. W latach 1968–1980 pracował jako radca prawny w przedsiębiorstwach komunalnych i rolniczych.

Od 1978 do 1980 współpracował z KSS „KOR”, a od 1980 z NSZZ „Solidarność”. Kierował Biurem Prawnym MKR Pomorze Zachodnie, w 1981 był radcą prawnym Regionu Pomorze Zachodnie. Po wprowadzeniu stanu wojennego w dniach 13–15 grudnia 1981 uczestniczył w komitecie strajkowym w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. Po pacyfikacji strajku został aresztowany, a w marcu 1982 skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności (w wyniku amnestii z sierpnia 1983 karę zmniejszono do 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności). Był objęty opieką Amnesty International jako więzień sumienia. Zwolnienie uzyskał w kwietniu 1984.

W drugiej połowie lat 80. był zaangażowany w działalność podziemnej „Solidarności”. Przewodniczył Radzie Koordynacyjnej Pomorza Zachodniego, zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej, a od 1987 w Krajowej Komisji Wykonawczej (w 1989 był członkiem prezydium KKW). W 1988 brał udział w komitetach strajkowych w zakładach pracy w Szczecinie. W grudniu 1988 otrzymał nagrodę Fundacji Paula Lauritzena z Kopenhagi, promującej osoby działających w obronie praw człowieka. Jako reprezentant strony solidarnościowo-opozycyjnej brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów.

W 1990 rozpoczął pracę w Urzędzie Ochrony Państwa jako zastępca szefa. Pełnił funkcję szefa UOP od sierpnia 1990 do stycznia 1992 oraz od czerwca do lipca 1992. W lipcu 1992 powołany na stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Podał się do dymisji 22 grudnia 1995 po wyborze Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta.

Dzień przed złożeniem dymisji udzielił w Sejmie informacji o rzekomej współpracy premiera Józefa Oleksego z radzieckimi i rosyjskimi służbami specjalnymi, co dało początek tzw. aferze Olina. Zarzuty przeciwko Józefowi Oleksemu nie zostały nigdy oficjalnie potwierdzone, zaś prokuratur przedstawił Andrzejowi Milczanowskiemu zarzut ujawnienia tajemnicy państwowej. W lutym 2008 w Sąd Okręgowy w Warszawie w pierwszej instancji uniewinnił go, uznając, że działał w stanie wyższej konieczności[2]. W listopadzie 2008 Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił ten wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W lipcu 2009 zapadł ponowny wyrok uniewinniający i umarzający postępowanie w odniesieniu do jednego z czynów z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość[3]. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy w lutym 2010[4].

Andrzej Milczanowski po odejściu z rządu praktykował jako notariusz w Szczecinie, prowadząc kancelarię notarialną wraz ze swoją żoną Sławomirą.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 465. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Były szef MSW uniewinniony z zarzutu ujawnienia tajemnicy. wp.pl, 18 lutego 2008.
  3. Sąd uniewinnił Milczanowskiego. rp.pl, 28 lipca 2009.
  4. Sąd uniewinnił Andrzeja Milczanowskiego. polskieradio.pl, 18 listopada 2010.
  5. M.P. z 1996 r. Nr 13, poz. 175
  6. Odznaczenia za zasługi dla przemian demokratycznych. prezydent.pl, 29 kwietnia 2015.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]